Company of Heroes: Tales of Valor ligt op 9 april in de winkelschappen. Dit is de tweede stand-alone uitbreiding van het bijna legendarische Company of Heroes. Om de geheugens weer even op te frissen, zetten we de recensies van het origineel en de eerste uitbreiding, Opposing Fronts, weer in het zonnetje. Hieronder vind je de recensie van de eerste Company of Heroes uit 2006. Beste gamers, Jullie denken waarschijnlijk bij het zien van de screenshots bij deze review aan de zoveelste Tweede Wereldoorlog game. Weer zo'n spel dat niets nieuws te bieden heeft, totaal geen diepgang met zich meebrengt en eigenlijk compleet overbodig is. Ja, ik heb jullie wel door. Welnu, jullie zitten fout! Ik presenteer jullie daarom met gepaste trots dé RTS van 2006: Company of Heroes.

Ontwikkelaar Relic is altijd al een vreemde eend in de bijt geweest. Hun ruimtespel Homeworld en diens opvolger waren in wezen geweldige games, maar werden helaas niet echt opgepikte bij het grote publiek. Ook de vergaming van het bordspel in de vorm van Warhammer 40,000: Dawn of War was succesvol te noemen, maar ook deze game was niet voor iedereen weggelegd. Nee, neem dan de Tweede Wereldoorlog. Een donker tijdperk uit de geschiedenis van de mensheid dat al vele games heeft opgeleverd. Hoewel dat er misschien teveel zijn tegenwoordig, kunnen we natuurlijk altijd geniale games gebruiken. Company of Heroes is zo'n game.

Het verhaal van Company of Heroes speelt zich af in het één na laatste jaar van de oorlog: 1944. De Geallieerden hadden toentertijd een uitgebreid plan bedacht om de Duitsers eens en voor altijd uit Frankrijk te krijgen. Door middel van een grootschalige invasie ging op 6 juni (D-Day) dat plan in werking. Ook jij zult een inbreng hebben in de oorlog tegen de Nazi's en wel als bevelhebber van Able Company en de 101st Airborne. Mensen die bekend zijn met Steven Spielbergs uitstekend ontvangen Band of Brothers weten wat voor hectiek je allemaal mee gaat maken en geloof me, Company of Heroes zit er niet ver naast!

Al direct vanaf het begin zit je namelijk midden in de actie, terwijl je Able Company de stranden van Normandië op moet krijgen. Vanuit een mooi ontworpen introductiefilmpje verandert de game langzaamaan naar het bekende RTS-blikveld, waardoor je onmiddellijk aan de slag kunt. Kogels vliegen om je oren, explosies zijn er overal en er zijn doden te betreuren. Door middel van een zeer goed ontworpen flank- en dekkingsysteem (enigszins vergelijkbaar met de game Brothers in Arms) kun je de troepen het strijdveld op laten rukken. Meteen valt al op hoe gedetailleerd de game er uit ziet. De ingame engine kan moeiteloos cut-scenes laten zien, maar weet ook uitstekend om te gaan met het overzicht op het strijdtoneel.

Bovendien zien de omgevingen erg realistisch uit. De Franse dorpjes ademen sfeer uit en voelen authentiek aan. Het is haast jammer te noemen dat er na elke veldslag vrijwel niets meer over is van alle steden waarin je je begeeft. Het mooie van Company of Heroes is dat alles ook echt goed kapot kan. Huizen, struiken, hekjes, bomen, zo'n beetje alles wat je ziet kan in duizenden stukjes geknald worden. Neem bijvoorbeeld het Howitzer-kanon van de Geallieerden. Richt deze op een locatie naar keuze en geniet van het spektakel wat komen gaat. Hoor je eerst in de verte nog de kanonnen bulderen, op een gegeven moment is de impact en wordt alles opgeblazen met als een gigantische knal tot gevolg.

Het resultaat? Dood, verderf en een hele boel kraters. Erg indrukwekkend kan ik je vertellen, intens gewoon, niets dan lof hiervoor. Hierin schuilt dan ook echt de kracht van Relic's nieuwe engine. Naast dat het er ontzettend vet uitziet om van een vredige omgeving een waar maanlandschap te creëren, blijkt het ook nog eens nuttig te zijn. Je manschappen kunnen namelijk dekking nemen in de enorme kraters die je eerder hebt gemaakt. Hierdoor blijft de game altijd anders en verandert de gameplay continu, want waar eerder een soldaat onherroepelijk het loodje zou leggen, blijkt nu ineens een tactische route te zijn waar je infanterie zonder problemen veilig dekking kan nemen. Zeer tof gedaan en een grafische feature die we nog graag vaker zouden zien. Let overigens er wel op dat je een flinke computer in huis moet hebben, wil je alles er uit halen wat er te halen valt.

Ook het geluid mag er wezen. Hoewel je van een muzikale soundtrack niet al te veel hoeft te verwachten (vooral het ietwat nerveuze nummer in het menuscherm begint op den duur te vervelen), maakt men het met de geluidseffecten en de ingesproken teksten dubbel en dwars goed. Ik kan me goed voorstellen dat de stemacteurs helemaal uit hun dak gingen tijdens het opnemen van de teksten, want er zit een hoop mooi quote-materiaal in dit spel. Vooral de Amerikaanse soldaten klinken zeer goed en komen met al hun verschillende accentjes goed uit de verf.

Over de Duitsers ben ik wat minder te spreken. Hier en daar floept er wel eens wat Duits uit, maar over het algemeen is het toch meer “Luitentant Grüber and his little tankie”-kwaliteit, wat enigszins afbreuk doet aan het realisme van Company of Heroes. Relic wilde weliswaar geen honderd procent authentieke oorlogsgame maken, maar betere stemmen voor de Duitsers met iets beter Duits had toch nog wel gekund? Ach, het is uiteindelijk maar een kleine domper op de zeer gelikte sfeer, dus we zien het door de vingers.

Met de gameplay zit het echter helemaal snor. De AI van de vriendschappelijke eenheden weten op eigen houtje zichzelf in veiligheid te brengen en zullen uit zichzelf schieten. Ook het flanken kun je over het algemeen aan hen over te laten. Het is niet zo dat je wat eenheden maakt om ze vervolgens richting de vijand te sturen onder het motto “ze redden het wel in hun eentje”, maar het komt er dicht in de buurt. Deze hulp van de AI heb je wel nodig, want de snelheid van de game ligt vrij hoog en gevaar loert overal. Uit elk hoekje kan wel een Duitse tank of een flinke groep Duitse infanterie komen, oppassen geblazen dus. Zeker als je nagaat dat de vijandelijke intelligentie redelijk tot vrij hoog ligt, zit fouten maken er eigenlijk niet bij.

In tegenstelling tot de meeste Tweede Wereldoorlog RTS games is Company of Heroes een game waarin je gewoon een basis moet bouwen. Dit betekent dat je weer een hoop mooie legerbasissen uit je mouw kunt schudden, compleet met bunkers, zandzakken, prikkeldraad en hier en daar een mijnveldje. Ik moet zeggen dat deze manier van spelen mij toch nog het meest aanspreekt. In plaats van het periodiek ontvangen van eenheden zul je ze nu zelf moeten maken en trainen. Resources ontvangen gaat wel periodiek, door middel van het innemen van belangrijke strategische punten op de map verkrijg je munitie, benzine en mankracht (voor het rekruteren van eenheden). Hoe meer je van deze plekken in bezit hebt, hoe sneller je de grondstoffen krijgt. Allen zijn ze noodzakelijk voor het maken van tanks en infanterie, dus ga er maar vanuit dat je flink losgaat tijdens het verdedigen of juist innemen van deze punten.

Naast deze resources heb je nog een mogelijkheid om snel aan eenheden te komen: de Tech Trees. Deze tech trees geven je de macht over speciale aanvallen, nieuwe units en versterking van andere divisies van het leger. Kort gezegd verdien je experience points (XP) door het vernietigen van de vijand en het bouwen van gebouwen. Met deze punten kun je dus weer één van de drie trees uitkiezen, wat de oorlog weer een stukje makkelijker maakt. Er is immers niets beters dan bijvoorbeeld versterking op te roepen bij het 101st Airborne korps, of het verkrijgen van de Tiger Tank, hét pantservoertuig van de Duitsers in de Tweede Wereldoorlog. Alle drie de tech trees zijn compleet verschillend, maar allen zijn ze even gebalanceerd.

Het balanceren van een spel is altijd al een heikel punt geweest, maar wat mij betreft is Relic hier goed uitgekomen: de Geallieerden en het Derde Rijk zijn aan elkaar gewaagd. Iemand die zich ingraaft met bunkers lijkt verdedigend de overhand te hebben, maar er is niets wat een flinke mortieraanval daar niets aan kan doen. Een overmacht aan Duitse tanks lijkt daarentegen op het eerste gezicht onoverwinnelijk, maar als je eenmaal de kracht van de antitank infanterie ziet, weet je dat tanks lang zo gevaarlijk niet kunnen zijn. En als het echt niet wil, heb je nog wat artillerie of een luchtaanval achter de hand natuurlijk!

Hoewel Company of Heroes een redelijk interessante singleplayer campagne voor je in petto heeft, weet deze toch niet altijd te overtuigen. Met name enkele plotwendingen en de relatie tussen een aantal missies had beter uitgewerkt kunnen worden. Ook het feit dat de laatste missie als een nachtkaars uitgaat en er geen mogelijkheid is om de oorlog als de Duitsers voort te zetten, voelt toch een beetje teleurstellend aan. Voor meer oorlogje spelen zit er dus niets anders om op het Internet verder te gaan (of je te wagen aan een skirmish-potje tegen de vijandelijke computer, alleen of via een netwerkje).

Gelukkig is dit allesbehalve een straf, want door middel van Relic’s online systeem heb je binnen een mum van tijd tegenspelers te pakken en zet je de strijd erg gemakkelijk voort. Zoals het er nu naar uitziet lijkt dit een ‘winner’ te worden, Relic Online oogt en werkt gebruiksvriendelijk en heeft meer dan genoeg te bieden voor de competitieve speler (denk aan ladders en dergelijke) Ook het opslaan van je gespeelde sessies behoort tot de mogelijkheden, waardoor je dus elkaars gevechten opnieuw kunt bekijken of zelfs tot in de puntjes kunt analyseren om er zelf beter van te worden.