Veel games, met name die uit Japan, maken gebruik van een hoofdpersonage wie bij aanvang van het spel geen benul heeft wie hij is, waar hij is en wat hem te doen staat. Hierdoor weet de speler, mits hij een beetje oplet, net zoveel van het verhaal als het hoofdpersonage zelf. Shinobido: Way of the Ninja maakt ook van deze truc gebruik. Je speelt weliswaar de laatste overlevende van de Asuku-clan, maar dat weet je bij aanvang nog niet. Je wordt doorweekt wakker in een rivierbedding en je enige aanknopingspunt is een brief, die zojuist met een pijl tegen een houten hutje is geschoten. Dit hutje is vanaf nu de centrale locatie in het spel. Van hieruit onderneem je je missies, koop je nieuwe items (die met een postduif worden aangeleverd), maak je zelf je eigen items en bepaal je welke spullen je meeneemt op je missie. Het hutje wekt een goede eerste indruk van het spel. Grafisch oogt het allemaal netjes en de menu’s zijn overzichtelijk en uitgebreid, waardoor je een denkt een diepe en goed uitgewerkte game te wachten staat. De deceptie wanneer je aan je eerste missie begint, is dan ook bijzonder groot. Shinobido is een regelrechte Tenchu-kloon die alles wat Tenchu doet, net ietsje slechter, knulliger en lelijker uitvoert. Als Tenchu nu een topgame was geweest, dan hadden we hier geen probleem van gemaakt, maar zeker de laatste delen van Tenchu waren niet bepaald om over naar huis te schrijven. Net als in Tenchu kun je tegenstanders ongezien van achteren benaderen om zo een ‘Silent Kill’ uit te voeren, maar de animaties waarmee dit gepaard gaat zijn een stuk minder bevredigend. Vervelend bij het besluipen is dat tegenstanders je vaak net iets te vroeg opmerken, ook al doe je nog zo stilletjes en voorzichtig.Net als in Tenchu kun je tegenstanders ook vanaf de dakrand ongezien bestoken, maar in Shinobido moet je eerst aan het randje gaan hangen voordat je over kunt gaan tot de aanval en in de meeste gevallen, bungelen je voeten dan al tegen het gezicht van je vijand. Net als in Tenchu zorgt de camera ervoor dat je net niet genoeg overzicht hebt om je tactische plan fatsoenlijk uit te stippelen. Je ziet niet goed waar je tegenstanders zich bevinden en de ‘lock-on'-functie laat veel te wensen over, want als er ook maar een boompje tussen jou en je opponent zit, ben je al niet meer gelockt. Wel handig is een kompasnaald die aangeeft in welke richting de dichtstbijzijnde vijand zich bevindt. Helaas is deze naald in 3D, waardoor hij erg moeilijk is af te lezen. Net als in Tenchu kun je diverse objecten op sleeptouw nemen die je kunnen helpen. Helaas zijn deze iets minder vriendelijk in het gebruik. Je dient namelijk de R2- of L2-knop ingedrukt te houden om je inventaris naar boven te toveren. Vervolgens dien je op je tegenstander te locken met L1, en het object te gebruiken met één van de gekleurde knopjes. Wil je sneaky je positie veranderen, dan dien je hierbij ook nog R1 ingedrukt te houden. Op het moment dat je schiet, heb je dus vier knopjes tegelijk ingedrukt: intuïtief is anders! Net als in Tenchu kun je tegenstanders ook gewoon op de vuist nemen, wanneer de stealthy aanpak niet zijn vruchten afwerpt. Helaas komen er in Shinobido vervolgens tientallen mannetjes op de herrie af waardoor er niets anders opzet dan vluchten. In plaats van terug naar hun post te gaan, blijven de mannetjes op de plaats van het onheil krioelen, waardoor je uiteindelijk eigenlijk wel de confrontatie aan moet gaan. Het vechten werkt bijzonder vervelend vanwege de stugge besturing en de houterige animaties. Gelukkig zijn er ook een paar dingen in Shinobido niet net als in Tenchu. Zo heeft Tenchu nog best aardige graphics, maar dat kan over Shinobido niet gezegd worden. Zelfs op de eerste Playstation zou Shinobido weinig indruk hebben achtergelaten. De levels zijn kale vlaktes volgepropt met identieke huisjes. Wel leuk is dat Shinobido een leveleditor heeft waarmee je je eigen missies uit de grond kunt stampen. Deze leveleditor is echter de oorzaak van alle ellende, want het zorgt voor bijzonder veel beperkingen in het leveldesign, aangezien het erop lijkt dat de makers ook deze editor gebruikt hebben. Alles bestaat uit vierkante blokjes, elke map is even groot en van vegetatie of decoratie is nauwelijks sprake.