Doorgaans zijn games gebaseerd op films niet echt om over naar huis te schrijven. Vooral als de game tegelijkertijd met de bioscooprelease van de film in de schappen ligt, is de kwaliteit bedroevend. Het zogeheten rushen speelt dan een grote rol: het spel moet op het, vaak jaren van tevoren, afgesproken tijdstip klaar zijn en voor de finishing touch is vaak geen tijd meer. Van Helsing verschijnt ook tegelijkertijd met de bioscoopfilm, maar is deze game misschien een uitzondering op de regel? Over het verhaal achter Van Helsing zal ik niet te lang uitweiden, hierover is in dit artikel meer te lezen. Het komt er eigenlijk op neer dat Van Helsing allerlei legendarische monsters in de pan moet hakken en dat er, omdat er zoveel monsters te popelen staan om afgemaakt te worden, weinig tijd is voor een diepgaand plot of karakterontwikkeling. Een opzet die zijn uistekend leent voor een computergame. Je loopt naar het ene monster, hakt er wat op los, bekijkt een korte cutscène en gaat verder naar het volgende monster. Je zou zowaar gaan denken dat de film zich op de game gebaseerd heeft. Bossfights in overvloed in Van Helsing

Van Helsing is een actiegame die nog wel het meest te vergelijken is met Devil May Cry. Ook Van Helsing baadt in een typische, gotische sfeer. Je zal je voornamelijk door de sneeuwlandschappen en kastelen van Transsylvanië begeven. Hier staan hordes monsters op je te wachten die je met je lange afstands- en melee-wapens, of combinaties ervan, in de pan moet hakken. Arcobatische sprongen en rolbewegingen moeten ervoor zorgen dat je zelf de aanvallen van je tegenstanders ontwijkt. Nadat je een tiental schermen met klein grut doorkruist hebt, staat je één van de vele eindbazen te wachten die je met veel schieten en consequent ontwijken zonder al te veel moeite kunt verslaan. Op naar de volgende.

In Van Helsing neemt de camera telkens een vast punt in en zal deze een beetje draaien en zoomen om ervoor te zorgen dat je altijd in beeld blijft. Deze cameratechniek, ook wel bekend als filmachtige cameravoering, brengt vaak een groot risico met zich mee. Men vergeet nog wel eens dat je in een spel, in tegenstelling tot een film, de karakters op het scherm zelf moet besturen. In Van Helsing is de besturing relatief aan het camerastandpunt. Dit betekent dus ook dat wanneer de camera draait, de looprichting van Gabriel ook verandert. Sommige games vangen dit euvel op door de looprichting wanneer de camera van standpunt veranderd gelijk te houden tot de speler de analoge stick los laat, bij Van Helsing is dit echter niet altijd het geval. Hierdoor komt het nog wel eens voor dat je direct terug loopt naar waar je vandaan kwam, iets wat nogal desoriënterend werkt.

Ondanks deze soms wat lastige camera is het hakken in Van Helsing best vermakelijk. Je hebt een drietal wapens tegelijkertijd tot je beschikking, een wapen om mee te hakken, een geweer en een ketting om tegenstanders mee naar je toe te trekken. Je zal gedurende het spel steeds nieuwe wapens vinden, waaronder een kruisboog, een paar zwaarden en een elektrocutiegeweer. Voor elk wapen valt daarnaast ook nog een soort upgrade te vinden, die je in staat stelt tijdelijk sneller en krachtiger te schieten. Dit kan slechts een beperkt aantal schoten, daarna dien je deze upgrade weer op te laden door een aantal gewone schoten op je tegenstanders te lossen. Het mikken in Van Helsing geschiedt door de rechter trigger in te drukken. Gabriel zal dan op het dichtstbijzijnde monster mikken en zal zo goed als altijd raak schieten. Zonder het gebruik van de trigger schiet je zo goed als altijd mis. Dit resulteert er eigenlijk in dat je gedurende het hele spel de trigger ingedrukt houdt. Enkel om weg te springen dien je de trigger los te laten, houd je de trigger vast dan maak je een rolbeweging.