Love it or hate it: het eenvoudige Angry Birds is een gigantisch succes. Niet zo vreemd dus dat andere ontwikkelaars dit succes willen nabootsen. Wreckateer kopieert het concept van Angry Birds zo nadrukkelijk dat je het bijna een 3D-versie van Rovio’s iOS-versie kunt noemen. Gelukkig is er nog de Kinect-besturing; deze geeft het spel een eigen smoelwerk.

Projectielen

In Wreckateer krijg je punten door zoveel mogelijk van de aanwezige kastelen te vernietigen. Dit doe je door projectielen te lanceren met een grote kruisboog. Moeilijker is het eigenlijk niet en het werkt precies zoals je verwacht. Pak met je handen de virtuele kruisboog vast, trek hem naar achteren door een paar passen naar achteren te zetten, richt je kogel en laat los. Je hebt per level meestal vier of vijf kogels en behaal je het minimum aantal punten, dan krijg je een bronzen medaille en mag je door naar het volgende level. Maar na wat oefening ga je natuurlijk voor de zilveren of gouden medaille.

Gebouwen vernietigen is op zichzelf al leuk genoeg, maar om het spel wat meer body te geven, zijn er verschillende soorten projectielen, net als in – inderdaad - Angry Birds. In totaal zijn er zes verschillende soorten. Er is er eentje die eenmaal in de lucht met een vliegbeweging bijgestuurd kan worden, eentje die in stukken breekt, eentje die ontploft wanneer jij dat wilt, et cetera. Daarnaast hangen er in de lucht schilden die de zojuist beschreven effecten nabootsen wanneer het projectiel er doorheen vliegt, en zijn er bij specifieke schilden meer punten te behalen. Zo zul je bijvoorbeeld de ‘vliegkogel’ gebruiken om verschillende scoreschilden te raken voordat hij door een kasteelmuur gaat.

Orks

Nog meer details: hoe meer gebouwen je vernietigt, hoe hoger je score-multiplier stijgt, waarmee je je score kunt verdubbelen of zelfs vervijfvoudigen. Ook lopen er orks rond op de kasteelmuren en krijg je bij elke drie geraakte mormels de kans om een schot over te doen. Zie hier, een oersimpel concept waarbij er voldoende nieuwe opties worden geïntroduceerd (projectielen, schilden) om de variatie er in te houden. Het wordt allemaal helder uitgelegd via kleine tutorials in de levels zelf. Hoewel de overdreven vrolijke stemmen van de leermeesters volwassen gamers zullen irriteren, laten ze je gelukkig snel genoeg met rust zodat je zelf aan de slag kunt.

De game heeft 60 levels, uitgesmeerd over een stuk of tien verschillende gebieden. Alle gebieden lijken, op wat sneeuw hier en daar, echter zo op elkaar dat de ontwikkelaar de moeite net zo goed niet had kunnen nemen. Het is een heikel punt van de game: de verschillende soorten kogels en hoeveelheid levels kunnen niet verbergen dat je heel de game eigenlijk hetzelfde doet. De verveling slaat na een uurtje spelen dan ook toe. Het devies luidt dan ook om Wreckateer in korte sessies te spelen. Daar kan de lokale multiplayermodus voor twee spelers weinig aan veranderen.

Op het gebied van besturing zijn we echt onder de indruk, want nadat we via het in-game menu Kinect goed hadden ingesteld, kregen we niet vaak het idee dat er iets gebeurde dat we niet zelf in de hand hadden. Af en toe gaat een projectiel een kant op die je niet wilt, maar dat is uiteindelijk alleen maar omdat je zelf per ongeluk je hand verkeerd gebruikt.

Wreckateer is dus een goed werkende Kinect-game die voor jong en oud geschikt is, simpel genoeg is, maar wel diepgang biedt voor degene die daar naar zoekt. De eentonigheid speelt na verloop van tijd absoluut parten, maar voor 800 Microsoft-punten is dit op geen manier een miskoop voor Kinect-spelers. Sterker; we hebben ons hier meer mee vermaakt dan met de meeste retail Kinect-games.