Het leek me op zich wel verstandig jullie daar even voor te waarschuwen. Als nietsvermoedende lezer die trouw mijn stukjes volgt zou je namelijk alles behalve diepgang verwachten. Dit keer echter niet het oeverloos gelul van de vorige keer, maar zowaar een stuk vol psychologische diepgang die de diepten van mijn complexe geest tot in de fijnste details zal analyseren en overzetten op dit virtuele papier! Nou ok dan, dat misschien ook weer niet, maar het gaat wel wat dieper dan normaal misschien.

Het hele idee begon toen ik net een cliché-momentje had. Ik moest naar de WC, en kwam op weg daarnaartoe langs de spiegel. Even keek ik opzij, en ik besloot even stil te staan en zo'n spiegel-staar-moment te houden. Ik denk dat we dat allemaal vroeg of laat wel eens gehad hebben. Terwijl ik mezelf aan het analyseren was kwam er een erge cliché vraag in mijn hoofd, die nog even wat toevoegde aan het al relatief hoge cliché gehalte van het moment. De vraag die compleet onvrijwillig mijn hoofd ingleed was; "Wat wil ik nou eigenlijk met mijn leven?".

Nou weet ik niet zeker of dit de juiste plek is om daarover te gaan filosoferen, maar zo'n blog is toch bedoeld om je dagelijkse probleempjes, ergernissen en hersenspinsels op te zetten. Dit keer zijn die misschien wat diepgaander dan anders. Als je daar niet tegen kunt zijn er genoeg sites op het internet waar elke vorm van diepgang ontbreekt. Ik kan je onder andere aanraden een nutteloos bericht op twitter te zetten ("Zit nu op de WC, gaat moeilijker dan vorige keer, straks lekker op de bank TV kijkuhhhh"), of je gaat een van je 3067 "vrienden" krabbelen op hyves ("heeeeeey, xXx lang niet gesproken hihi weetje Henk nog ja je raad nooit wat die heeft gedaan ik SMS'tje blabla kusje xx doeiiii"). Als zelfs dat je te diepgaand is ga je maar op de bank zitten met een krat bier om je helemaal lam te zuipen. Het kan mij allemaal bizar weinig schelen, als je hier maar weggaat, want ik heb geen zin in van die nutteloze, onnodige comments van mensen die er geen hol van begrijpen.

Goed, nu de middenmoot weer lekker aan het twitteren en krabbelen zijn kan ik dan eindelijk echt beginnen. Waar was ik gebleven? Ach ja! De grote vraag, die iedereen zichzelf vroeg of laat wel eens heeft gesteld. "Wat wil ik met mijn leven?". Een tijdje geleden had ik hier een soort vaag beeld van, maar de laatste tijd is dat zo vreselijk vaag geworden dat ik het zelf eigenlijk niet meer herken. Het enige wat ik nog steeds vrij zeker weet is dat ik na deze school een studie journalistiek wil doen. Toen ik nog niet eens normaal kon schrijven probeerde ik al enorme verhalen op papier te zetten. Dat niemand er ook maar een woord van begreep, en dat het plot in 9 van de 10 gevallen nog slechter was dan dat van de gemiddelde B-film zegt niet zo veel, ik vermaakte me in ieder geval. En dat vermaak is altijd gebleven. Nouja, bijna altijd, op de paar maandjes "writers block" na. Nu is het in ieder geval weer helemaal terug. Er is toch niks leukers dan anderen lekker lastigvallen met je eigen rare gedachtes, meningen en standpunten? Sommige mensen doen dit via allerlei kunstvormen. Maar helaas, ik kan alleen een paar simpele kinderliedjes op het keyboard spelen, en ook schilderen of tekenen is niet voor mij weggelegd. Ik moet me redden met de kunst van het gesproken, of nog liever geschreven, woord.

En als ik anderen mag geloven zijn mijn stukjes zo nu en dan zelfs vermakelijk om te lezen. En daar doe je het voor natuurlijk. Maar goed, ik ben nog niet eens echt begonnen of ik dwaal alweer af. Laten we hopen dat ze me dat afleren bij die opleiding journalistiek, anders past er straks maar één van mijn artikelen in een tijdschrift, voordat het een boek wordt. Maar goed, "back to the point", zoals de Engelsen dat zo mooi zeggen. Een goede Nederlandse vertaling hiervan moet ik nog steeds tegenkomen. Wat wil ik met mijn leven? Een vraag waarop het antwoord mij de laatste tijd langzaam uit handen is geglipt. Die opleiding journalistiek is het enige houvast wat ik nog over heb. Wat ik daarna wil doen? Geen idee.

De meeste mensen, en hiermee doel ik op domme oppervlakkige mensen, denken dat ik graag de rest van mijn leven in een donkere kamer met een controller in mijn klauwen wil doorbrengen. Dit is hetzelfde type mensen wat zich doodlacht om zijn/haar eigen generieke gamer-grap. Geloof me, mijn school stikt ervan. Ergens heeft het wel wat zieligs. Het zijn de persoontjes die zich de hele week kapotwerken zodat ze in het weekend hun complete salaris uit kunnen geven aan alcohol, om op maandag de helft van hun weekend alweer vergeten te zijn. Ik vind het allemaal best, maar doe niet alsof een ander zijn hobby inferieur is als je zelf om niks meer geeft dan zuipen en scooters. Dan is zelfs gamen nog diepgaander.

Maar goed, deze mensen hebben denk ik niet door dat ik de laatste tijd regelmatig dagenlang geen controller meer aanraak. Wat er precies is gebeurd weet ik niet zo goed, maar de drang om te gamen is verdwenen. De enige game die ik fanatiek gespeeld heb is Heavy Rain, maar dat is eigenlijk meer een film dan een game. Films kijk ik nog wel in grote getale. Het is alsof ik de uitdaging die games bieden niet meer weet te waarderen. Dit is ook de reden dat games zonder een duidelijk doel me nog wel regelmatig aantrekken. "Test Drive Unlimited" speel ik bijvoorbeeld nog bijna wekelijks, gewoon om even een paar uurtjes doelloos rond te rijden.

Punt is dat ik helemaal niet de rest van mijn leven wil gamen. Meer dan mensen denken heb ik een extreem sterke drang om hier weg te gaan. Waarheen zou ik zelf ook niet weten. Het maakt me ook niet zo veel uit. Het is gewoon die bijna onbedwingbare drang om in de auto te stappen en weg te rijden, en dan ook weg te blijven voor een flinke tijd. Nou heb ik geen rijbewijs en geen auto, maar je snapt het idee vast wel. Gewoon dat idee van alles lekker achterlaten en verdwijnen van de aardbodem. Of in ieder geval uit dit saaie rijtjeshuis in een wijk vol met saaie rijtjeshuisbewoners in het saaie plaatsje Emmen. Lekker "Born to Run" van Bruce Springsteen opzetten, raampje open, wind in de haren en je ziet wel waar je uitkomt. En ooit op een dag zal ik dat doen. Ooit op een dag als ik van al deze verplichtingen af ben. En dan doel ik vooral op die ene enorme verplichting die je compleet berooft van dat beetje vrijheid wat je nog over had: school.

Wat ik wil met mijn leven is waarschijnlijk niet bereikbaar. Ik wil tientallen, zoniet honderden, plekken en landen zien. Daarnaast wil ik vroeg of laat ook wel het gezellige "huisje boompje beestje" ritueel, maar eerst is er nog genoeg te verkennen op deze aardbol. Waarom zou je dan hier blijven zitten gamen? Nu doe ik dat omdat dat andere nog niet mogelijk is, maar als het moest zou ik zo al mijn games op marktplaats gooien om er een wereldreis van te boeken. Maar goed, ik ben al bezig met de eerste stap in mijn totaalplan: het rijbewijs. Het theorieboekje ligt al klaar, en wordt zo nu en dan even grondig bestudeerd. Wat wel licht irritant is, is dat de ANWB het nog nodig vindt mij dingen te melden die zelfs een 3-jarige nog makkelijk zou begrijpen. Als je iemand aanrijdt moet je hem helpen. Nee, zou het!?

Ik heb me altijd al geërgerd aan die mensen die alles altijd zo plannen. Hun complete leven leggen ze vast, en dat moet dan ook precies volgens plan verlopen. (Ik kan mezelf niet bedwingen hierbij even terug te denken aan die prachtige scene in het ziekenhuis uit "The Dark Knight" waar Joker zijn speech over de "schemers" houdt tegen Dent. Briljante scene uit de beste film ooit) Zelfs al zou ik dit willen, dan kon ik het nog niet. Als ik plannen maak, dan worden deze in 90% van de gevallen niet uitgevoerd. Ik heb op dat gebied compleet geen zelfdiscipline. Gewoon alles lekker over je heen laten komen. "We zien later wel!", is dan ook een van mijn meestgebruikte gedachten. Op school-zaken is dit niet altijd toepasbaar, maar ook daar levert het me dit jaar relatief weinig problemen op.

Ik had het idee dat ik dat even kwijt moest. Vooral omdat ik me de laatste tijd erger aan het feit dat mensen mij blijkbaar zien als een of andere hersenloze figuur die alleen maar aan videogames kan denken. Waarom ik me daar iets van aantrek vraag ik mezelf nu eigenlijk ook af, maar goed, het is blijkbaar toch zo, anders zat ik dit nu niet te schrijven. Moraal van het verhaal? Geen. Maar ooit op een dag... ooit op een dag ben ik weg.