Het was lange tijd vrij ongebruikelijk om typische PC-games op een console of handheld uit te geven. Met de komst van de Nintendo DS is dat toch enigszins veranderd. Het touchscreen leent zich behoorlijk goed voor strategy- en managementgames, first-person shooters en zelfs vliegspellen. Veel van die typische PC genres beginnen echter pas dit jaar serieus op te komen door het aanhoudende succes van de handheld. Freedom Wings is één van de eerste vliegspellen die volledig voor de NDS ontwikkeld is. De potentie van Freedom Wings ligt hoog. Men heeft gepoogd om RPG elementen met een vliegspel te combineren. Je ziet het al helemaal voor je: een grote en open wereld waarin je met een steeds verder uit te bouwen gevechtsvliegtuig rondvliegt en ondertussen allerlei missies oplost. Hiermee stuw je de verhaallijn voort en kun je een nog krachtiger vliegtuig samenstellen. Het bedenken van een idee is echter het halve werk. De uitwerking er van is minstens zo belangrijk en helaas laat men daarin behoorlijk wat steken vallen. Het spelen van deze game is namelijk dodelijk saai. Niets aan de game weet je te boeien. Hoewel het concept van luchtpiraten altijd potentie heeft om tot een spannend en vermakelijk plot gesmeed te worden, slaat men in deze game de plank behoorlijk mis. Het spel mist namelijk centrale karakters waar je een band mee opbouwt. Zelf speel je al helemaal geen figuur met enige persoonlijkheid of gezicht. Het enige wat je doet is nietszeggende opdrachtjes uitvoeren voor allerlei nietszeggende figuren. Je hebt eigenlijk nauwelijks een doel voor ogen en een gevoel van voldoening is erg zeldzaam. Dan is er het vliegen zelf. Je kunt het vliegtuig op twee manieren bedienen. Je hebt een automatische piloot die je aanstuurt door op de kaart punten aan te tikken waar je naartoe wilt vliegen, en een manuele vliegmodus die je bedient met...de d-pad. Jawel, je hoort het goed. Ondanks dat het touchscreen ideaal is om een vliegtuigje mee te bedienen, wordt je in deze game gedwongen om met de d-pad te werken. Je kunt jezelf voorstellen dat dit totaal niet goed werkt, aangezien de digitale aard van deze bedieningsmethode veel nauwkeurigheid mist. Het is gewoon niet prettig vliegen en al helemaal niet tijdens dogfights met luchtpiraten. Waar het dus op neerkomt is dat je de automatische piloot aan laat staan. De game gaat zelfs zo ver door je de mogelijkheid te bieden ook de dogfights geheel automatisch te laten verlopen. Je tikt een vijand aan op de kaart en de computer doet de rest. Deze automatische functie is slecht gebalanceerd, want het maakt de game uitermate simpel. Eigenlijk zou je gedwongen moeten worden om de dogfights zelf uit te voeren, maar daar is totaal geen reden toe. De automatische variant zal het vrijwel altijd beter doen. Het enige wat je uiteindelijk dus zult doen, is punten aantikken op de kaart, een beetje je brandstof en schade in de gaten houden en voor de rest is het gewoon toekijken. Als je een ideaal voorbeeld wilt van een échte non-game, dan moet je zeker eens een blik werpen op Freedom Wings. Zoals eerder al aangehaald, mist de game doelmatigheid. Tijdens het rondvliegen merk je dit des te meer. Je zult namelijk niet altijd missies op zak hebben die je vanaf het vliegveld verzameld hebt. Wat je op dat moment doet is als een kip zonder kop gaan rondvliegen tot je bij toeval stuit op een collegapiloot die je hulp nodig heeft. Vervolgens ontaardt dit in negen van de tien gevallen in dezelfde missie, zoals het escorteren van een vrachtvliegtuig of het aanvallen van een basis. Pak de kaart er maar weer bij en tik die vijanden aan zou ik zeggen! Volgens mij hadden ze er beter een strategygame van kunnen maken. Het is echt jammer hoedanig deze game z'n potentie gemist heeft. Het kunnen uitbouwen van je vliegtuig met nieuwe wapens, snellere vleugels en sterkere bepantsering is namelijk best een leuk concept. Ook had het vrij rondvliegen en voltooien van allerlei missies iets vermakelijks op kunnen leveren, ware het niet dat dit aspect zo halfbakken uitgewerkt is. Mogelijkerwijs hebben de ontwikkelaars zich iets teveel gericht op de grafische engine. Die weet namelijk toch wel behoorlijk overtuigende plaatjes neer te zetten voor de Nintendo DS. Vooral de tekenafstand van deze game is zeer goed. Maargoed, dan kom toch weer het aloude gezegde van gameplay boven graphics bovendrijven. Met die gedachte in het achterhoofd komt deze game simpelweg niet goed uit de bus.