We hebben in de loop der jaren al tal van games zien langskomen die zijn gebaseerd op een levensstijl. Gamereeksen zoals Tony Hawk Pro Skater, Def Jam Vendetta, Getting Up en ook Need for Speed Underground proberen in te spelen op de populariteit van moderne subculturen. De breakdance cultuur is echter nog niet een bron van inspiratie geweest voor gamemakers. En dit terwijl breakdancen alweer een paar decennia bestaat. Met B-Boy wil Sony toch een poging doen om deze nog steeds levendige cultuur een plaats te geven in de gameswereld. Een PS2- en PSP-versie zijn uitgebracht. Wij kijken of PSP-versie van de game ons kan bekoren.

Voordat kan worden begonnen met het uitvoeren van breakdance moves, moeten eerst een aantal voorbereidingen worden getroffen. Zo zal er allereerst een keuze moeten worden gemaakt of er gespeeld gaat worden met een B-Boy of een B-Girl. Na het maken van deze keuze kunnen allerlei kenmerken worden aangepast van het uiterlijk van de persoon. Lichaamsbouw, huidskleur, type haar en meer zorgen ervoor dat je karakter kan worden gepersonaliseerd. De opties zijn misschien niet zo diepgaand als in bijvoorbeeld Fight Night, maar er is genoeg keuzevrijheid om een bevredigend resultaat te bewerkstelligen. Later in de game is het overigens ook nog eens mogelijk om je personage nog meer aan te passen met extra kleding.

Voordat begonnen wordt met spelen, is het ook nog eens aan te raden om eerst de tutorials door te lopen. De makers van B-Boy hebben wat betreft gameplay leentjebuur gespeeld bij meerdere andere games, maar het eindresultaat mag je toch behoorlijk uniek noemen. Centraal staan de ‘battles’ die je als speler uitvecht tegen andere B-Boys (en Girls). Met de vier functietoetsen zijn vier types hoofd moves uit te voeren. De liefhebbers van de Tony Hawk reeks zullen dit systeem al gauw herkennen. Door de functietoetsen in combinatie met de richtingstoetsen te gebruiken, kunnen meer uitgebreide moves worden gemaakt. Deze worden in de loop van de game vrijgespeeld en kunnen vaak worden ondergebracht onder een knop naar keuze. De moeilijkheid ligt 'em echter niet in het uitvoeren van de moves maar in het behouden van ritme en de zogenoemde flow. Om de speler heen is een ronddraaiende cirkel te zien, bestaande uit verschillende kleuren. Wanneer deze langs een stilstaande cursor komen, kan worden gekozen om moves in te zetten. Dit is op elk moment te doen, maar als de goede kleur de cursor passeert, kan een combo worden gemaakt. Dit heeft natuurlijk een hogere score tot gevolg. Een hogere score kan ook worden behaald door de L1- of R1-knop op de juiste momenten ritmische in te drukken. Hiermee kan de ingezette move langer worden aangehouden. Dit aspect doet erg denken aan het concept van Dance Dance Revolution en Parrappa teh Rapper.

Battles win je door medailles te verdienen die binnen bepaalde disciplines liggen. Zo kun je een medaille verdienen voor ritme, creativiteit, flow, blow up en foundation. In elke battle wordt de nadruk op andere medailles gelegd, dus afwisseling is een vereiste. De winnaar is degene die binnen de disciplines die worden vereist het meest heeft laten zien. Als je wint van een tegenstander krijg je bovendien één van zijn moves. Het is erg verslavend om alle moves te verzamelen en toe te voegen aan je repertoire.

Het is met dit soort vernieuwende gameplay vaak moeilijk om te bepalen of de makers het bij het rechte eind hebben. In het geval van B-Boy is men er over het algemeen zeer goed in geslaagd om het systeem uit te werken. Uiteindelijk is het belangrijkste bij dit soort gameplay dat het uitvoeren van moves en combo's je met een gevoel van voldoening achterlaat. Dit is iets waar de game zeker in slaagt. Valkuilen zoals een slechte registratie van het tijdig indrukken van knoppen zijn hierbij gelukkig ook voorkomen. Misschien verpesten ze de gameplay niet, maar er zijn toch wel een aantal dingen aan te merken op de game. Door het dynamische cameragebruik tijdens een battle wil het nogal eens voorkomen dat het zicht ontnomen wordt van de gekleurde ring die de speler omcirkelt. Als de camera ver uitzoomt wil de zichtbaarheid ervan ook nog wel eens worden verminderd. Ditmaal lijkt het te komen door het kleine schermformaat van de PSP en de lagere resolutie ten opzichte van een gewone tv. Deze ring is cruciaal bij het uitvoeren van de moves en het is daarom vaak onmogelijk om volledige controle te hebben. Meestal is het systeem vergeeflijk genoeg om toch te winnen, maar het gevoel dat er meer in had kunnen zitten, bekruipt je aan het einde wel.

Een ander nadeel is de noodzaak om op je tegenstander te moeten wachten. Eén sessie duurt meer dan 40 seconden en het gaat al snel vervelen als je, nadat een battle al 3 keer is verloren, nog eens wilt spelen. Van geheel andere orde, maar ook niet bevorderlijk voor het speelplezier zijn de laadtijden. Het is me een raadsel hoe een game van Sony toch zulke lange laadtijden kan hebben. Vooral bij het opstarten van het spel duurt het wel een paar minuten voordat de eerste battle gespeeld kan worden. Voor een handheld-game is dit eigenlijk een grote no-no.

  Een online mode is niet aanwezig in B-Boy. Hoewel dit gedeeltelijk goed wordt gemaakt door de aanwezige arcade mode, is het toch jammer dat de eigenaars van de game niet hun gezamenlijke interesse kunnen delen. Een game als B-Boy zal hoogstwaarschijnlijk niet de meest populaire game ooit worden en het zou mooi meegenomen zijn om tegen elkaar te battlen. Een ad-hoc multiplayer mode is in een onbekende game als dit niet toereikend.

Het grafische aspect van B-Boy is zeer indrukwekkend. De levels zien er gedetailleerd en afwisselend uit en het publiek is volledig geanimeerd weergegeven. Het meest in het ook springend is de animatie van de karakters. Elke move wordt perfect weergegeven, maar ook vooral de overgang tussen de moves is zeer vloeiend. Hierop is absoluut niets aan te merken. Ditzelfde geldt voor het geluid. De muziek (hoewel niet altijd mijn smaak) is geheel in de stijl van de game en brengt je in de breakdance sfeer. Ook zorgen de omgevingsgeluiden voor een toegevoegde waarde. Geluiden van de stad en het gejoel van het publiek zorgen voor lekkere authentieke urban sfeer zonder irritant te worden.

Conclusie: Het games als B-Boy ben je als uitgever eigenlijk altijd riskant bezig. De kans bestaat dat maar een klein deel van de doelgroep wordt aangesproken; namelijk de doelgroep die centraal staat in de game. Dit is gelukkig niet het geval met B-Boy. De cultuur wordt niet irritant neergezet zodat het mensen afschrikt en bovendien is de gameplay solide genoeg om iedereen aan te spreken. Mensen die wel wat hebben met de breakdance cultuur zullen zich bovendien alleen maar meer vinden in deze game. De game kent zeker zijn problemen, maar wordt er niet onspeelbaar door. Laten we hopen dat deze problemen in de eventuele opvolger van B-Boy zijn verholpen.