Sudoku is ondanks z'n verslavende aard niet een bijster ingewikkeld spel te noemen. Saai is voor anderen misschien een betere term. De mensen van Zoonami wilden hier blijkbaar wat aan doen en hebben met hun game Zendoku wat veranderingen aangebracht in het bestaande concept. Geslaagd, of niet?

Zendoku is een variatie op het normale sudoku. De basis blijft echter hetzelfde: op een speelveld van negen vakjes hoog bij negen vakjes breed, onderverdeeld in hokken van drie bij drie, moet een reeks van negen getallen worden geplaatst. Deze getallen mogen niet meer dan één keer op een horizontale, verticale rij, of meer dan één keer in een hok voorkomen. Enkele al op het veld geplaatste getallen geven enige houvast over de invulling van de rest van de getallen.

Hoewel in Zendoku de originele versie gewoon te spelen is, heeft men met een nieuwe variatie getracht wat meer spanning in het puzzelspel te brengen. Het begint al meteen met het vervangen van getallen met icoontjes. Een minder geslaagde stap, want icoontjes herkennen gaat een stuk minder makkelijk dan cijfers herkennen. Na even spelen wen je er wel aan, maar de herkenning wordt nooit echt optimaal. Hoewel icoontjes alleen oppervlakkig wat verandering brengen is de toevoeging van een tegenstander in Zendoku het meest in het oog springende verschil met het standaard spel. In verschillende gamemodes (waaronder een Quest mode) speel je een standaard spelletje sudoku tegen een vijand. Beide heb je een levensmeter en het is zaak om door goed te spelen die van de tegenstander te verkleinen. Echter, als je fouten gaat maken, zal de tegenstander je met minigames om de oren gooien. De opzet van deze minigames is bijzonder simpel en behelst meestal niet meer dan keihard op de X-knop te rammen of de vierpuntstoets te vernaggelen. Het werkt allemaal niet zo goed als je zou willen en het lijkt er sterk op dat de minigames beter tot hun recht zouden komen op de Nintendo DS. Voor wat het waard is: de games zorgen er in ieder geval wel voor dat het anderzijds voorspelbare spelletje van sudoku onderbroken wordt door een aantal opwindende momenten.

Een vriend zoeken die toevallig ook Zendoku heeft is overigens niet nodig, want met de gameshare functie is het mogelijk om met één spel zowel coöperatief met een vriend of tegen een vriend te spelen. Menselijke tegenstanders zijn echter niet noodzakelijk om een uitdagend potje te spelen. De AI van de tegenstander is vaak bijzonder moeilijk te verslaan. Dit is geen probleem, maar één sessie duurt vaak wel een aantal minuten en het is bijzonder frustrerend om op bepaalde punten na een lange speelsessie als de verliezer uit de bus te komen. Het is dus de moeite waard om eerst wat beter te worden in het standaard spelletje.

De stijl van de game doet Japans aan, maar het is duidelijk dat het van westerse handen komt. Het geeft de game een beetje de uitstraling van een budget game. Bijzonder storend is het semi-Japanse stijltje echter niet en met de vrolijke personages weten de ontwikkelaars de Japanime wereld behoorlijk te parodiëren. Bijkomend voordeel van de 2D-opbouw van de game is dat Zendoku lekker korte laadtijden heeft. Dit betekent dat een snel potje spelen voor PSP begrippen ook echt een snel potje spelen is.

En tot slot:

Zendoku is uiteindelijk een lekker oppervlakkige game te noemen die vooral de liefhebber van sudoku zal aanspreken. Het tegen een computer tegenstander spelen is in Zendoku niet een overbodige toevoeging. Ten opzichte van de originele gameplay zorgt het niet voor een drastisch andere gameplay, maar het leert je wel net dat beetje beter opletten. De minigames passen daarentegen niet echt in deze game, en voegen niet veel toe aan het geheel. En als de nieuwe stijl je echt niet aan staat, is er in ieder geval altijd nog de mogelijkheid om een ouderwets potje sudoku te spelen.