Nintendo wil kost wat het kost videogames verbinden aan een gezonde levensstijl. Geen simpele opgave. Veel mensen denken nog dat het spelen van computerspelletjes synoniem is voor op de bank hangen met een vette snack en een hoop bier erbij. Sinds de komst van de Nintendo Wii heeft dat cliché echter een serieuze deuk gekregen. Kranten kopten tijdens de lancering van de populaire witte console dat gamers eindelijk wat broodnodige beweging gingen krijgen, een bewering die de aandacht van vrijwel de hele wereldbevolking wist te grijpen. Rond deze periode zien we net hetzelfde gebeuren: dagbladen staan er vol van, tijdschriften spenderen volledige pagina's en zelfs het journaal op televisie maakt er nieuwsberichten over: Wii Fit, het spel dat ons weer sportief moet maken!

In principe hebben de Wii-bezitters al mogen kennis maken met een gelijkaardig spel als Wii Fit. Nintendo is namelijk zo lief geweest om elke verkochte Wii te bundelen met een exemplaar van Wii Sports, een titel die je verplicht om uit je stoel te komen en te bewegen. De instapdrempel om met de Wiimote in hand te tennissen of te golfen is lekker laag gehouden, zodat elke leeftijdgroep meteen aan de slag kan gaan. Ook grafisch is Wii Sports niet al te complex. Geen lastige camera waarmee je rekening moet houden, geen overdreven effecten en vooral geen overbodige toeters en bellen. Iedereen snapt Wii Sports meteen en dat is precies de reden waarom het spel zoveel succes had, en nog steeds heeft. Wii Fit is van hetzelfde laken een pak, waardoor de kans bestaat dat binnenkort zowel je vader, je zusje en zelfs je oma op het Balance Board hun dagelijkse potje yoga staan te doen. Het Balance Board, het boegbeeld van de hele Wii Fit-hype, is een knap staaltje technologie. De witte plank is uitgerust met uiterst gevoelige druksensoren die op elk moment je lichaamshouding registeren. Ga je leunen op je linkerbeen, dan zal het poppetje in Wii Fit dat ook doen. Het Balance Board is zelfs zo accuraat dat het ding weet wanneer je door je knieën buigt, of wanneer je je voeten niet in de juiste positie plaatst. Hoogst indrukwekkend, maar dat mag ook wel gezien de wat hogere kostprijs van het Wii Fit-pakket. Het apparaat is trouwens alles behalve een lichtgewicht, waardoor het Balance Board niet bepaald geschikt is om even mee te nemen naar dronken feestjes bij vrienden, waar de Wii normaal gesproken altijd voor hilariteit kan zorgen.

Dit is overigens ook helemaal de bedoeling niet. De ervaring die Nintendo met Wii Fit aan hun publiek tracht te verkopen heeft niet zo heel veel te maken met het gevoel dat je bij het spelen van een 'normaal' videospel krijgt. Het is dan ook extra lastig om Wii Fit te recenseren volgens het normale stramien. Nintendo is echter wel zo slim geweest om het geheel stiekem als een videospel te vermommen, waardoor niet enkel de casual gamer, maar ook de ietwat meer doorwinterde speler heel wat uurtjes zou kunnen doorbrengen op het Balance Board. Voordat je echter aan de weg naar de fitheid kunt beginnen moet het Balance Board eerst wat persoonlijke informatie over jezelf te weten komen, waaronder je geboortedatum en je lengte. De overige gegevens, met name je gewicht, heeft de alwetende plank al geregistreerd nog voordat je het goed en wel door hebt. Enkele tellen later krijg je onverbiddelijk je BMI (Body Mass Index) op het scherm te zien, samen met een beoordeling of je al dan niet te zwaar bent. Vervolgens is het aan jezelf om aan te geven hoeveel kilo je in een bepaalde tijd wilt afvallen. Deze redacteur vond het, na enige overpeinzing, wel leuk mochten er vier kilootjes van zijn huidige gewicht verdwijnen, om uiteindelijk een mooi BMI-cijfer te bekomen. Nadat je het hele registratieproces hebt doorlopen is het verder nog mogelijk om te testen of je een mooie lichaamshouding hebt. Mijn persoonlijke trainer (je kiest zelf of dit een man of vrouw moet zijn) vertelt me na de test dat het belangrijk is dat ik rechtop loop, iets wat ik blijkbaar helemaal niet deed. Men laat mij dan ook weten dat het Balance Board mij vanaf nu regelmatig op de vingers zal tikken omtrent mijn houding, iets waar ik niet bepaald rouwig om ben. Het is namelijk hard nodig dat je ten alle tijden begeleiding krijgt om een verandering in je gedrag te bekomen, maar op dat vlak slaat Wii Fit (buiten het actief verbeteren van je houding) de bal mis. Nadat je tijdens de eerste tien minuten die je op het Balance Board doorbrengt hebt ingesteld hoeveel kilo's je uiteindelijk wilt afvallen, laat het spel je aan je lot over. Je krijgt een hele hoop activiteiten ter beschikking, maar enige informatie over de hoeveelheid oefeningen die je per dag moet doen om uiteindelijk het gewenste aantal kilo's af te vallen ontbreekt. Gelukkig is er wel nog de mogelijkheid om per dag te bekijken of je lichaam erop vooruit is gegaan tegenover de vorige keren, maar daar houdt het dan ook op. Het is met andere woorden lastig om Wii Fit te gebruiken als een programma om gewicht mee te verliezen. Wat Nintendo wel doet, is je bewust maken van je lichaam, en dat op vier verschillende manieren. Ten eerste is er de mogelijkheid om yoga te doen. Dit is de verzamelnaam voor oefeningen die je houding en spieren positief moeten beïnvloeden. Tijdens de yogasessies draait het vooral rond het benaderen van allerlei vormen met je lichaam. Daarnaast zijn er de spieroefeningen die, zoals de benaming al doet vermoeden, als doel hebben om je spiermassa te doen toenemen. Hier mag je vooral intensieve activiteiten verwachten zoals opdrukken en sit-ups. De derde verzameling oefeningen valt onder de noemer aerobic, een tak binnen de fitness waarmee je het best overtollig vet kunt verbranden. Als laatste zijn er een hoopje minigames die stuk voor stuk op een andere manier je gevoel voor evenwicht testen. Gelukkig is geen enkele categorie minderwaardig, al ga je snel de drang krijgen om ze met elkaar te combineren voor de broodnodige afwisseling. Zo vond ik het persoonlijk leuk om me eerst lekker in het zweet te werken tijdens wat spieroefeningen, om daarna in de eerder rustgevende yogasectie terecht te komen en vervolgens af te sluiten met wat korte minigames. Over het zojuist beschreven traject doe je trouwens zonder dat je het door hebt een half uurtje. Bovendien krijg je na het uitoefenen van elke activiteit een score te zien, en speel je als je goed werkt hebt geleverd nieuwe, meer uitdagende oefeningen vrij. Dit zijn de dingen die je toch nog het gevoel geven dat Wii Fit een soort videospel is, en niet gewoon een veredelde afleveringen van Nederland in Beweging. Hoe toegankelijk Wii Fit ook mag zijn, Nintendo heeft een essentieel aspect volledig uit het oog verloren: alle teksten, zowel gesproken als geschreven, zijn volledig in het Engels. Ik ben er zeker van dat mijn oma geen snars snapt van de aanwijzingen die haar persoonlijke trainer tijdens het uitvoeren van een oefening geeft, terwijl het net broodnodig is om dit soort dingen goed te begrijpen om het maximale uit Wii Fit te halen. Snappen hoe je iets moet doen is makkelijk, maar vervolgens tot een correcte uitvoering ervan komen is enkel en alleen haalbaar als je de aanwijzingen van je coach volgt. Gelukkig hebben wij hier op de redactie ondertussen genoeg Engelstalige videospellen gespeeld om zonder enig probleem te verstaan dat we nog een lange weg te gaan hebben voordat die vier kilo's eraf zijn...