The Dark Eye is gebaseerd op de pen-en-papier-RPG Das Schwarze Auge, dat in Duitsland grote populariteit geniet. Deze fantasiewereld heeft sterke wortels in de (Centraal-)Europese Middeleeuwen en dat is dan ook goed te zien. De makers zijn nadrukkelijk door de Europese geschiedenis geïnspireerd. De huizen in de game zijn vakwerkhuizen uit Zuid-Duitsland, de kastelen en torens zou je ook in Frankrijk tegen kunnen komen en lopend door het landschap waan je jezelf op vakantie in Tsjechië, of misschien zelfs de Veluwe. Er is daarbij veel aandacht besteed aan kleine details, zo vind je op een bepaald moment een door vliegen omgeven kuil met bruine troep erin en houten balken erboven; een middeleeuws toilet. Door dit soort details krijgt de game een realistische sfeer, waardoor je, paradoxaal genoeg, nog dieper in het fantasiewereldje gezogen wordt. Want het mag dan wel realistisch ogen, de game blijft natuurlijk een RPG met tovenaars, dwergen en ander sprookjesgespuis.

Zodra je start met spelen heb je de keuze uit behoorlijk wat verschillende personages. Deze zijn soms weer opgedeeld in verschillende klassen, met elk speciale eigenschappen. Er is erg veel keuze, maar wel binnen de structuur van de game. Zo kun je het uiterlijk van je personage niet aanpassen, behalve in de game door middel van wapenrusting en andere kleding.

Na het kiezen van je personage stap je over een zanderig paadje de wereld van Aventurien binnen, op zoek naar een oude vriend die via een brief je hulp heeft ingeroepen. Via het zandpad kom je bij een brug over een kabbelend beekje en bij een vervallen toren begroet een wachter je. Je waant je echt in middeleeuws Europa, maar dan wel met magie en orks.

De quests in Drakensang: The Dark Eye zijn recht door zee, maar moeilijk genoeg om toch voldoening te geven als je ze voltooid hebt. Ze voelen aan als een spannende ontdekkingstocht door de prachtige spelwereld. Tijdens deze tochten word je geregeld verrast door mooie vergezichten of intieme doorkijkjes, waardoor je bijna vergeet waarvoor je eigenlijk op pad was.

Ook speltechnisch lijkt alles prima in orde te zijn. De gevechten zijn real-time, maar kunnen op elk gewenst moment gepauzeerd worden om orders aan specifieke groepsleden te geven of om toverkracht of andere speciale vaardigheden te gebruiken. Je kunt een groep met maximaal vier personages vormen en de kunstmatige intelligentie van je groepsleden is naar behoren. Vervolgens kun je ook op ieder moment zelf de controle nemen over je teamgenoten, mocht het toch niet naar je zin verlopen.

Wat bleek uit onze speelsessie is dat Drakensang: The Dark Eye een diepe en uitgebreide game is. Hierdoor oogt het allemaal vrij hardcore, maar gelukkig blijft de game desondanks overzichtelijk. Zo heb je een boek waarin duidelijk je quests beschreven en bijgehouden worden, is er een kaart en heb je bijvoorbeeld een speciale itemzak waarin automatisch belangrijke questitems geplaatst worden.

De game heeft echter wel enkele ruwe kantjes. Ondanks de moeite om de game overzichtelijk te houden lijkt alles toch nog érg hardcore. Dit mede omdat het spel gebaseerd is op een bestaande pen-en-papier-RPG en daarnaast veel vaardigheden en menuutjes kent. De game ziet er verder grafisch wel goed uit, maar waarschijnlijk is er op dit moment technisch al iets meer mogelijk. Ook verstoren de randen van de levels, in ieder geval in onze versie, soms de immersie. Dan strekt er zich bijvoorbeeld een prachtig panorama uit voor je neus, maar wanneer je er heen wilt lopen wandel je tegen een onzichtbare muur. De dichte huisdeuren die je vaak tegenkomt hebben hetzelfde effect.

De populariteit van de game in Duitsland lijkt dus terecht, gezien de adembenemende sfeer en de leuke gameplay, maar de game schiet waarschijnlijk wel wat te kort om een klassieker te worden als Baldur's Gate, Neverwinter Nights of Oblivion.