Een probleempunt voor de Wii is dat ontwikkelaars hun best doen om een game zowel geschikt te maken voor een mainstream publiek als voor de hardcore gamers. Een zware taak dat tot nu toe maar weinig goede titels heeft opgeleverd. Super Mario Galaxy is een goed voorbeeld van hoe het wel kan, en nu is het de beurt aan Capcom om te laten zien hoe het moet met Zack & Wiki: Quest for Barbaros' Treasure.

Want hoe krijg je het voor elkaar dat mainstream-gamers met een spel overweg kunnen, maar dat de hardcore gamers zich ook worden vermaakt? Het sleutelwoord lijkt de besturing te zijn, hetgeen waar de Wii zich mee onderscheidt als console. Zodra die besturing begrijpelijk is, daarmee bedoel ik niet per se simpel, en dat wat je moet doen in het spel logisch is, zullen die mensen die niet dagelijks gamen er mee uit de voeten kunnen en sneller geneigd zijn verder te. Maak je het spel vervolgens ook nog uitdagend, dan is het ook voor de hardcore gamer interessant.

Zack & Wiki combineert het bovenstaande op een sublieme manier. De besturing is altijd logisch, omdat je aan kunt wijzen waar hoofdpersoon Zack heen moet lopen en je de Wii-afstandsbedieding altijd zo moet vasthouden zoals je de voorwerpen in het spel ook in het echt zou vasthouden. Bij het trekken aan een touw moet je ook echt een touwtrek beweging maken, bij het draaien van een hendel maak je diezelfde draaibeweging. Dit geldt voor elk van de vele voorwerpen in het spel.

Zack & Wiki is niet, zoals velen misschien zouden denken, een typische adventuregame. Dus verwacht vooral geen uitgebreid verhaal met lange dialogen en ontdekkingsgameplay. Wat je wel kunt verwachten is een ontzettend originele puzzelgame. Het spel wordt losjes bij elkaar gehouden door een verhaal over een dode piraat die tot leven gewekt kan worden door wannabe-piraat Zack en zijn vliegende aapje Wiki. Met z'n tweeën moeten ze de verloren lichaamsdelen van de piraat zoeken, die natuurlijk op allerlei plekken verstopt zijn. Enkel door het oplossen van diverse puzzels zul je de schatkist kunnen bereiken.

De puzzels in het spel variëren behoorlijk. Elk level is eigenlijk één grote puzzel, waarbij je alles in je omgeving moet gebruiken om uiteindelijk de schatkist te bereiken. De ene puzzel is groter dan de ander en ook qua moeilijkheidsgraad zit er nogal wat verschil in. Wat alle puzzels in ieder geval gemeen hebben, is dat ze stuk voor stuk origineel en uitdagend zijn. Door vernieuwende elementen, zoals dieren die je in voorwerpen kunt veranderen, de rijke variatie in bruikbare voorwerpen en natuurlijk de extreem goed uitgewerkte besturing, weet Capcom elk level weer boeiend en uitdagend te maken. Dat maakt van Zack & Wiki iets dat laat zien waar de Wii toe in staat is.

Om een wat concreter idee te geven van de puzzels, een voorbeeldje. Je komt op een gegeven moment terecht bij een verblijfplaats van de inheemse bevolking. De wezens aanbidden daar een soort paal, met bovenop jouw schatkist omhuld door vlammen. Word je gezien door een wezen, dan is het direct einde oefening. Om toch die schatkist te bereiken zul je systematisch verschillende problemen moeten oplossen. Hoe zorg ik dat de muziek stopt en dat de wezens niet meer dansen? Hoe zorg ik dat het wezentje dat in die grote pan roert weg gaat zodat ik er slaapverwekkende paddestoelen in kan gooien? Hoe zorg ik dat de wezens vervolgens dat slaapmiddel tot zich nemen? Hoe zorg ik dat die vlammen vervolgens uit gaan? Enzovoort. De puzzels bestaan uit problemen waar altijd een logische oplossing voor is. Je moet er alleen maar op komen.

 

Hoewel de besturing begrijpelijk is voor een groot publiek, betekent dit niet dat het spel gemakkelijk is. Absoluut niet zelfs. Maar hoewel veel puzzels ontzettend frustrerend kunnen zijn, ligt dit zelden aan het spel zelf. Nee, juist omdat je zelf niet goed rondkijkt en niet voldoende vooruit denk zul je regelmatig falen en opnieuw moeten beginnen door een foute keuze of de dood. Het spel huivert namelijk niet om je te straffen. Je kunt in de thuisbasis met je verdiende geld tickets kopen waarmee je of weer tot leven wordt gewekt, of een hint krijgt van het orakelkonijn. Heb je geen tickets gekocht? Dan zul je toch echt opnieuw moeten beginnen.

De achterkant van het doosje belooft veertig uur aan gameplay, maar dat lijkt mij ietwat overdreven. Toch biedt het spel heel wat uurtjes speelplezier. Met het doorspelen van alleen het verhaal ben je al snel zo'n vijftien uur zoet, maar dan heb je ook nog de verborgen schatten en andere extraatjes. En als je ook nog eens de hoogste score wil halen bij elk level, dan is die veertig uur nog helemaal niet zo gek gedacht.