Vier. Dat is het magische getal wanneer we het over Guitar Hero Van Halen hebben. Zo kunnen wij exact vier bekende nummers opnoemen van Van Halen: Aint Talkin' Bout Love, Jump, Eruption en Panama. Dan zijn daar nog de vier bandleden en niet te vergeten de vier die de game krijgt toebedeeld. Inderdaad, voor het eerst is de Guitar Hero-serie onder de voldoende gezakt.

Weet je nog toen Guitar Hero leuk was? Toen het spelen van liedjes op een plastic gitaar bijzonder was en de snaren van de Guitar Hero-franchise niet nodig opnieuw gespannen moesten worden? Uiteraard weten wij, plastic rockers, dat de leukheid er nog lang niet van af is. Het waren destijds absoluut betere tijden voor de franchise, maar dat betekent nog niet dat die nu ten einde zijn. De serie moet zich enkel opnieuw weten uit te vinden. Daarmee doelen we niet op een extra drumstelletje, maar met gameplayelementen die de serie daadwerkelijk verrijken. Met de lancering van Van Halen doet Activision echter exact het tegenovergestelde en grijpen ze terug naar de fundamenten van serie zoals ze erbij lagen rond 2008. Devolutie in plaats van evolutie, oftewel schande in plaats van glorie?

Overbodig

Guitar Hero: Van Halen een schandalig product noemen lijkt wat overtrokken, maar het scheelt niet veel. De game voelt compleet overbodig, zelfs voor Van Halen-fans. De affiniteit met Van Halen die het spel zou moeten uitstralen, is ver te zoeken. Uiteraard staat de bandnaam op het hoesje en zitten alle toffe nummers van Eddie en kornuiten erin. Ook zijn sommige animaties best overtuigend, bijvoorbeeld wanneer Eddie over zijn gitaar 'shred' met een boor tijdens het begin van Intruder en Pretty Woman. Echter, los van deze onontkoombare toevoegingen is de link met de Amerikaanse hardrockband maar dunnetjes.

Ter illustratie: waar Guitar Hero: Metallica metalgerelateerde foto's, exclusieve video's, documentaires en hardware had, heeft Guitar Hero: Van Halen enkel een soundboard. Dit is een mooi woord voor een verzameling van ongeveer vijftien geluidjes die je met twee knoppen op je gitaar kunt afspelen. Los van hoe mager dit is, met in totaal zo'n dertig seconden luisterplezier, hebben de geluidjes op het soundboard maar weinig met Van Halen te maken. Het lijkt haast een grapje, zij het een hele slechte.

Liefde

Je begint je al vrij snel af te vragen: wat zit er nog meer niet in Guitar Hero: Van Halen? Het is een lang lijstje, maar het gemis van de partyplay-modus, de vernieuwde muziekstudio,  de nieuwe multiplayermodi uit Guitar Hero 5 en comptabiliteit met andere Guitar Hero-delen doet toch wel het meest pijn. Het lijkt onlogisch om een nieuw deel in de serie zover te 'degraderen', maar er zit enige logica achter. Guitar Hero: Van Halen kwam in Amerika namelijk gelijktijdig met Guitar Hero 5 uit. Daardoor zitten alle toffe dingen uit dat deel niet in Van Halen. Sterker nog, je kreeg deze game gratis bij iedere pre-order van Guitar Hero 5. In zo'n geval is het gemis aan extra content best te rechtvaardigen, omdat het dan meer als warmmakertje dient voor het echte werk.

Nu, bijna een half jaar later, voelt Guitar Hero: Van Halen overbodig en achterhaald aan. In plaats van nieuwe content toe te voegen en het voor een budgetprijs uit te brengen, gooit Activision dezelfde magere versie in de winkels voor een adviesprijs van maar liefst 70 euro. Twee jaar geleden was Guitar Hero: Van Halen misschien zijn aanschaf waard geweest, nu is dat allerminst het geval. Vooral nu we in een stadium zijn beland waarin het gameplaymechanisme van Guitar Hero niet meer kan verrassen en de extra's de titel maken. Laat het nou net zo zijn dat Van Halen juist op dat gebied niet weet te overtuigen.

Guitar Hero: Van Halen grijpt terug naar de basisbeginselen van Guitar Hero: World Tour terwijl Guitar Hero 5 al lang en breed uit is. De game voelt daardoor als geldklopperij en wij vragen ons af waarom deze titel niet als downloadbare content is uitgebracht. Of ook op een schijfje met een lage prijs, zoals Electronic Arts dat deed met Rock Band: AC/DC. Het gebrek aan content valt in ieder geval niet goed te praten. Niet nu alles aan deze Van Halen-editie al achterhaald is.