Zo, nu we alle minpunten hebben behandeld kunnen we eens gaan kijken naar de mooie kant van Uncharted 2: Among Thieves. Een kant die imponeert en overdondert. Eentje die Entertainment met hoofdletter E spelt. Een kant die niet alleen geen gelijke kent binnen de hedendaagse game-industrie, maar en passant ook nog even compleet Hollywood het nakijken geeft binnen een dikke tien uur. Je hoeft niet tussen de regels door te lezen om op te merken dat we enthousiast zijn. We steken onze hand ervoor in het vuur dat geen gamer die dit avontuur beleeft nog woorden kan vinden om ons tegen te spreken.

Bekijk de videorecensie van

Uncharted 2: Among Thieves

We vinden onze favoriete avonturier Nathan Drake terug op het moment dat-ie half versuft bijkomt in een treinwrak. We weten niet wat er in hemelsnaam is gebeurd, maar dat telt ook helemaal niet. Het enige wat telt is zo snel mogelijk uit deze dodenval klimmen, als blijkt dat onze wagon over de rand van een kilometersdiepe afgrond bungelt. Terwijl we allesbehalve rustig opstaan en ons (klimmend via de buitenkant, binnenkant, onderstel en de half afgebroken kozijnen van de wagon) een weg naar wat veiligere vaste grond werken is er geen tijd om na te denken over het hoe en waarom. Dat komt namelijk pas als na deze briljante introductie voor het eerst opgelucht ademgehaald mag worden en we de allereerste flashback mogen spelen.

Hollywood voorbij

Vanaf hier werpt de game ons maanden terug in de tijd waar we kennismaken met de dieven ... euh sorry, schattenjagers Flynn en Chloe. Als ze Nathan vragen om mee te doen aan een project dat we maar bestempelen als een 'eenzijdige ruil tussen hen en een zwaarbewaakt museum in Istanbul' wordt onze hoofdpersoon daar niet echt enthousiast van. Tenminste, totdat hij erachter komt dat het voorwerp dat ze gaan 'ruilen' wel eens zou kunnen leiden naar de dertien verloren schepen waarop Marco Polo een fortuin aan schatten vervoerde. Wat klinkt als de introductie van een goed jongensboek, eindigt uiteindelijk in een tocht langs de meest uiteenlopende locaties op aarde, waarbij Nathan het lijdend voorwerp wordt van oeroude vallen, geheimzinnige puzzels, kwaadwillende huurlingen, bijzonder veel klim- en valpartijen en her en der nog wat hartverwarmende ontmoetingen.

Het mooie is dat dit alles niet enkel op papier goed klinkt, het wordt door de vele in-game tussenfilmpjes ook ongeëvenaard op je scherm afgeleverd. Een vlugge blik van voorbijgangers in je huiskamer en ze denken dat je een film aan het kijken bent. Werkelijk waar; animaties, stemmenwerk en het complete visuele plaatje doen tijdens de tussenfilmpjes niet onder voor het echte werk. Sowieso laat het elke 'filmische' game ooit ver, ver achter zich. Een script doorspekt met sterke humor, dialogen die boeien, geloofwaardige personages en motivaties en een aaneenschakeling van spannende gebeurtenissen tillen deze game boven de concurrentie uit. Het feit dat je dit alles ook nog eens zelf kunt spelen zorgt ervoor dat Uncharted 2 – zoals beloofd – ook de betere actiefilms uit Hollywood achter zich mag laten.

Indrukwekkend

Dus we zijn er eigenlijk al, niet? Want hoe vaak horen we niet dat gamers niet echt meer voor gameplay gaan, maar voor mooie plaatjes en sexy tussenfilmpjes? En hier hebben we dus het summum van wat we zogenaamd zouden willen: graphics die onovertroffen zijn en een script om van te smullen. Klaar? Nee, allesbehalve. Want eenieder die het grafische beeld boven de gameplay stelt zit er hopeloos naast. Uncharted 2 is niet alleen de mooiste game die je ooit hebt gezien, ook qua gameplay is dit één van de meest indrukwekkende games aller tijden.

Hoewel Uncharted 2 in wezen een lineaire beleving biedt, heeft de ontwikkelaar ervoor gezorgd dat er continu genoeg bordjes draaiende gehouden worden om uit te kiezen. Zo kwamen we bij een oeroude tempel aan op de top van een berg. Zoals bij elke locatie nemen we eerst even een kwartiertje rust, gewoon, even de camera ronddraaien, om te genieten van alweer een adembenemend panorama. Vervolgens schatten we de situatie in. Achter de poort waar we staan lopen een stuk of zeven bewakers te, nou ja, bewaken dus.

Keuzevrijheid

De adrenalinejunkie onder ons doet verder geen moeite, stampt de poort in waarachter het schorriemorrie rondloopt, blaast z'n shotgun leeg op alles dat beweegt, breekt gaandeweg nog iemand z'n nek als z'n kogels op zijn en pakt het schietijzer van zijn nieuwe dode vriend om nog meer lood en verderf te zaaien. Eenmaal aangekomen bij de rivier rent hij met getrokken pistool op een turret af, beukt de kop in van de schutter en neemt zelf de controle over het uit de kluiten gewassen machinegeweer om zo de achtervolgingshorde vijanden met zoveel mogelijk bloed van de brug te maaien.

De welopgevoede gamer pakt het wat rustiger aan. Rechts van het eerste bewaakte pleintje blijkt de bergrand beklimbaar te zijn. Met handig klimwerk baant hij zich ongezien een weg langs de eerste huurlingen. Vervolgens zijn wat uitstekende balken, een houten plateau en een onnauwkeurig metselwerkje genoeg om 'm ook nog eens voorbij het eerste overdekte tempelgebied te laten klauteren en eenmaal aangekomen bij de rivier vindt deze gamer het prettig om zich onopvallend onder de brug door het water heen te waden, waarna de overkant moordloos, vriendelijk en vooral ongeschonden bereikt wordt.

En dan hebben we nog de wraakzuchtige maar buitensporig geduldige gamer – zeg maar het type James Bond. Houdt van knallen, ziet de noodzaak van moorden, maar hoeft dat niet te doen zoals die onbehouwen neanderthaler van twee alinea's terug. Deze gamer kleeft met een druk op de knop tegen een muurtje, bestudeert nauwkeurig de looppatronen van de bewakers en houdt rekening met hun blikveld. Eerst rechts, die bewaker, met een duwtje de afgrond in. Omdraaien en tegen dat lage muurtje kruipen. Draait de bewaker op het midden van het plein zich om, dan geruisloos de huurling die tegen 'ons' muurtje aanleunt achterover trekken en nek breken. Een gevonden pijl en boog schakelen nog geruisloos twee man uit. Vervolgens, al hangende aan een houten plateau boven de afgrond wachten tot iemand poolshoogte komt nemen, om zijn nieuwsgierigheid te belonen met een korte greep en worp de afgrond in. En die rivier, nou ja, wie is er nog over om 'm tegen te houden?

Het allerbeste van dit verhaal is dat elke mogelijkheid evenveel in zich heeft om je als speler een bevredigend gevoel te geven. Of je nu stealth gaat, all guns blazing of de ontwijkende klim- en klauterroute, elke optie laat zich heerlijk besturen. Overigens hebben in deze game niet één keer last gehad van de besturing, die heerlijk intuïtief reageert.

Multiplayer

Er is nog zoveel meer te vertellen over Uncharted 2: Among Thieves dat je moet weten. Zo zijn er vele scripted events die stuk voor stuk spectaculaire actie bieden, het najagen van de vele medailles is een lust voor de gedreven gamer, terwijl de variatie in locatie en gameplay en de nauwkeurig gekozen rustmomenten nog maar eens extra de kunde van één van de beste ontwikkelaars op aarde tentoonspreiden. Ook de multiplayer mag niet onvermeld voorbijgaan. Ook al is Uncharted 2 in wezen een belevenis die het moet hebben van zijn verhaal (meerdere malen, dat dan weer wel, op verschillende moeilijkheidsgraden, met vrijgespeelde skins en uitgebreide vrij te spelen tweaks in de gameplay) de multiplayer is er niet 'zomaar bijgeplakt'. Daarvoor zijn de levels te goed uitgedacht, leent de gameplay van Uncharted 2 zich in de basis te goed ervoor en zijn de perks, wapens en modi meer dan voldoende uitgebreid. Om nog maar te zwijgen over de coöp-levels waarin weer hele verse ervaringen klaarstaan ten opzichte van het hoofdverhaal.

Bekijk de videorecensie van

Uncharted 2: Among Thieves