De laatste keer dat ik super enthousiast was over een bepaalde game is niet zo lang geleden. Het was niet Bioshock, niet Halo 3 en zelfs niet The Orange Box. Nee, het was toen ik de multiplayer beta van Call of Duty 4 speelde. Toen wist ik weer waarom ik games ben gaan spelen. En deze week kreeg ik precies datzelfde gevoel bij de singleplayer. Holy shit, wat wordt Call of Duty een topgame! Een tripje voor één dag van Zuid-Limburg naar Amsterdam om daar anderhalf uur een game te spelen doe ik niet elke dag. Bovendien doe ik het niet voor elke game. Begin deze week waagde ik me echter toch aan de lange reis naar het hoge noorden. Bij het regenachtige Schiphol aangekomen mocht ik dan eindelijk plaatsnemen achter een kick-ass tv met een al even geniale surroundset om de accountant om de hoek te pesten met enorme ontploffingen, shoot outs waar John Woo nog wat van kan leren en een gevoel van chaos die ongeëvenaard is.   Laten we bij het begin beginnen. Call of Duty 4 is het nieuwste deel in de ondertussen al legendarische reeks shooters. Zoals iedereen al weet is het nu eindelijk eens niet de Tweede Wereldoorlog, maar speelt het zich af in het heden. Dit betekent geen Nazi's die Duitse kreten naar je schreeuwen of Shermantanks die je op het nippertje redden. Nee, dit houdt in dat je het mag opnemen tegen een niet nader te noemen Arabische tegenstander in het Midden-Oosten die met behulp van een aantal Russen opeens een bedreiging voor de hele wereld vormt. Ondanks deze verandering van tijd komen er wel enkele karakters terug uit de originele Call of Duty, zoals kapitein Price van de Britse SAS. Genoeg over het verhaal, want waar Call of Duty 4 om draait is maar één ding: actie! We kregen de kans om iets meer dan drie levels te spelen. Het spel begint met een tutorial die je de basics leert, zoals we dat eigenlijk gewend zijn van game. Dan moet er binnen een bepaalde tijd een behoorlijk pittige stormbaan gedaan worden voordat de echte actie begint. De mensen van Activision boden ons een krat bier aan wanneer we het record van de stormbaan de eerste keer konden breken. Helaas zat dit er niet aan, aangezien de stormbaan zo moeilijk was dat we hem drie keer moesten spelen. De eerste echte missie speelde zich af op een boot die door de Britse SAS overgenomen moest worden. Nadat we uit de helikopter gesprongen waren en via een touw op het dek belanden, mochten we het schip samen met de teamgenoten schoonvegen. Op het moment dat het team in actie kwam, kreeg ik persoonlijk het gevoel alsof ik een Rainbow 6 game aan het spelen was. Het team werkte heel professioneel bij het schoonvegen van de kamers en zelfs zonder al te veel hulp kon de computer de tegenstanders, die ook niet al te dom waren, nog goed aan. Tijdens de hele missie zat ik op het puntje van mijn stoel, en bij het allerlaatste gedeelte ervan viel er zelfs bijna af.

Het level erna, dat eigenlijk niet meer dan een interactief filmpje was, was voor mij nu al een hoogtepunt in de game. Echter, om niet te veel te verraden over Call of Duty 4, zullen we niet te zeggen wat dit precies inhield. Laten we het erop houden dat het een filmpje was waarbij je zeer goed het gevoel kreeg alsof je in de game zat. Ook kregen we de kans om met de Amerikanen te spelen, in de vorm van het US Marine Corps. Dit level speelde zich af in het eerder genoemde land in het Midden-Oosten, waar we onder andere een tv-station moesten innemen. Dit was eigenlijk het eerste level dat zich afspeelde in een oorlogsgebied. De eerste twee missies waren namelijk allebei zogenaamde covert ops van de Britste SAS. Met de Amerikanen mocht er meer rechttoe rechtaan gevochten worden. En we kunnen er maar één ding over kwijt: holy shit, wat een actie. Waar je in de voorgaande delen van Call of Duty vaak nog het gevoel had alsof je alles heel erg scripted was, was dat bij dit level een stuk minder het geval. Natuurlijk is er maar één groot pad dat je kan volgen, maar door het leveldesign had ik nooit het gevoel alsof ik ergens heen geleid werd. De allerlaatste shoot-out in dit level is één van de meest hectische, chaotische en heerlijke gevechten die we tot nu toe hebben mogen spelen in een shooter. Dit belooft veel goeds voor de rest van het spel. Het laatste level, dat we maar gedeeltelijk konden spelen, verdient echter ook een vermelding. Dit was namelijk de eerste keer dat we gebruik mochten maken van een zogenaamde javelin. De wapenfreaks zullen meteen weten wat er bedoeld wordt. De javelin is een anti-tankwapen dat afgevuurd wordt vanaf de schouder. De afgevuurde raket wordt met een enorme boog naar de bovenkant van het doelwit gestuurd om daar te ontploffen. Op het moment dat de javelin afgevuurd wordt, weet je al dat hij het doelwit gaat raken. Dit was zonder twijfel nu al één van de gaafste wapens in het spel. We vertellen nog niet al te veel over Call of Duty 4: Modern Warfare. Een kleine samenvatting van een aantal levels dat we hebben gespeeld is het enige wat we op dit moment hebben om jullie lekker te maken. Tot nu toe kunnen we niets anders zeggen dan dat we onder de indruk zijn van de singleplayerervaring die Modern Warfare biedt. Of dit de gehele game lang zo blijft, zullen we helaas pas volgende week weten. Dan komt Call of Duty 4: Modern Warfare namelijk uit. Het lijkt er echter op dat dit een must-have wordt voor iedere fan van shooters, zowel voor de singpleplayer als voor de geniale multiplayer. Stay tuned, volgende week meer over Call of Duty 4: Modern Warfare.