Londen is een van de meest populaire bestemmingen voor liefhebbers van citytrips. De Britse stad heeft namelijk een overvloed aan prachtige musea, belangrijke gebouwen en een assortiment aan dure winkels die door een persoon met een gemiddeld inkomen beter niet bezocht kunnen worden, kwestie van een hartaanval te vermijden. Het idee van ontwikkelaar Flagship Studios om Londen als toneel voor hun nieuwste game te gebruiken is dan ook helemaal niet zo gek te noemen. Toch vallen er in de digitaliseerde versie van de wereldstad weinig van de genoemde trekpleisters terug te vinden, het hele zooitje is namelijk door demonen overgenomen. Hellgate: London slingert ons zo'n dertig jaar de toekomst in naar een postapocalyptische versie van Londen. De stad ziet er minder fraai uit doordat de hel is neergedaald naar de aarde. Om de verdoemenis te ontkomen heeft de mensheid zich ondergronds moeten terugtrekken, helgespuis staat namelijk niet bekend om vredelievende invasies uit te voeren. Als mollen leven is echter niet de leukste bezigheid, waardoor er al snel een groep dappere krijgers de koppen bij elkaar steken om de duivelse invasie terug te drijven. De leden van deze verzetgroep gaan door het leven als The Templar, een verzameling aan bikkelharde mannen en vrouwen die zich niet laten bang maken door wat duivelse monters. Je hoort het al aankomen: als speler sluit jij je aan bij The Templar en is het aan jou om al die lelijkaards in de pan te hakken.   “In de pan hakken” is trouwens een verdomd accurate beschrijving als we de essentie van Hellgate: London proberen te vatten: hakken, hakken en nog eens hakken! Heel verwonderlijk is dat niet, gezien de ontwikkelaar achter het spel grotendeels bestaat uit het team dat in het verleden verantwoordelijk was voor de Diablo-reeks, zeg maar de moeder van het hakgenre. Het eerste spel van Flagship Studios (Mythos buiten beschouwing gelaten) wordt door velen dan ook gezien als de spirituele opvolger van Diablo. Maar verdient Hellgate: London die titel wel? Als we eerlijk zijn: niet helemaal. Het magistrale spel van Blizzard zal nog even moeten wachten op een game die de titel van “beste dungeon crawler” kan overnemen. Hellgate: London zit echter vol goede ideeën en aspecten, met als grootste troef de diversiteit tussen de verschillende klassen. Flagship Studios heeft heel wat werk gestopt in het uitbalanceren van de personages en hun bijhorende speelstijl, en dat is duidelijk te merken. Zo zal de ervaring van iemand die ervoor kiest om als Marksman door het leven te gaan (knallen met vuurwapens in first-person mode) dusdanig verschillen van een speler die met een Blademaster (zwaarden hanteren in third-person mode) het spel speelt.   Bovendien is het zo dat niet alle klassen toegang hebben tot verschillende soorten wapens, ook qua uitrusting zijn er een hoop stukken die enkel door bepaalde personages gedragen kunnen worden. Hellgate: London zal dan ook vooral in de smaak vallen bij mensen die ervan houden om op zoek te gaan naar steeds weer dat ene nieuwe item waarmee ze hun personage stoerder en krachtiger kunnen maken. Daarnaast beschikken alle klassen over unieke vaardigheden die tijdens gevechten ingezet kunnen worden, wat het feest helemaal compleet maakt. Al deze aspecten zagen we in het verleden al een opduiken in Diablo, en nu we het toch over dat spel hebben kunnen we meteen de andere opvallende gelijkenissen even belichten. Zo bevat Hellgate: London bijvoorbeeld bepaalde voorwerpen die, mits je wilt weten wat nu precies de kenmerken ervan zijn, eerst geanalyseerd moeten worden. Eens je dat gedaan hebt is het mogelijk om, als het bijvoorbeeld om een wapen gaat, het voorwerp te modificeren door allerlei upgrades in de daarvoor bestemde ruimten te slepen. Op die manier kun je van een simpel zwaard een vuurspuwend slagwapen maken, al is het bijvoorbeeld ook mogelijk om de reikwijdte ervan aan te passen. Het personaliseren van voorwerpen gaat lekker diep, net zoals dat bij Diablo het geval was. Bovendien zijn er zoveel verschillende items in Hellgate: London te vinden dat je niet snel een kans zult laten liggen om het dode lichaam van een vers geslachte demoon te inspecteren opzoek naar nieuwe hebbedingetjes. Tot nu toe lijkt het alsof Flagship Studios een uitermate degelijk spel heeft weten neer te zetten, maar er kleven naast de sterke punten ook heel wat mindere dingen aan de game vast. Allereerst zorgt de befaamde random level creator voor de nodige frustraties. Het is trouwens al absurd dat een spel met als basis het gebied Londen opeens de manier waarop de stad daadwerkelijk is opgebouwd gaat veranderen door alle straten en gebouwen voortdurend van plaats te veranderen, maar dat terzijde. Alle opdrachten die je uitvoert vinden plaats in volledig willekeurig samengestelde omgevingen, waardoor het spel bij elke speelbeurt anders moet aanvoelen. Het is een leuk idee, maar de manier waarop de levels telkens worden opgebouwd is minder tof.   Doordat omgevingen door een computer in elkaar worden gestoken is er van knap level design weinig sprake. Je voelt tijdens je tocht door alweer een kale, ongeïnspireerde dungeon simpelweg aan dat voorwerpen niet strategisch, maar willekeurig zijn neergezet door artificiële intelligentie en niet door een mens van vlees en bloed. Het resultaat is dat je dezelfde kisten, dozen en tonnen telkens weer tegenkomt, vaak zelfs in dezelfde formatie, maar gewoon op een andere plaats. Bovendien ziet Hellgate: London er grafisch over het algemeen nogal grauw en flets uit, terwijl de animaties van de vijanden er regelmatig nogal stuntelig uitzien. Aanhangers van het dungeon crawler-genre zullen als tegenargument waarschijnlijk in te brengen hebben dat het vooral belangrijk is dat het hakken goed verloopt, maar anno 2007 liggen de verwachtingen net wat hoger. Ook heeft de versie van het spel waarmee wij aan de slag gingen nog te kampen met heel wat vervelende bugs, zoals het opeens verdwijnen van monsters of plaatsen waar je met je personage spontaan blijft vaststeken. Het gebeurde tijdens onze spelsessie zelfs twee keer dat we na het uitvoeren van een speciale aanval regelrecht door de spelwereld vielen om daarna doodgewoon bij begin van de dungeon geplaatst te worden. Hopelijk brengt Flagship Studios snel de nodige patches uit zodat deze ernstige schoonheidsfouten weggewerkt kunnen worden.   Nadat je ongeveer zo'n twintig uur in de singleplayer van het spel hebt gestoken (het hangt er uiteraard van af hoe fanatiek je naar items op zoek gaat) rest er nog de multiplayer mode. Deze geeft spelers de kans om met een volledig nieuw personage samen met een hoopje vrienden op avontuur door de verloederde versie van Londen te trekken. Het systeem achter deze modus is vergelijkbaar met dat van Guild Wars: andere spelers kom je enkel tegen in centrale verzamelplaatsen waar je je niet druk hoeft te maken over een nakende aanval van de vijand. Binnen zulke veilige zones is het mogelijk om met elkaar te communiceren om op die manier een groep samen te stellen zodat je met z'n allen op pad kunt gaan. Naar alle waarschijnlijk zal Hellgate: London vooral op dit vlak een populair spel worden. Het gelijkaardige Diablo heeft in het verleden al bewezen dat het gewoon super leuk is om samen met vrienden af te spreken om lekker op wat beesten te gaan hakken. Bovendien moet je online veel meer rekening houden met de sterke- en zwakke punten van de verschillende klassen, een groep die enkel bestaat uit Summoners heeft nu eenmaal een lage overlevingskans. Combineren en elkanders speelstijl leren kennen is de boodschap, waardoor het spel opeens dat tikkeltje meer tactisch inzicht van je vraagt. Let wel, alle reeds opgesomde minpunten uit de singleplayer gelden ook voor de multiplayer mode, helemaal vlekkeloos zal het dus niet verlopen.   Opvallend is dat Flagship Studios na lang twijfelen er toch voor heeft gekozen om enkele interessante functies, zoals het vormen van een gilde, enkel beschikbaar te maken voor spelers die maandelijks geld betalen, net zoals je dat bij een MMO moet doen. Of de ontwikkelaar er goed aan heeft gedaan om spelers die alles uit Hellgate: London willen halen te verplichten elke dertig dagen extra centen uit te geven valt nog af te wachten. Als verantwoording geeft men dat er heel wat interessante content klaarstaat om de betalers te belonen, bijvoorbeeld door seizoensgebonden activiteiten en nieuwe vaardigheden aan te bieden. Het is vooral de vraag of al die dingen uiteindelijk de moeite waard zullen zijn zodat we ons binnenkort niet bedrogen gaan voelen wanneer Flagship Studios ons een maandelijkse rekening stuurt. Gelukkig blijven de meest belangrijke functies om met Hellgate: London plezier te beleven gewoon beschikbaar voor iedereen, zelfs al heb je geen zin om maandelijks je zuurverdiende euro's uit te geven.