Het is nooit mijn favoriete Nintendo-karakter geweest: Wario. De gele gemenerik was voor mij altijd een simpel aftreksel van onze favoriete loodgieter. Zoals te zien is gebruik ik het woord 'was'. Ik ben bekeerd. Wario is de shit, Wario schopt aars en Wario komt in verschillende gedaantes naar de Nintendo DS. Wij trokken ons dievenkloffie aan en speelden Wario: Master in Disguise. Ik kom uit het wonderschone Limburg. Heuvels, fatsoenlijk bier, vlaaien en de zachte G zijn dingen waar ik meer dan trots op ben. Er is één Limburgs gebruik dat mij echter niet kan interesseren. Elk jaar verkleden duizenden malloten zich om op slechte muziek wat rond te hossen en stomdronken te worden. Dit feest wordt carnaval genoemd. Alles aan het feest staat me tegen, maar bovenal de malle pakjes die iedereen aantrekt werken mij op de zenuwen. Ik kreeg dan ook een benauwd gevoel toen Wario: Master in Disguise op mijn deurmat viel. Gelukkig bleek die angst onterecht. In Master in Disguise speel je als Wario, de gemenere en gelere versie van loodgieter Mario. Het enige waar Wario aan kan denken is het zoeken van schatten. Hoe meer een schat waard is, hoe gelukkiger hij wordt. Maar dan komt Wario de Silver Zephyr tegen. De Silver Zephyr, die ook bekend staat als Count Cannoli, is iemand die net als hij altijd op zoek is naar de grootste en duurste schat. Tijdens een gevecht komt Wario dan in bezit van de Goodstyle Wand, een pratende toverstok die ervoor zorgt dat de eigenaar in allerlei vreemde gedaantes kan veranderen. Samen met Goodstyle gaat Wario dan op zoek naar de Wishstone, een steen die de grootste wensen in vervulling zou moeten laten gaan.

Zoals gezegd kan toverstok Goodstyle Wario laten veranderen in verschillende gedaantes. Natuurlijk heeft elk outfit zijn eigen mogelijkheden en zul je ze allemaal samen moeten gebruiken om puzzels op te lossen, levels te doorkruisen en eindbazen te verslaan. Het pakje dat je het meest zult gebruiken is Thief Mario, een snelle en hoogspringende versie van de Wario zoals we die altijd al kenden. De andere kleren zorgen er onder andere voor dat je geheime gangen kan zien, vuur kunt spugen, tegen stroomversnellingen in kan zwemmen en zelfs blokken kan tekenen waarop gesprongen kan worden om nog hogere plaatsen te bereiken. Dit tekenen wordt trouwens in Wario: Master in Disguise erg letterlijk genomen. Niet alleen de blokken moeten getekend worden, maar ook wanneer je een andere gedaante wilt aannemen zal het noodzakelijk zijn om met behulp van de touchscreen van de DS een vermomming te tekenen. Wil je Space-Wario worden zodat je lasers kan schieten? Dan moet er even een cirkeltjes om het hoofd van Wario getekend worden. Goodstyle kleed je dan meteen in een heus astronautenpak. Zo werkt het eigenlijk met elke vermomming. Om te veranderen in Dragon-Wario moet er even snel een staart voor Wario getekend worden en voor Genius-Wario moet een Grieks Phi-teken gemaakt worden op het onderste scherm van je DS. Dit klinkt godsklere ingewikkeld, maar bij elke nieuwe gedaante die je krijgt zit een simpele tutorial en binnen no-time teken je gedaantes alsof je nooit anders gedaan hebt. Desalniettemin wil het nog wel eens voorkomen dat je een juist figuur tekent maar je er iets heel anders voor terugkrijgt. Dit kan vooral frustrerend werken tijdens de gevechten met de eindbazen, waarbij snel tekenen een vereiste is. Natuurlijk gebeurt het tekenen op het onderste scherm, daar waar alle actie plaatsvindt. Alles wat je doet gebeurt op dit schermpje en op het bovenste zal slechts wat informatie te zien zijn als de kaart van het level en de hoeveelheid verzamelde schatten. De actie in Wario: Master in Disguise bestaat uit het verslaan van veel te simpele vijanden tot het oplossen van te simpele en herhaaldelijke puzzels. Diegene die tussen de regels leest begrijpt het al: deze Wario op de DS is, net als zijn voorgangers, eigenlijk te makkelijk. De puzzels variëren van het oplossen van de vragen van een Sfinx tot het stoppen van een waterval om de geheime ingang erachter bloot te leggen. Al deze puzzels zijn echter zo simpel dat het spel niet echt een uitdaging vormt. Dit is niet alleen het geval bij de puzzels in de levels zelf, maar ook de minigames waarmee je schatkistjes mee open moet maken. Het klinkt misschien vreemd, maar een driejarige moet toch wel een connect-the-dots-tekening kunnen maken. In Wario: Master in Disguise mag je echter kijken of je dit nog niet verleerd bent. De minigames zijn eigenlijk allemaal te simpel en niet lang boeiend, vooral niet voor een Wario-game. Na de Wario Ware games verwachten we bij de gele gemenerik toch echt een enorme hoeveelheid melige minigames waarmee we ons uren zoet kunnen houden. Niets is echter minder waar. Wario: Master in Disguise heeft geen enkele echt interessante minigame die je ook los kan spelen.  

Ook al klinkt dit laatste gedeelte allemaal heel negatief, het spel is niet slecht. Verre van zelfs, Wario: Master in Disguise is een verdomd leuke platformer geworden die eigenlijk alleen wat makkelijk is. Het spel heeft een leuke afwisseling tussen locaties, heeft genoeg humor en weet lang genoeg te boeien. Helaas heeft de game ook zijn keerzijde en zul je nooit lang over een puzzel hoeven nadenken, zijn de minigames niet uitdagend genoeg en reageert het touchscreen niet altijd perfect. Kun je echter door deze foutjes heenkijken, dan heb je met Wario: Master in Disguise toch een verdomd leuke platformer.