Untold Legends: Brotherhood of the Blade was één van de games die beschikbaar was tijdens de lancering van de Playstation Portable en de enige game in het RPG-genre. Vooral om die laatste reden verkocht het spel meer dan behoorlijk, ondanks dat de game met flink wat problemen te kampen had. De voornaamste kritiek was dat het spel nogal onafgewerkt en ongeïnspireerd was, en vrij snel in herhaling viel. Benieuwd of men hier met het vervolg, The Warrior’s Code, wat aan heeft kunnen veranderen. Net als zijn voorloper is The Warrior’s Code een top-down hack and slash RPG die nog het best te vergelijken is met de Baldur’s Gate: Dark Alliance games, alleen dan nog een stukje rechtlijniger. Bij aanvang van het spel heb je de keuze uit vijf personages en kun je op minimale punten het uiterlijk van je personage aanpassen. De eerste missie is een soort van tutorial maar vormt tegelijk ook de aanleiding tot het verhaal: je ontdekt een verborgen klooster dat door jouw toedoen bloot ligt voor het oog van de vijand. Omdat je de kloosterlingen nu het een en ander verschuldigd bent, zul je een aantal vervelende taken voor ze op moeten knappen. Al snel raak je verwikkeld in een oorlog, waarin jij één van de vooraanstaande vechters zult worden. The Warrior’s Code bevat een vijftal chapters die elk uit ongeveer een achttal ruim opgezette locaties waarbinnen verschillende missies volbracht moeten worden. De variatie in missies is vrij beperkt en komt op een paar uitzonderingen na niet verder dan iemand verslaan, een voorwerp pakken of ergens explosieven plaatsen. Voordat je bij je doel komt, dient er echter een fikse dungeon uitgekamd te worden, niet alleen om van het aldaar rondlopend tuig af te komen, maar natuurlijk ook voor de kostbare items die er te vinden zijn. Het wapentuig in The Warrior’s Code bestaat uit een tweetal soorten, namelijk de wapens voor dichtbij en de wapens voor veraf. Deze laatste is een soort kanon, waar standaard één soort projectiel mee geschoten kan worden. Met ervaringspunten kun je ook nieuwe afstandsaanvallen aanschaffen, maar deze gaan altijd ten koste van je mana, naast dat er ook een projectiel in mindering wordt gebracht. Het voordeel van deze speciale aanvallen is dat je ze onder één knopje kunt onderbrengen, daar waar je normaal eerst moet wisselen tussen je slag- of vuurwapens. Nieuw in dit tweede deel is de speciale ‘Attack of Opportunity’, een speciale aanval die extra schade aanricht bij een tegenstander. Je kunt deze aanval uitvoeren wanneer de tegenstander in een zich in vrij weerloze positie bevindt, meestal wanneer hij zich voorbereidt op een krachtige aanval. Deze periode duurt meestal zeer kort, zodat je snel toe moet slaan wanneer de kans er is. Je moet hiervoor echter al behoorlijk dicht bij je tegenstander staan en er morgen ook geen andere opponenten in de weg lopen, om zo’n ‘Attack of Opportunity’ uit te kunnen voeren. Ze komen dan ook het best van pas, wanneer je één op één tegenover een lastige tegenstander staat, verder zul je ze niet veel gebruiken.Het spel heeft sowieso te kampen met een te lage moeilijkheidsgraad. Eenmaal je wat fatsoenlijke bepantsering en wapens in huis hebt, ga je moeiteloos door hordes vijanden heen. Het aantal healthpotjes dat op de grond valt, is zelfs wanneer je niet al te zorgvuldig te werk gaat, groter dan de hoeveelheid die je benut. Hierdoor is de drang om steeds een hoger niveau te bereiken of een beter item te vinden, eigenlijk maar minimaal aanwezig. Je stijgt meestal al in niveau, lang voordat je daar behoefte aan hebt. De hele drive die normaliter dit soort games aantrekkelijk maakt, ontbreekt hierdoor grotendeels.

Ook het verhaal geeft niet de drive om door te blijven spelen, het is meer een kapstok om de verschillende missies aan op te hangen. Wel mooi zijn de, weliswaar vrij statistische, tussenfilmpjes die met name bij de overgang tussen twee chapters getoond worden. Ook zijn er soms ingame gerenderde tussenfilmpjes, maar deze zijn vrij schaars. Gesprekken in The Warrior’s Code zijn nu van gesproken tekst voorzien, wat de personages wat meer levendigheid meegeeft, al leggen de stemacteurs niet heel veel karakter in hun stem; het wordt je meer voorgelezen.

Visueel is The Warrior’s Code iets aantrekkelijker dan Brotherhood of the Blade, maar het oogt allemaal nog steeds wat eentonig en grauw. Tegenover de prachtige groene landschappen en de Middeleeuwse kerkers van Baldur’s Gate Dark Alliance, mist het toch iets aan sfeer en finesse. Het is allemaal vierkant, elke kamer lijkt hetzelfde en objecten zijn echt losse objecten, en totaal niet in hun omgeving geïntegreerd. Dit komt onder andere doordat de textureresolutie van kleinere objecten een stuk hoger ligt dan van de omgeving, waardoor ze schril afsteken tegen de rest.

Een ander probleempje is het overzicht. De camera staat behoorlijk dicht op de actie. Je kunt weliswaar iets uitzoomen en roteren, maar het zicht is niet optimaal. Je wordt vaak eerder beschoten, dan dat je de tegenstander ziet die de projectielen afvuurt. Een kaartje biedt gelukkig soelaas, maar alleen om te zien wat er zich in je nabije omgeving afspeelt. Wil je weten waar je ergens een gang gemist hebt, dan zul je de hele kerker af moeten zoeken. Backtracken zal je overigens sowieso regelmatig moeten doen, want gesloten deuren zijn ineens weer open wanneer je ergens een monster verslagen hebt.

De meest significante vernieuwing in The Warrior’s Code komt voort uit de multiplayer. Het spel biedt een volledige online multiplayer waarin je met twee spelers coöperatief het singleplayerverhaal kunt doorlopen, of waarin je het met vier spelers tegen elkaar op kunt nemen. Je zult echter wel een tegenstander moeten vinden waarmee het een beetje botert, wil je het optimale uit het online aspect willen halen.