Gevloekt en gescholden, gehuild en geschreeuwd van genot. Het is lang geleden dat ik een dergelijke wisselvallige game heb mogen ervaren. Neverwinter Nights 2 is een verdomd goede RPG, maar tegelijkertijd één van de meest frustrerende. Lees hier mijn ervaringen. Grootsch!

De meeste spellen beginnen heel rustig, nemen de tijd met je en laten je uitgebreid kennismaken met de game alvorens je het echte avontuur betreedt. Zo niet Neverwinter Nights 2, je bent de game nog niet begonnen of je staat al voor enkele ontzettend lastige keuzes. Als eerste kies je een ras (rond de tien verschillende), dan een klasse (ruim twintig), welke subklasse, of je goed of kwaadaardig bent, welke god je aanhangt (ook ruim twintig goden), je achtergrond verhaal en nog wat meer van die dingen. Neverwinter Nights 2 is enorm uitgebreid, daar valt gewoon niet omheen te komen. Uitgebreid zijn is goed, dat hoor je mij ook niet ontkennen, maar de drempel ligt hiermee behoorlijk hoog.

Als je denkt dat je met het kiezen van een Vechter als klasse klaar bent, dan kun je het vergeten. Je kunt namelijk nog aangeven wat voor vechter je bent. Een defensieve die goed gebruik maakt van zijn schild? Of misschien eentje die liever met grote zwaarden om zich heen hakt? Als je een dwerg gekozen hebt, kun je natuurlijk ook de focus leggen op grote bijlen, dat is leuk? Toch? De mogelijkheden zijn enorm, en dat maakt het begin nogal overweldigend.

Grootscher!

Als je dan eindelijk in het spel komt, krijg je een inleiding aangeboden die je enigszins wegwijs maakt. Niet alles wordt meteen in de training besproken, maar het belangrijkste wordt je wel verteld. En natuurlijk ook meteen in praktijk gebracht. Als je door deze introductie heen bent, dan kan eindelijk het echte spel beginnen.

Zoals elke goede RPG betaamt, begint het hele verhaal weer onheilspellend. Een leger grijze dwergen, bijgestaan door demonen en een Orc tovenaar, overvallen het kleine dorpje waarin je bent opgegroeid. Een aantal van je vrienden overleven de aanval natuurlijk niet, maar uiteindelijk wordt met veel moeite toch de aanval afgeslagen. Je pleegvader vertelt waarom hij denkt dat de aanval plaats vond en stuurt je op weg om een zilveren artefact te vinden. Is dit zilveren artefact werkelijk de oorzaak van al je problemen? Veel meer zal ik ook niet vertellen, want het verhaal is enorm goed uitgewerkt. Dat alleen al is het spelen van de game waard. Het zal je naar vele grote gebieden leiden, van bandietenkampen tot donkere grotten, maar vervelen zal het niet snel.

Grootscht!

Het enorme avontuur brengt je langs heel veel verschillende vijanden, maar vrienden kom je ook genoeg tegen. Het leuke hieraan is dat je zelf, door middel van de gesprekken die je met ze voert, beslist of ze vrienden van je worden of niet. Zo kom je in het begin een dwerg tegen die onder handen genomen dreigt te worden door een groepje mensen. Je kunt het heilige boontje uithangen door hem te helpen en een vriendschap creëren of de groep mensen aanmoedigen de dwerg in elkaar te slaan. Zelfs als je de dwerg helpt, kun je daarna nog afwegen of je wel samen met hem op pad wilt. Zo krijg je een aantal mogelijkheden om tóch die ene vriend nog in je groep te krijgen.

Uiteindelijk is dit wel nodig ook, want het is wel zo handig om een zo gebalanceerd mogelijke groep te hebben. Aan een groep die uit alleen maar vechters bestaat, heb je vrij weinig. Een combinatie van een vechter, magiër, dief, enzovoorts is vele malen beter, omdat je dan altijd nog iemand hebt die je van buiten het slagveld kan genezen óf dus van een afstand kan aanvallen, terwijl hij zelf ongedeerd blijft.Frustratie

Zoals al aangegeven, is niet alles perfect aan Neverwinter Nights 2. Er zitten vele kleine dingetjes in die de game vreselijk frustrerend maken. Het Dungeons & Dragons-systeem waarop de game gebaseerd is (versie 3.5 nog wel), maakt het af en toe best tricky om snel te zien wat het meeste schade aanricht. Ook is de interface niet de meest makkelijke. Het is geen slechte interface, dat absoluut niet, maar het is een interface waarop je jezelf helemaal moe op klikt. Er is niet zoals in Titan Quest snel te zien welke extra mogelijkheden of betoveringen een wapen heeft door er even met je muis over heen te bewegen. Nee, daarvoor is eerst een rechtermuisknop beweging nodig, dan een linkermuisknop op “Examine”, om vervolgens de tekst die bij het bijbehorende voorwerp hoort te kunnen doorlezen.

Dan komen we vanzelf weer terug bij het Dungeons & Dragons-systeem, want gemakkelijk zien wat een wapen doet, is het niet. Het heeft allemaal met de gooi van een dobbelsteen te maken, een wapen doet niet 8 schade, maar 1d8. Met één gooi van de spreekwoordelijke dobbelsteen moet er dan een getal tussen een bepaald aantal gegooid worden, en dan ook nog eens het getal dat de tegenstander verslaat, die bijvoorbeeld het wapen zal laten missen, of tegenhouden, of wat dan ook. Je snapt dat het zeer vervelend is om te zien wat je personage kan en hoeveel schade je personage met één slag doet. Dit had veel simpeler gemogen en ook gekund. Dit maakt de instapdrempel enorm hoog, zelfs voor ervaren gamers. Bewijs daarvoor is dat ík het lastig vond, terwijl ik toch al heel veel RPG’s in mijn korte levensperiode gezien heb.

Autosave

Grafisch valt er weinig te klagen, al is het een aanrader er wel een flinke PC bij te hebben. Het ziet er allemaal goed uit en het detail valt positief mee. Door de grote omgevingen die vaak in beeld worden gebracht, vraagt de game echter nu eenmaal veel meer van je PC dan andere gelijksoortige games. Dat is echter niet iets geweest waar ik mij aan ergerde. Nee, nee, dat was het savesysteem.

De autosave werkte gewoon voor geen meter namelijk: ik merkte niet dat deze überhaupt af en toe een save game maakte en als deze er eentje maakte, dan was het vaak uren gameplay terug. Er wordt in de laadschermen vaak gehint naar vaak te saven. Maar af en toe word je simpelweg zo enorm opgezogen door het spel dat je hier helemaal niet meer bij stilstaat. Als je dan uiteindelijk je personages niet meer in leven weet te houden, dan kun je weer uren bezig zijn met terechtkomen op het punt waar je was toen je stierf.

Een eerste keer maakt dat niet uit, een tweede keer zie je ook nog wel door de vingers, maar bij de derde en vierde keer is bij mij de maat vol en toen kreeg de game toch een aantal keren een scheldkanonnade te horen van mij. Natuurlijk kun je zeggen dat het niet saven mijn eigen fout is, maar een goede autosave zou gewoon veel van deze problemen opgelost hebben. Dit zou namelijk makkelijk mogelijk zijn geweest als de game zou saven bij elk gebied dat je binnenkomt, en dat zijn er ontzettend veel dames en heren! De laadtijden haalden me af en toe ontzettend uit de game. Er zitten enorm veel laadtijden in de game, die op zich niet erg zijn want negentig procent van de tijd zijn heel kort. Helaas zitten er ook een aantal laadscènes in verstopt die tergend lang duren, en je helemaal uit het spel halen.

Het zijn kleine minpuntjes, die echter zo frustrerend kunnen werken dat het in mijn ogen het punt van de game naar beneden trekt. Daar moet echter wel bij gezegd worden dat elke keer dat ik het spel uit woede had uitgeschakeld, het tien minuten later weer werd opgestart om toch verder te spelen. Neverwinter Nights 2 heeft die zo ontzettend belangrijke verslavingsfactor gewoon. En de mogelijkheid om nieuwe campagnes en eigen mods toe te voegen met de bijgeleverde tools maken de game nog vele malen langer houdbaar dan die ene bijgeleverde campagne.