Wie lekker een balletje wil slaan met behulp van een draagbaar strak gespannen netje, zal de allereerste tennisgame voor Sony’s next-gen console van harte verwelkomen. Virtua Tennis 3 ligt in de winkel voor de PlayStation 3 en de Xbox 360, en zal spoedig ook verkrijgbaar zijn voor de PC en de PSP. Wij namen de Sixaxis-controller in de hand om de game uit te testen op de PlayStation 3. Virtua Tennis 3 is een game die qua gameplay mikt op een zo groot mogelijke doelgroep. De game is lekker snel op te pikken, maar biedt genoeg uitdaging voor de doorgewinterde tennissers. De besturing met de PS3 is simpel: kruisje en rondje voor slaan, driehoekje voor lob en vierkantje voor een slice. Wanneer je deze knoppen langer ingedrukt houdt, zul je meer kracht achter je slag zetten. Met het linkerpookje bestuur je je tennisser, en mik je tevens de bal in de gewenste richting. Het is snel op te pikken en na een tijdje zul je steeds beter krachtige ballen in de verre uithoeken van het veld plaatsen. Overigens zorgt het steeds ingedrukt houden van de knoppen om krachtigere slagen te maken er wel voor dat je na een tijdje je duim nogal gaat voelen.

Ook de besturing met het linkerpookje is niet optimaal. Dit gebruik je zoals gezegd voor zowel het bewegen van je speler als voor het mikken van je schot. Hierdoor kun je in de knoop raken: je bent nog bezig met het verplaatsen van je speler terwijl je de bal al slaat, waardoor deze niet in de richting gaat die je wilt. Dit zijn echter kleine dingen, omdat Virtua Tennis 3 hartstikke lekker wegspeelt. De besturing is makkelijk, maar vereist af en toe toch de gewenste reflexen en timing, en de game zit zo in elkaar dat er een hoge verslavingsfactor mee gepaard gaat. De hoofdmoot van Virtua Tennis 3 bestaat uit de carrièremodus. Het is de bedoeling om, startende vanaf plek driehonderd, de nummer één van de wereld te worden in een jarenlange carrière.

Geen PlayStation Home maar de carrièremodus van Virtua Tennis 3

Ten eerste zul je goed moeten trainen om dit te bereiken. Virtua Tennis 3 bevat niet alleen een aantal conventionele trainingen (hard serveren, de tegenstander na vier slagen uitschakelen, enzovoorts) maar ook de meest idiote minigames die je je maar kunt voorstellen. Wat dacht je bijvoorbeeld van een stel krokodillen die vastgebonden zijn aan grotere raderen. Deze krokodillen willen stukken vlees opeten, en door de bal tegen de raderen te slaan worden ze teruggetrokken. Het ontwijken van gigantische tennisballen die van een helling afrollen, terwijl jij stukken fruit moet verzamelen die meerollen, is een andere minigame. Deze spelletjes zijn zeer vermakelijk en goed uitgewerkt. Door ze succesvol af te ronden, verbeter je je statistieken om beter voor de dag te komen als het er om gaat. Door het spelen van toernooien overal op de wereld stijg je op de wereldranglijst. In het begin, wanneer je nog maar een rookie bent rond plek driehonderd, kun je slechts aan een beperkt aantal toernooien meedoen. Het vreemde is dat je al gelijk tegenover de allerbeste spelers van de wereld staat! En nog vreemder is dat deze spelers op dat moment heel slecht spelen. De mechaniek zit als volgt in elkaar: wanneer jij nog op een lage plek van de wereldranglijst staat, zullen je tegenstanders slecht spelen. Wanneer je stijgt, worden je tegenstanders beter. Maar het zijn telkens dezelfde spelers!

Minigame madness!

Dus op een of ander nietszeggend toernooitje aan het prille begin van je carrière mep je Roger Federer nog helemaal van de baan, terwijl aan het einde van je carrière, in de finale van Roland Garros, een moordend moeilijke partij tegen diezelfde Roger Federer zult spelen. Dit komt ronduit belachelijk over. De ontwikkelaars hadden veel beter een aantal naamloze tennissers in het begin als tegenstanders kunnen bieden, terwijl je de toppers pas tegenkomt als je zelf ook een topper bent. Nu is het zo dat het gevoel van progressie in het geheel niet overkomt. Het is helemaal niet speciaal om van een toptennisser te winnen, omdat je alleen maar tegen toptennissers speelt. Buiten de carrièremodus kun je de minigames ook nog los spelen en zijn de losstaande tenniswedstrijden uiteraard ook aanwezig. De minigames kun je bovendien samen doen, en ook kun je offline tegen elkaar, maar ook met elkaar in doubles, spelen. Er staat bewust offline, want online spelen is met deze PS3-versie jammer genoeg niet mogelijk. Dit is extra pijnlijk als je beseft dat de versie voor de Xbox 360 deze online multiplayer wél heeft. Het andere prominente verschil met de Xbox 360-versie is, jawel, de Sixaxis-besturing. Hierover kunnen we heel kort zijn: blijf maar lekker knopjes indrukken. De besturing voegt niets toe, werkt onnatuurlijk en is onnauwkeurig. Je kan er best mee lachen, maar als serieuze besturingsoptie moet het worden afgeschreven. Meer woorden eraan vuil maken heeft geen zin. Overigens mag dit niet als minpunt worden gezien, want je kunt de game natuurlijk ook gewoon op de traditionele wijze spelen. Grafisch gezien weet Virtua Tennis 3 absoluut te overtuigen. De tennissers zijn in één oogopslag te herkennen en lijken als twee druppels water op hun evenbeeld in de echte wereld. Het beeld oogt scherp en alle bewegingen zien er levensecht uit. Fotorealisme is nog een eindje weg, maar hier doen we het ook wel voor. Wanneer we ook dit laatste in ogenschouw nemen, kunnen we concluderen dat Virtua Tennis 3 een heerlijke tennisgame is geworden. Het geheel is gemakkelijk op te pakken en kent een zeer hoog verslavingsgehalte. Minpunten zijn er zeker, maar Virtua Tennis 3 is een goede koop, en voor tennisfans een must-have. Als je een Xbox 360 hebt en online wilt, kun je echter beter die versie kopen.