Comics zijn de laatste tijd erg populair, zoveel is duidelijk. Zo zal binnen enkele maanden Spider-Man reeds voor de derde keer in de bioscoop rondslingeren, is Marvel: Ultimate Alliance, een spel waarin zowat alle grote superhelden terug te vinden zijn, zowat op elke denkbare console verschenen en gebruikt nu ook ontwikkelaar Climax een stripheld in hun nieuwste game: Ghost Rider. Ghost Rider is, naast een spel, ook een bioscoopfilm waarin Nicolas Cage de hoofdrol vertolkt. Toch krijgen we zijn kenmerkende stemgeluid niet te horen tijdens het spelen van Ghost Rider, wat meteen duidelijk maakt dat het hier niet gaat om een lauwe overzetting van het verhaal uit de film naar een spelletje. Ghost Rider speelt zich namelijk een tijdje na de gebeurtenissen uit de bioscoopprent af, wat leuk is voor fans die maar niet genoeg kunnen krijgen van onze vlammende vriend.

Het spel gaat van start wanneer Johnny Blaze, de naam van Ghost Rider als zijn hoofd niet in de fik staat, de hel in wordt getrokken. Mephisto, de demoon waaraan Johnny zijn ziel verkocht om zijn eigen vader te redden, heeft hem namelijk nodig om een klusje te klaren. Mephisto zijn zoon, Blackheart, is uit de hel ontsnapt en plant de Apocalypse los te laten op de aarde. Natuurlijk moet Ghost Rider daar een stokje voor gaan steken, terwijl er extra druk op hem wordt gezet doordat zijn vriedin, Roxanne, de rest van haar leven in de hel mag doorbrengen als Johnny zijn opdracht mislukt. Tijdens de eerste levels die je speelt, wordt het al snel duidelijk dat de makers van Ghost Rider grote fans zijn van God of War, de toptitel waarvan binnenkort een vervolg zal verschijnen. Het spel bevat namelijk een grotendeels identiek vechtsysteem waarin Ghost Rider met zijn kettingen in het rond moet zwaaien om tegenstanders te verslaan. Deze manier van vechten lijkt verschrikkelijk hard op de wijze waarop Kratos zijn vijanden een kopje kleiner maakt met zijn twee zwaarden. Een beetje afkijken van een topspel is natuurlijk niet verboden, maar er zijn nog meer trefpunten tussen beide games.

De aanvallen die je als Ghost Rider bij het begin van het spel kunt uitvoeren zijn erg standaard, maar naarmate je levels tot een goed einde weet te brengen, krijg je de kans om upgrades te kopen, waardoor je gaandeweg sterker zal worden of betere moves ter beschikking krijgt. De manier waarop je de upgrades aankoopt is letterlijk overgenomen uit God of War, wat dus wil zeggen dat er geleidelijk aan een balkje zal opvullen. De upgrade krijg je pas als het balkje helemaal vol is, net zoals ook Kratos eerst genoeg vijanden moest verslaan om het metertje te laten vollopen. Ook kun je tijdens het spelen, net zoals in God of War, voortdurend orbs verzamelen die ervoor zorgen dat de meest krachtige aanvallen zich zullen opladen. Die übermoves variëren van het gebruiken van je allervernietigende shotgun tot een brute aanval waarmee alle omstaanders in vlammen zullen opgaan.Naast God of War zit er echter ook een snuifje Devil May Cry in het spel verstopt. Tijdens het vechten krijg je namelijk een ranking te zien die, naarmate je op een gevarieerde manier vijanden weet om te brengen, steeds hoger zal stijgen. Kan een van die vijanden je echter met een aanval raken, dan verlies je je zuurverdiende ranking en moet je deze weer helemaal van voor af aan opbouwen. Naast het feit dat je met een hogere rang meer orbs uit je vijanden kan zuigen, heeft dit systeem nog een andere functie. Soms loop je namelijk tegen de demonische borst van een tegenstander die door een soort schild beschermd wordt. De enige manier waarop je zo'n demoon kunt verslaan is door de ranking te behalen die op het schild vermeld staat. Eens je de rang hebt en één van je kettingen weet het schild te raken, valt het schild in stukjes uiteen en krijg je de kans om de nu weerloze tegenstander terug te sturen naar de hel.

Ontwikkelaar Climax mag dan wel een hele hoop dingen uit andere games hebben gebruikt tijdens de ontwikkeling van hun spel, het moet gezegd worden dat alle elementen die ze hebben overgenomen ook wel relatief goed werken en lekker spelen. Zelfs al blijft Ghost Rider een simpel hack and slash-spel zonder al teveel diepgang, het is van groot belang dat het vechten vlot verloopt. Gelukkig gaat het rondzwaaien met de kettingen van Ghost Rider op de PSP erg soepel terwijl er, zelfs als er zich een heleboel vijanden tegelijk op het beeldscherm bevinden, geen enkel spoor te vinden is van framedrops. Een ander struikelpunt blijkt echter de camera te zijn, die meestal op cruciale momenten een raar trekje krijgt en achter een muur of vijand blijft steken. Je kunt de camera wel manueel een handje helpen, maar zelfs die mogelijkheid helpt soms niet genoeg om het speelveld optimaal in beeld te brengen. Grafisch komen vooral de vuureffecten leuk uit de verf als je met je kettingen wat vijanden een mep verkoopt. Daartegenover staat wel dat omgevingen er nogal grauw uitzien en je bovendien vaak het idee hebt dat bepaalde achtergronden steeds weer opnieuw terugkeren. Dat is ook het geval bij de vijanden, omdat er nu eenmaal niet zo heel veel verschillende modellen in het spel zitten. Naast het vechtwerk mag je zo nu en dan ook plaatsnemen op de motor van Ghost Rider in een soort van racegame waarin het de bedoeling is om heelhuids de finish te bereiken. Onderweg zijn er een hoop gedrochten te vinden die, al dan niet zelf op een motor, je zullen proberen tegen te houden. Ghost Rider kan echter al rijdend gebruik maken van zijn shotgun én zijn kettingen, waardoor deze ritjes meestal niet voor al teveel problemen zullen zorgen. Ook moet je regelmatig wat kunstjes met je rijtuig uithalen, zoals over obstakels springen of je motor laten kantelen om zo over het wegdek te glijden. Leuk voor even, maar zeker niet memorabel genoeg om meerwaarde te bieden. Het spijtige aan Ghost Rider is dat het na een tijdje allemaal nogal repetitief gaat overkomen. Je moet steeds opnieuw button bashen of wat racen om verder te komen in het spel, zonder dat er ooit een greintje afwisseling komt door een puzzeltje, een verzamelaspect of een conversatie tussen wat personages. Enkel op het einde van elke stage (er zijn er vijf in totaal) krijg je een kort filmje te zien in de vorm van een stripverhaal waarin het verhaal uit de doeken wordt gedaan. Echter, voor de rest moet je constant hetzelfde doen. Daarbovenop ben je na ongeveer zeven uurtjes spelen wel klaar met Ghost Rider, waarna het UMD-schijfje waarschijnlijk nooit meer zijn weg naar je PSP zal vinden. Het lijkt me namelijk sterk dat het spel je voor een tweede keer zal boeien. Toch is Ghost Rider al bij al een vermakelijk spelletje geworden dat, mits je houdt van wat laagdrempelige gameplay, wel kan zorgen voor wat uurtjes plezier.