De eerste tien van 2009 gaven wij aan Street Fighter IV. Dit vechtspel ontving louter goede recensies en kreeg veel media-aandacht. Er verschijnen komende tijd echter nog meer vechtspellen en eentje daarvan is Rag Doll Kung Fu: Fists of Plastic. Deze PlayStation Network-titel moet het hebben van zijn humor en de bijzondere manier waarop de kung fu-marionetten bewegen. Het is echter maar de vraag of dat genoeg is om een beetje aandacht van Street Fighter IV weg te kapen.

De game Rag Doll Kung Fu: Fists of Plastic is niet zomaar uit de lucht komen vallen, maar is een bastaardkindje van Rag Doll Kung Fu dat in 2005 op de PC uitkwam. Dat origineel kreeg geen spetterende beoordelingen, maar de originaliteit van het concept sprak veel mensen aan. In de game werd het vechten met kung fu-marionetten gecombineerd met humor, simpele gameplay en een originele besturing. We zijn nu onderhand drie jaar verder, maar het fundament is voor Rag Doll Kung Fu: Fists hetzelfde gebleven.

Het bijzondere aan de game zijn de marionetten, of eigenlijk hoe de marionetten bewegen. Ze lijken namelijk gehoorzaam aan een bizarre vorm van zwaartekracht. Als je bijvoorbeeld in een bepaalde richting schopt of springt, zal de rest van het poppenlichaam achter de beweging aanhobbelen. Vooral bij een gesprongen trap ziet dit er erg komisch uit: er vliegt een been door de lucht en de rest van het poppenlichaam bungelt er achteraan. Met het gebruik van wapens komt de marionettenstijl ook goed uit de verf, bij het slaan met een stok zwaait deze bijvoorbeeld alle kanten op en volgt het wapen de bewegingen die je met je pookje maakt. Deze zwabberende actie is overgoten met een fout kung fu-sausje, de personages zijn allemaal stereotypes uit (slechte) kung fu-films en ook de omgevingen en de opdrachten zijn in deze stijl. Dit zorgt voor een komische noot en samen met de vreemd bewegende marionetten onderscheidt het de game van andere spellen.

Onder deze schil van marionetten en kung fu schuilt echter een standaard vechtspel. Als speler moet je de tegenstander net zo lang met je poppenledematen knuppelen, totdat zijn of haar energiebalk leeg is. Hiervoor heb je de bekende bewegingen als slaan en schoppen tot je beschikking, ook al is je marionet gevoelig voor de zwaartekracht. Naast dit slag- en schopwerk kun je ook speciale aanvallen doen wanneer je Chi-energie opgeladen is. Denk hierbij aan het afschieten van blauwe energieballen of een harde slag op de grond die de vijanden om je heen raakt. De speciale bewegingen voer je in tegenstelling tot de normale slagen en stoten uit met de SIXAXIS-besturing.

Door de ontwikkelaars is geprobeerd om de besturing simpel te houden, maar dat is helaas niet helemaal gelukt. Je marionet heeft namelijk niet alleen de genoemde gewone en speciale aanvallen, maar ook nog legio andere vaardigheden. Het poppetje kan bijvoorbeeld verdedigen, springen, platforms pakken, luchtaanvallen doen, tegenstanders pakken, tegenstanders werpen en objecten gebruiken. Dit houdt in dat je vrijwel alle knoppen en SIXAXIS-functies moet gebruiken, meestal ook nog tegelijkertijd en door elkaar. Het gevolg hiervan is dat de besturing onnodig complex en chaotisch is. Het is allemaal niet heel moeilijk voor een diep en uitdagend vechtspel, maar wel voor een game die bedoeld is om snel en kort te spelen. Rag Doll Kung Fu: Fists of Plastic is namelijk meer een spel dat je 's avonds een paar potjes tegen je vrienden speelt, alvorens je gaat stappen of een film gaat kijken. En een complexe besturing past daar niet heel goed bij.

Een oplossing voor als je de lust ontbreekt om de besturing onder de knie te krijgen, is button bashen. En hiermee kom je in Rag Doll Kung Fu: Fists of Plastic een heel eind. Dankzij de soms onoverzichtelijke levels en de niet al te accurate besturing, kun je ook winnen door gewoon veel op alle knoppen te rammen en heel hard met je controller te schudden. De bungelende marionetten in de game hebben namelijk de nare eigenschap dat ze niet altijd even goed op je commando's lijken te reageren. Vanwege hun gevoeligheid voor de zwaartekracht en andere digitale natuurkundewetten, doen ze soms net niet wat jij wilt.

De game lijkt qua gameplay sterk op de Super Smash Bros.-franchise, maar waar de besturing bij de Nintendo-titel simpel en doeltreffend werkt, is hij bij Rag Doll Kung Fu: Fists of Plastic wat rommelig. Ironisch genoeg werken de komische en originele rag doll-physics de besturing en de overzichtelijkheid dus tegen.

Wanneer je tegen je vrienden speelt is de game nog wel vermakelijk, in je eentje biedt de game echter weinig speelplezier. Er is gewoon te weinig singleplayer-content om het spel lang boeiend te houden. Wel zijn er verschillende levels die je kunt doen om je vaardigheden met de marionet te testen, maar die weten slechts kort de aandacht vast te houden. Er is bijvoorbeeld een level waarbij je zoveel mogelijk vissen in een mand moet gooien terwijl je gehinderd wordt door een computertegenstander. Er zijn nog een aantal andere missies in die trant, maar bij elkaar zijn ze eigenlijk niet meer dan een soort uitgebreide tutorial voor de multiplayer-actie. Ze verlengen de levensduur van de game enigszins, omdat je ook topscores kunt vestigen en nieuwe content als kleding kunt vrijspelen, maar na een aantal keer spelen is de lol er wel van af.

De levensduur van het spel wordt er dus iets door verlengd, en uiteindelijk is de game alleen lang leuk als je hem tegen anderen speelt. Dit is ook meteen de kern van de zaak, met vier man op de bank is de game best vermakelijk, maar meer moet je er niet van verwachten. Door het ontbreken van een diepgaande singeplayer-modus en online- speelmogelijkheden is Rag Doll Kung Fu: Fists of Plastic een game geworden die het puur moet hebben van vluchtige, chaotische speelsessies tegen vrienden of bekenden. Wanneer je geen vrienden hebt of geen bank waar je ze op kwijt kunt, is de game de aanschaf niet waard.