Vervolggames zijn populair in de game-industrie. Je kunt immers lekker teren op de populariteit van het origineel, wat je flink wat marketingkosten scheelt. Wanneer het origineel echter een compleet onbekende titel is, wil een vervolggame wel eens een contra-productief effect hebben. Ikzelf bijvoorbeeld, heb de neiging om vervolggames compleet te negeren wanneer het origineel geen belletje bij mij doet rinkelen. Om die reden heb ik Glory Days 2 eigenlijk de hele tijd genegeerd, totdat het spel in mijn brievenbus belandde. Tot mijn schaamte, want het is een alleraardigste titel. Het originele Glory Days verscheen overigens in 2005 zeer low-profile voor de Gameboy Advance. Glory Days 2 biedt een zeer verfrissend spelconcept en slaagt erin een zeldzame balans te vinden tussen actie en tactiek. De opzet van het spel is eigenlijk bijzonder simpel, maar wordt door de verschillende spelelementen die elkaar briljant aanvullen, toch nog zeer complex. In Glory Days nemen twee legers het tegen elkaar op en is het de bedoeling om met het ene leger, de basis van de andere de vernietigen. Het speelveld is geheel vlak en horizontaal, met de ene basis geheel links in de spelwereld, en de andere geheel rechts. Vanuit elke basis rukt een kolonie tanks en infanterie op richting de andere basis, met als gevolg dat ze ergens in het midden elkaar tegen komen en het vuur op elkaar openen. De frontlinie zal steeds verschuiven, afhankelijk van welk leger het sterkste is, en uiteindelijk zal één van beide legers de vijandige basis bereiken. Jouw rol in dit gevecht is die van piloot, van een helikoper of een vliegtuig. Je vliegt over het slagveld heen en dropt bommen op de vijandelijke troepen. Met andere projectielen neem je vijandige vliegtuigen onder vuur. Wanneer je een helikopter bestuurt kun je overal waar je wil landen en vriendelijke eenheden oppikken, om ze elders op het slagveld te droppen. Ook kun je onschuldige burgers oppikken en veilig naar je basis evacueren. Het aanschaffen van nieuwe eenheden en het inzetten van superwapens, is daarnaast eveneens jouw pakkie-an. Je verdient geld door vijanden af te maken en door controleposten op het slagveld in je bezit te hebben. Die controleposten kun je alleen met infanterie veroveren en zorgen voor een continue geldstroom en zijn eveneens een redelijk verdedigingswerk tegen vijandige tanks en infanterie. Met dat geld dien je vervolgens nieuwe eenheden aan te schaffen. Naast de standaard tanks en infanterie kun je ook eenheden kopen met luchtafweergeschut en extra ammunitievoorraad. Deze laatste zijn handig, omdat je dan niet steeds naar de basis terug hoeft te vliegen voor een nieuwe voorraad bommen. Nadeel van de bevoorradingswagens is overigens dat ze enorm explosief zijn. Wanneer de vijand ze onder vuur neemt, gaan alle tanks die er in de buurt rijden mee de lucht in.

Twee superwapens in de praktijk.

Door burgers te evacueren en door vijanden te doden, verdien je punten waarmee je de speciale superwapens kunt gebruiken. Afhankelijk van de missie staat één type superwapen tot je beschikking. De ene keer kun je een vliegtuig oproepen dat bommen dropt op het slagveld, in een andere missie staat een zelfbestuurbare V2-raket tot je beschikking. Deze laatste kun je overigens alleen oproepen wanneer je geland bent bij je basis. Glory Days 2 kent een prettige besturing waarmee je de verschillende taken die je moet uitvoeren, zeer eenvoudig aan kunt sturen. Het spel is zowel met de stylus als met de knoppen te besturen en schakelt automatisch over naar de besturing die je op dat moment gebruikt. Persoonlijk vond ik de knoppenbesturing fijner, omdat die iets nauwkeuriger is, maar de besturing met de stylus is net iets intuïtiever. Wat vooral prettig is, is dat het aankopen van eenheden op elk moment tijdens het spelen kan door gewoon de rechter trigger in te drukken. Wanneer je een vliegtuig bestuurt zal die zelfs gewoon door blijven vliegen terwijl je inkopen doet, ideaal voor tijdens de vlucht terug naar de basis.

Links: de missies zijn tot in detail in te stellen. Rechts: de melodramatische teksten tussen de missies.

Met een singleplayercampagne van 16 missies is Glory Days 2 onderhoudend, zeker omdat de meeste missies behoorlijk pittig zijn en toch wel een aantal pogingen nodig hebben om ze succesvol af te ronden. De campagne wordt aan elkaar geregen door een verhaal dat wordt verteld via brieven van een soldaat aan het thuisfront. Deze teksten zijn enorm melodramatisch en vol patriottisme, maar ze doen verder hun werk. Het oogt misschien wat sober, maar voor een spel met een beperkt ontwikkelbudget is het een mooie tussenoplossing. Naast de campagne is het ook mogelijk een willekeurige missie te starten waarbij je zelf, tot in behoorlijk detail, de parameters voor de missie kunt bepalen. Dit kan natuurlijk ook in de multiplayermode waarin acht spelers, in twee teams van vier, het tegen elkaar op kunnen nemen. Helaas heb je meerdere exemplaren van het spel nodig om van de multiplayer te genieten, een gemiste kans.