Microsoft probeert met de Xbox al jaren de harten van de Japanse gamers te veroveren, maar wist daar vooralsnog niet echt in te slagen. De typisch westerse spelconcepten die op de eerste Xbox domineerden, sloegen niet aan bij de sushi-eters.  Wijs als men is besloot men voor de Xbox 360 echte Japanse ontwikkelaars in dienst te nemen en niet de minsten. Zo overtuigde men Hironobu Sakaguchi, de man achter Final Fantasy, om een spel voor de three-sixty te ontwikkelen. Het werd Lost Odyssey. In tegenstelling tot veel Japanse RPG's hoef je je aan het begin van Lost Odyssey  niet door een ellenlang voorfilmpje te worstelen dat alvast het volledige achtergrondverhaal uit de doeken doet. Nee, Lost Odyssey begint  'in medias res' en gooit je direct in het midden van een gigantisch slagveld. Je hakt een aantal manschappen van de oneindige stroom tegenstanders in de pan om het vervolgens op te nemen tegen een kolossaal voertuig met twee vuurschietende kanonnen. Wanneer je denkt het hele slagveld op te mogen schonen en een glorieuze zegetocht te maken, breekt de hemel open. Een gigantische, gloeiend hete steen komt omlaag vallen, vergezeld door een dikke lavastroom. Niemand van de duizenden krijgers op het slagveld overleeft de gebeurtenis die lijkt op een meteorietinslag. Behalve, hoe kan het ook anders, jijzelf. Kaim Argonar is je naam, je bent meer dan duizend jaar oud en niet dood te krijgen. Oftewel, immortal. Maar dat weet je aan het begin van het spel nog niet, want zoals een Japanse RPG betaamt, lijd je aan geheugenverlies. Een mooi excuus om vragen te stellen die zonder geheugenverlies 'de bekende weg' zouden heten, zodat de eveneens van alle nuttige feiten op de hoogte wordt gesteld. Al snel kom je erachter dat je dus onsterfelijk bent en dat je ook niet de enige onsterfelijke bent. Ook is de meteorietinslag boven het slagveld niet toevallig, maar lijkt The Grand Staff er iets mee van doen te hebben, een gigantische magische staf in aanbouw. Lost Odyssey is een klassieke Japanse RPG die weliswaar wat nieuwe ideetjes aan de dag brengt, maar in geen enkel aspect rigoureus anders is dan pakweg Final Fantasy. Het verhaal is de belangrijkste peiler in het spel, dat is doorspekt met prachtige tussenfilmpjes die veelal mooi geregisseerd en goed geacteerd zijn. De tussenfilmpjes worden nooit saai omdat het verhaal op een erg krachtige, vlotte manier verteld wordt. De personages die je pad kruisen zijn vaak ietwat overdreven archetypes, maar ze daardoor wel goed te onderscheiden van elkaar en de tegenstrijdigheden en extravagantie zorgen  voor grappige conflictsituaties. Het enige wat stoort is dat men de tussenfilmpjes soms iets te mooi wil maken, door bijvoorbeeld veelvuldig gebruik te maken van picture in picture-achtige regietechnieken. Ook wanneer het niet van belang is om een simultane gebeurtenis tegelijk te tonen, maar gewoon als een leuk 'kijk eens wat wij kunnen'-effectje.

Overdadig gebruik van Picture-in-Picture-montagetechnieken

Naast de tussenfilmpjes wordt een groot deel van het achterliggende verhaal kenbaar gemaakt via dromen. Je geheugen komt langzaam terug en wanneer je toevallig iets tegen het lijf loopt wat je bekend voorkomt, komt er een droom beschikbaar waarin flarden van je geheugen worden opgehelderd. Deze dromen zijn helaas geen mooie filmpjes, maar lappen tekst hooguit ondersteund met wat artwork of geluiden. Houd je ervan om tussen het gamen door veel tekst te lezen, dan zul je de goed geschreven dromen een verrijking vinden. Is dat niet je ding, dan hoef je ze niet per se te bekijken, maar het gevoel kan je bekruipen dat je misschien noodzakelijke informatie misloopt. De Wereld

Als er naast het verhaal iets is waarin Lost Odyssey uit zal blinken, dan zijn het de graphics. De omgevingen zijn niet alleen zeer gedetailleerd en levendig, ze zijn vooral prachtig ontworpen. De spelwereld in Lost Odyssey doet, ondanks de lineaire opbouw, zeer realistisch en geloofwaardig aan. Het spel situeert zich in een wereld waar een magisch-industriële revolutie heeft plaatsgevonden. Overal staan vreemde apparaten, de steden zijn voorzien van high-tech monorails en zien er zelf ook behoorlijk geavanceerd uit. De sfeer van het spel voelt nog een tikkeltje serieuzer dan Final Fantasy, al is het zeker niet grimmig. Het openingsgevecht, de beelden waarvan de meeste screenshots en trailers verschenen zijn, is ronduit donker en grijs, doch daardoor niet minder sfeervol, maar latere locaties bruisen van de energie. Prachtige bergtoppen waarop je stromende regen moet trotseren worden afgewisseld door parelwitte stranden en donkere gewelven. En overal waar je komt loop je weer andere, bizarre tegenstanders tegen het lijf.De tweede peiler van Lost Odyssey zijn natuurlijk de gevechten. Deze zijn vergelijkbaar met die van Final Fantasy. De gevechten vinden plaats in een aparte arena en dus niet in de spelwereld zelf en het vechten is geheel turn-based. Je kunt je personages niet door de arena heen bewegen, maar alleen je actie voor de beurt uit een lijstje selecteren. Door de veelheid aan aanvalskeuzes, te gebruiken voorwerpen, spreuken en vaardigheden, bieden de gevechten ondanks deze beperkingen meer dan genoeg strategische diepgang. Je dient bij de aanvang van het gevecht voor al je personages een actie uit te kiezen, waarna deze vervolgens gemixt met de acties van je tegenstanders uitgevoerd zullen worden. Pas bij de volgende beurt kun je nieuwe acties kiezen. Over het algemeen geldt dat het gebruiken van voorwerpen voor een aanval gaat, en een aanval weer voor het gebruiken van spreuken. Tegenstanders die zelf aangevallen worden, zullen daarbij eerder een tegenaanval doen, dan tegenstanders die je met rust laat.

Om de gevechten wat interactiever te maken dan alleen het selecteren van opties uit lijstjes, heeft men ringen toegevoegd. Wanneer je een aanval uitvoert, verschijnen er twee cirkels op het scherm waarvan de diameter van de ene cirkel, langzaam die van de andere benadert. Wanneer je je trigger los laat wanneer de cirkels elkaar ongeveer overlappen, dan komt er een bepaalde bonus bovenop je aanval. Zo kan een ring ervoor zorgen dat je aanval iets sterker wordt, of dat je je tegenstander vergiftigd wanneer je de perfecte timing hebt. Het systeem is enigszins afgeleid van de Judgement Ring in Shadow Hearts, maar wanneer je er niet mee overweg kunt, kun je ook prima zonder. Iets wat bij Shadow Hearts niet het geval is. Ook leuk gevonden is het onderscheid tussen de stervelingen en de immortals. De immortals zijn namelijk niet in staat om zelf nieuwe vaardigheden aan te leren, maar moeten een zogeheten skill link aanleggen met een sterveling die deel uitmaakt van de huidige party. Terwijl je de skill link aan hebt staan leer je die vaardigheid tijdens de gevechten, waarna je de nieuw aangeleerde vaardigheid de rest van het spel tot je beschikking hebt. Je kunt echter maar een beperkt aantal van de aangeleerde vaardigheden tegelijk hanteren, terwijl stervelingen al hun vaardigheden tegelijk actief hebben. Je onsterfelijkheid betekent overigens niet dat je in gevechten ook niet dood kunt, je legt gewoon het loodje zoals je dat gewend bent. Wanneer alle leden van je party op de grond liggen, verschijnen de mooie letters 'Game Over' op het scherm en mag je vanaf het laatste save- of checkpoint het spel hervatten. De meeste gevechten in Lost Odyssey vinden plaats vanwege zogeheten Random Encounters. In bepaalde locaties waar vijandigheid heerst, kan op elk moment ineens een vijand tevoorschijn duiken. Je ziet ze niet aankomen, je hoort ze evenmin; het spel schakelt gewoon ineens over naar het gevecht. Het is een bekend fenomeen in de Japanse RPG, maar juist in Final Fantasy XII werd er enigszins afstand van gedaan. Zeker wanneer je gewoon even de omgeving wil verkennen op zoek naar oppakbare voorwerpen (die verstoppen zich in Lost Odyssey in praktisch alles), zijn de gevechten die je zoektocht onderbreken ronduit irritant. Gigantisch spel

Lost Odyssey is een gigantisch spel. Niet alleen in speelduur, maar ook in megabytes. Het spel zal verschijnen op vier dvd's en dat is eigenlijk vooral tekenend voor het medium dat Microsoft voor de Xbox 360 gekozen heeft. Lost Odyssey past namelijk evengoed op één Blu-Ray schijfje. Het scheelt dat je gedurende het spel maar vier keer van dvd zult hoeven wisselen, dus pakweg eens in de twintig uur, maar het oogt lang niet zo elegant als één enkel schijfje. De dvd bleek op de vorige generatie consoles het uitstekende medium qua omvang ten opzichte van de games die gemaakt werden, want hoeveel games verschenen er toen op meerdere schijfjes? Dit keer is het een na twee jaar al raak. Met meer dan twintig uur high-definition tussenfilmpjes biedt een dvd voor Lost Odyssey simpelweg te weinig opslagruimte. Maar dat is natuurlijk niet iets wat we deze game zullen aanrekenen. De previewversie die we mochten spelen bestond alleen uit de eerste dvd van het spel, maar omdat we niet te lang wilden wachten met het publiceren van de preview en ook niet teveel wilden verklappen, zijn we nog niet aan het einde van deze dvd gekomen. Ondanks dat we het gevoel hebben nog maar aan het begin te staan van een gigantisch avontuur, hebben we al veel verschillende personages ontmoet, zijn er al tal van verwikkelingen en 'losse eindjes' waarvan we smachten te weten te komen waar ze aan vast te knopen zijn. Eind februari is het zover. Pak je koffers maar vast voor een lange, hele lange reis!