Games beoordelen is vaak moeilijk. Menigmaal is het zo dat je onder een berg bugs of een slechte grafische engine een prachtige game ontdekt. Waar let je dan op? Op de bugs en de lelijke engine, of op de mooie kern eronder. Als je zo’n spel met een zeventje afdoet, lijkt het net alsof het de grauwe middenmoot niet ontstijgt. Reacties op zo’n beoordeling zijn dan misschien: “kutgame geef mij maar Halo” of “ja zeven nie kope dus”.Waar ik naartoe wil in deze column, is de discussie tussen de kern van een game en het jasje dat er omheen zit. Eigenlijk weet ik niet eens of het een discussie is, of gewoon één van mijn gedachtes. Hoe dan ook, ik zal even uitleggen wat ik bedoel. Vaak is het zo dat in een game bepaalde aspecten goed zijn uitgewerkt en andere aspecten slecht. Nu is het mogelijk dat het bijvoorbeeld gaat om wapens die in een actiespel geweldig aanvoelen, maar dat de voertuigen die erin zitten werkelijk belabberd zijn. Simpel gezegd gaat het dan om twee ongeveer even belangrijke onderdelen, namelijk gameplayelementen die een grote rol spelen. Moeilijker wordt het echter als het gaat om de kern van een spel en het jasje dat er omheen zit.Onder de kern van een spel versta ik grofweg de levelopbouw, de besturing en de verschillende gameplayonderdelen. Anders gezegd: de kern van het spel is hetgeen wat er over blijft als je alle overbodige franje van een game afhaalt. Dus levels zonder bombastische muziek, zonder prachtige grafische motor, zonder gedetailleerde, motion-captured tussenfilmpjes. Als je alle toeters en bellen en geliktheid, alles dat overbodig is om de game puur te spelen weghaalt, dan heb ik het over de kern van het spel.Om de kern van het spel zit een jasje heen. Dit jasje is de grafische motor, de muziek, de geluidseffecten, de mooie filmpjes. Meestal zorgt het jasje van een game ervoor dat je er echt in wordt gezogen. Daar waar de kern gaat om het puur spelen van een game, gaat het jasje om de ervaring van het spelen aantrekkelijker te maken.Laten we er even een paar voorbeeldjes uit de praktijk bij pakken. Neem nu Call of Duty, en dan met name deeltje twee. Dat is typisch een spel dat om het jasje gaat. Als je de mooie aankleding weghaalt, dan heb je feitelijk een game waarbij je op vaste momenten een groepje vijanden tegenkomt, met scripted medestrijders die het geheel er wat leuker laten uitzien. Gebruikmaken van de omgeving is amper aanwezig, in ieder geval vergeleken met andere spellen in het genre. En van enige tactiek is verder weinig sprake. Waarin Call of Duty echter floreert, is de prachtige aankleding. Het oogt zeer sfeervol, heroïsche muziek schalt uit je luidsprekers en de intensiteit wordt enorm vergroot door constant geschreeuw en ratelende machinegeweren. Hierdoor is het een topgame, terwijl de kern eigenlijk simplistisch is en weinig voorstelt.Een singleplayershooter die voor mij de omgekeerde balans tussen kern en jasje heeft, is Vietcong 2. In bijna de gehele internationale gamespers werd dit spel tamelijk de grond in geboord. Ik zal echter nooit één moment in het spel vergeten: het moment dat ik naar een paar kisten toerende terwijl ik onder vuur werd genomen, erachter dook en daar letterlijk vijf minuten heb gelegen voordat ik samen met mijn computergestuurde teammaten de vijand dermate onder druk zette dat ik me uit mijn netelige positie kon bevrijden. In tegenstelling tot Call of Duty gaat dit niet om gescripte vijanden en gescripte teammaten. En in tegenstelling tot Call of Duty, zit zo’n level intelligent in elkaar, waarmee je je teammaten met tactiek rond kunt sturen om je door een situatie heen te werken. Dit zijn echter slechts de positieve tegenstellingen. Waarom Vietcong 2 zo is afgekraakt, is omdat het jasje in veel opzichten niet deugde. De grafische motor was niet echt geavanceerd en niet alle bugs waren weggewerkt. Je teammaten liepen nog wel eens tegen elkaar aan. Het spel had niet zulke bombastische muziek en ook geen tientallen of honderden medesoldaten á la Call of Duty, die eigenlijk niets doen maar er wel heel sfeervol uitzien.Wat is nou eigenlijk belangrijker? Natuurlijk wil je beide, en gelukkig is dat in veel topgames ook het geval. Maar beeld jij je nou eens jouw favoriete game in en bedenk eens of de kern of het jasje er het beste van is. Misschien stelt die hele game in de kern wel helemaal niets voor, maar zit er gewoon een leuk jasje omheen. En bedenk eens een game die je heel slecht vond. Was dat omdat er een slecht jasje om een mooie kern zat?