Ratchet & Clank is één van die PlayStation 2-series waar iedereen die het speelt verliefd op is, maar welke nooit helemaal in de schijnwerpers gestaan heeft. De veelgeprezen ontwikkelaar Insomniac besloot dan ook als eerste PlayStation 3-game om de grauwe alienshooter Resistance: Fall of Man te maken, welke wél volop in de spotlights stond (mede dankzij de gewillige hulp van de Church of England). Maar de ontwikkelstudio is met Ratchet & Clank: Tools of Destruction terug op vertrouwde bodem en heeft alles uit de kast gehaald om van deze game een ervaring te maken waardoor je uit je stoel wordt geblazen. En dat is gelukt. Vanaf seconde één dat je de game opstart, word je weggevaagd. Is dit een game? Of ben ik een Pixar-film aan het kijken? Het cliché van 'Toy Story-graphics' is al vaak gebruikt, maar Ratchet & Clank overtreft Toy Story en meet zich met de huidige animatiefilms. De grafische kwaliteit van de game is wellicht door geen enkel ander spel geëvenaard. Je hele scherm zit vol met beweging en detail, geweldige vergezichten en ongekende afwerking. De levendigheid van de vele uiteenlopende planeten weet je telkens opnieuw te verbazen. Dit is één van de weinige games op de markt die enorm veel drukte op het scherm weet te combineren met extreem hoog detail en een zeer solide framerate. Niets dan lof dus voor het grafische departement van de mooiste game verkrijgbaar op de PlayStation 3 en wellicht op welk platform dan ook. De audio is eveneens van hoog niveau, met een perfecte soundtrack en zeer goede voice-acting.

De verhaallijn is ijzersterk en gaat dieper in op het personage van Ratchet. Deze Lombax is namelijk de laatste van zijn soort en nu wil de kwaadaardige Emperor Percival Tachyon ook hem uitroeien, zodat het volledige Lombax-ras weggevaagd is. Ratchet gaat op zoek naar zijn verleden en naar dat van het ras der Lombaxen, terwijl zijn robotvriendje Clank geholpen wordt door spirituele mederobots. Het verhaal is erg leuk uitgewerkt en doorspekt met best wel toffe humor. Ontwikkelaar Insomniac heeft al verklapt dat het met de franchise verhaaltechnisch gezien een nieuwe weg wil inslaan, dus we zijn zeer benieuwd naar de voortgang van de serie. Helaas betekent dat wel dat het einde een beetje een cliffhanger is, hoewel dat niets afdoet aan de kwaliteit van de verhaallijn. Zoals de veteranen van de serie gewend zijn, stuur je de harige Lombax Ratchet en zijn op je rug gehesen robotmaatje Clank in derdepersoons perspectief de vele planeten door. De gameplay is een combinatie van schietwerk en platformen, waarbij het schieten met de meest idiote wapens gebeurt. Wat dacht je van een bestuurbare tornado-schijf, een plasma-beest of een bijenzwerm? En dan hebben we de Groovitron, de discobal die elke vijand in de game laat dansen, of de Transmorpher Grenade, die iedereen in pinguïns verandert, nog niet eens genoemd. Uiteraard kun je de wapens op een geweldige manier met elkaar laten samenwerken door er slim tussen te wisselen.

Het andere gameplay-onderdeel behelst het platformen. De fans vonden dat de serie steeds meer afgleed naar een ordinaire shooter, dus heeft Insomniac nu veel nadruk gelegd op platformelementen. Het shooterelement is nog steeds het meest prominent aanwezig, maar er is zeker geen tekort aan platformen. Fans van de eerdere delen zullen tevreden gesteld worden, terwijl ook de schietfanaten hun lol op kunnen. Een gulden middenweg dus. De aanwezige platformelementen zijn allemaal zeer vermakelijk, zoals het grinden over rails en het springen door fabrieken met een speciaal platformcreërend wapen. Ook wanneer de game met de zwaartekracht gaat spelen, zoals op het ruimtestation, is Ratchet & Clank puur vermaak.

Misschien is dat nog wel de beste omschrijving voor de game: puur vermaak. Alles in de game is simpelweg leuk om te doen. De enorme diversiteit aan wapens, de wonderlijke werelden die je telkens opnieuw verrassen, het zeer grote scala aan gameplay-elementen dat over je uitgestort wordt: het is allemaal enorm tof. Die gameplay-elementen bestaan bijvoorbeeld uit de Gyro-Cycle, een soort hoverbike die je door gangen, buizen en instortende structuren moet leiden. Ook zijn er enkele ruimtegevechten aanwezig, waarbij je met het ruimteschip al schietend langs planeten zoeft. En er zijn de Robo-Wings, waarmee je door sommige levels volledig vrij kunt rondvliegen.Met de Robo-Wings komt ook de Sixaxis-bewegingsbesturing kijken, die over het algemeen zeer goed is geïntegreerd in de gameplay en net dat extra beetje plezier geeft. Slechts bij de Tornado Launcher, waarmee je de Tornado bestuurt met bewegingen en Ratchet gewoon onder de knoppen houdt, werkt het niet zoals gewenst. Maar met de Robo-Wings, de vallende Ratchet die je door het luchtruim moet sturen en minigames bij een speciaal ontcijferapparaat, werkt het gewoon goed en is het leuk. Overigens is deze besturing optioneel (je kunt alles ook gewoon met de pookjes doen), behalve dan bij de Tornado Launcher omdat die besturingsmanier daar bittere noodzaak is.

Het upgrade-systeem van de serie is op de schop gegaan en verder uitgebreid, wat de game zeer ten goede komt. Je verbetert je wapen niet alleen wanneer je het veel gebruikt, maar je kunt ook het zeldzame goedje Raritanium verzamelen om verschillende eigenschappen van je wapen (zoals de schietsnelheid en capaciteit) in een heuse tech-tree te upgraden. Bovendien zit er in deze tech-tree bij elk wapen nog een extra speciale upgrade, waardoor je echt je favoriete wapens naar grotere hoogten tilt. Een prima toevoeging dus. Helaas heeft Ratchet & Clank: Tools of Destruction één groot minpunt waardoor de echte klassiekerstatus helaas onthouden moet worden: het is veel te simpel. Eigenlijk zit er, grof gezegd, geen enkele balans in de schietgameplay. De vijanden hebben een prima design en zijn afwisselend, maar je wapens voelen veel te sterk aan (of je vijanden te zwak). Hierdoor krijg je niet echt de impuls om het beste wapen tegen de meest geschikte vijand te gebruiken, want je verslaat ze hoe dan ook. Als je een klein beetje game-ervaring hebt en een beetje je wapenupgrades bijhoudt, knal je zonder enige moeite door de game heen. Zelfs eindbazen missen elke vorm van uitdaging en ook de platformstukken zul je zonder veel moeite doorkruisen. Het is dood- en doodzonde dat Insomniac de game kennelijk toegankelijk wilde maken voor de meest onervaren gamers, want nu is het spel belachelijk simpel voor vrijwel elke geoefende speler. Er is geen instelbare moeilijkheidsgraad en de voor handen zijnde uitdaging krijg je pas na het eenmaal uitspelen, met het ontgrendelen van de Challenge Mode.

De Challenge Mode zorgt sowieso voor vele uren extra gameplay, want de mogelijkheid om het fantastische avontuur nogmaals door te spelen zul je waarschijnlijk gewillig aannemen, al helemaal omdat de vijanden een heel stuk sterker zijn en je een aantal zeer krachtige power-ups kunt vergaren. Bovendien is er een bolt-multiplier (bolts gebruik je om wapens te kopen), die hoger wordt naarmate je meer vijanden doodt zonder geraakt te worden. Hierdoor gaat het echt om het ontwijken van vijandige aanvallen en het zo hoog mogelijk opwaarderen van de multiplier, waardoor je op het puntje van je stoel zit. Buiten deze Challenge Mode zit de replaywaarde hem ook in het verzamelen van gouden bouten om nieuwe skins te verdienen, het verzamelen van Holo-Plans voor een superwapen en het behalen van Skill Points (vergelijkbaar met Achievements) om filmpjes, artwork en gameplaytweaks (zoals grotere hoofden voor personages) te ontgrendelen. Kortom: er is genoeg te doen in Ratchet & Clank en het is ook heel leuk om te doen. De veelgehoorde kritiek op het ontbreken van een multiplayer modus is enerzijds begrijpelijk, maar anderzijds enigszins overtrokken. Qua content is deze iteratie van de franchise een stap achteruit, nu de multiplayer modus eruit is gehaald, maar het schaadt het spel verder niet. Bovendien is er gewoon heel veel te doen in de game, waardoor het voor een singleplayergame een uitermate hoge replaywaarde heeft. Voor de fans die fanatiek multiplayer speelden in de voorgaande PlayStation 2-delen is het jammer, maar vrijwel niemand zal zich bekocht voelen met dit deel, omdat je werkelijk een fantastisch avontuur voorgeschoteld krijgt dat op vrijwel alle punten magnifiek is uitgewerkt.

Uiteindelijk doet Insomniac het toch maar weer en Sony mag blij zijn dat het deze onafhankelijke ontwikkelaar aan zijn zijde heeft staan. Met Ratchet & Clank: Tools of Destruction levert het slechts een jaar na Resistance: Fall of Man wederom een pure topgame af, die slechts heel weinig mensen niet leuk zullen vinden.