De Medal of Honor-reeks is er altijd eentje geweest van pieken en dalen. Het hoogtepunt uit de geschiedenis van de reeks is zondermeer de PC-game Allied Assault, dat met de memorabele strandscène de lat voor intensiteit in shooters voorgoed hoger wist te leggen. Het dieptepunt volgde kort daarna in de vorm van Rising Sun, waaruit bleek dat de spelformule toch beter uit de voeten kan met Franse dorpjes, dan met een tropische jungle. In 2005 zorgde Medal of Honor: European Assault opnieuw voor een lichtpuntje, door meer vrijheid in de spelopzet te verwerken. Tijd voor een nieuw dipje zou je denken? En daar is hij dan, in de vorm van Medal of Honor: Vanguard. Met dit nieuwe deel wordt alle vernieuwing die met European Assault zo succesvol werd geïntroduceerd, vakkundig de prullenpak ingewerkt. Het spel biedt weer een strikt rechtlijnige opzet en draait met name om een spelletje dat je al kunt spelen voordat je zindelijk bent: kiekeboe. Tegenstanders zitten in de verte achter muurtjes verscholen en komen elke vijf á tien seconde te voorschijn en jij moet ze net op dat moment neer zien te knallen. Sta je zelf iets langer dan die tien seconde in het zicht van de tegenstander, dan krijg je zelf een kogel te incasseren. Doordat je gezondheid zich in Vanguard automatisch herstelt, hoef je alleen nog even uit te rusten achter het muurtje voordat je het proces van voor af aan kunt herhalen. Kiekebang!

Wat een contrasterende kleuren....

Bovenstaand stukje is natuurlijk wel een érg versimpelde versie van het spel, want er is meer dan dit. Zo nu en dan moet je naar een nieuwe locatie toe wandelen via het pad dat voor je is uitgestippeld, een deur opblazen of afweergeschut uit de weg ruimen (door een knop in te drukken tot het klokje rond is; je ziet niet eens handen die een bom plaatsen). Een paar keer zul je zelfs een tank met een raketwerper uit de weg moeten schieten. Klinkt het je allemaal bekend in de oren? Dat kan, want in Vanguard zul je nauwelijks dingen doen die je niet in één van de voorgaande Medal of Honors of Call of Duties al tientallen keren gedaan hebt. Het enige lichtpuntje qua variatie zijn eigenlijk de paradrops aan het begin van sommige missies, waarbij je zelf enigszins kunt bepalen waar je neerkomt. Kom je precies op de goede plek terecht, dan verdien je zelfs een medaille. In het toekomstige Medal of Honor: Airborne zal dit onderdeel waarschijnlijk verder uitgewerkt worden, want in Vanguard is het niet mogelijk om compleet ergens anders te landen en de missie bij wijze van spreken achterstevoren af te werken. Waarschijnlijk is dat ook de reden waarom Vanguard niet is uitgebracht als de PS2- dan wel Wii-versie van Airborne, maar als ‘op zichzelf staande game’, al is dat puur speculatie van mijn kant. Medal of Honor: Vanguard speelt zich volledig af op het Europese vasteland (en Sicilië) en bevat weinig verrassingen qua decors: boerderijen, vervallen stadjes, kerken en stranden. Alleen zijn deze locaties visueel een stuk minder verzorgd dan in voorgaande Medal of Honor-titels. Alles is vierkant, zelden opgeleukt met interessante details en de textures zijn vooral grauw en repetitief. Maar ligt dit nu aan de nieuwe generatie consoles en mijn gewenning daaraan, of aan de luiheid van de ontwikkelaar onder het motto ‘nu hoeven wij toch ons best niet meer te doen want mooi lelijk is ook lelijk’? Wij vrezen dat laatste, want het ‘oude’ European Assault levert mooiere plaatjes.Een aloud probleem van de Medal of Honor-reeks dat ook in Vanguard weer de kop opsteekt is de bizar slechte kunstmatige intelligentie. De tegenstanders handelen altijd volgens hetzelfde patroon, en dit ziet er als volgt uit: Stap 1: Ga nadat je geboren wordt, direct naar punt X. Punt X bevindt zich niet ver van obstakel Y, dat het zicht tussen speler S en punt X belemmert. Stap 2: Beweeg af en toe om obstakel Y heen om speler S in je vizier te krijgen.Stap 3: Wacht een vaste tijd T en schiet vervolgens speler S raak of rakelings mis. Ga terug naar Stap 2. Gooit speler S een granaat die schade aanricht boven punt X, ga dan naar Stap 4.Stap 4: Ga naar punt Z, niet ver van punt X, waar je even veilig bent voor de granaat, en ga na de explosie terug naar punt X en ga naar Stap 2. Deze vorm van kunstmatige intelligentie brengt een aantal problemen met zich mee. Zo gebeurt het wel eens dat speler S zich niet op een punt bevindt waarbij punt X verscholen is achter obstakel Y. De tegenstanders hebben in zulke gevallen wel eens de neiging om je zelfs na een aantal schoten nog niet in de smiezen te hebben, omdat ze toch echt is verteld dat speler S in het verlengde van obstakel Y verscholen zit. Nog erger is het gedrag van de tegenstanders wanneer je getuige bent van hun miraculeuze geboorte. De tegenstanders moeten in zo’n geval nog naar punt X toe en lopen straal langs je op. Een uitgelezen kans om ze met kogel K in hun hoofd H te knallen natuurlijk! Mits ze je door hun ‘vriendelijke’ gedrag niet als medestanders aanziet. Maar goed, kunstmatige intelligentie was nooit het hoogtepunt van Medal of Honor en zal het misschien ook wel niet worden. Waar het allemaal om draait zijn de memorabele momenten. En nu wil het toeval dat deze in Vanguard compleet ontbreken. Alleen de eerder genoemde paradrops onderscheiden deze game van de vele ‘standaard’ missies die normaal de gaten tussen de memorabele momenten opvullen. Men heeft nog wel wat pogingen gedaan om de zaak te redden, bijvoorbeeld door een emotionele sterfscène toe te voegen, maar dit voelt eerder als een wrang trucje dan een oprechte manier om de ernst van de oorlog in een game vast te leggen. Had ik trouwens al verteld dat Vanguard behoorlijk frustrerend kan zijn? Dit is vooral toe te schrijven aan het gezondheidssysteem. Wanneer je geraakt wordt, dan ben je tijdelijk gewond en zul je even moeten rusten om weer bij je positieven te komen. Op zich een prima systeem dat zich al in veel games bewezen heeft. Word je echter twee keer kort achter elkaar geraakt, dan kun je het direct vergeten. Hoe goed je het de voorgaande twintig minuten, sinds de laatste checkpoint, ook gedaan hebt. En dan mag je dat hele stuk weer opnieuw doen. En opnieuw. En je wordt in Vanguard nog wel eens half buiten je eigen schuld om, twee keer geraakt. Tegenstanders weten je namelijk soms buitengewoon goed te vinden, precies in dat kleine gaatje. Mits je op het punt bent waar ze je verwachten natuurlijk!

Dit Nederlandse stadje is nog een van de mooiste locaties in het spel

In de meeste games is het niet erg om soms een stukje opnieuw te spelen, maar in Vanguard voelt het echt als een straf. Er zijn namelijk zoveel tegenstanders die je stuk voor stuk met de kiekeboe-methode om zeep moet helpen, dat het moeilijk is je gapen in bedwang te houden. Tergend langzaam gaat het voor je gevoel en tegenstanders lijken in oneindige hoeveelheden te worden aangevoerd. Vaak begin je al te twijfelen of het niet serieus een oneindige hoeveelheid betreft en dat je misschien eerst een knop moet omhalen eer de kwelling ophoudt. Maar meestal is het gewoon een kwestie van doorbijten en geduld, dan van vernuftigheid en vaardigheid. En ‘je geduld op de proef stellen’ vind ik persoonlijk geen goede eigenschap van een spelletje. Ten slotte nog een woordje over de multiplayer. Vanguard biedt multiplayer tot vier spelers in splitscreen, wat voor de meeste PS2-bezitters neerkomt op multiplayer voor twee spelers. De spelmodes die EA uit zijn mouw heeft geschud lijken echter te zijn ontworpen op minstens acht deelnemers. Zo zit er een Battlefield-achtige mode in waarbij je gebieden van de ander moet veroveren. Niet heel spannend met zijn tweetjes. Ook is er geen mogelijkheid om het scherm vertikaal op te delen in plaats van horizontaal; een breedbeeldmode ontbreekt eveneens.