Hoewel EA veel succesvolle gamereeksen in haar bezit heeft, ontbreekt het vooralsnog aan een mascotte. Een aaibaar, schattig beestje met bijbehorende wereld vol andere, schattige beestjes. Een beestje dat door de gamers direct met EA geassocieerd wordt. Een beestje dat mag op komen draven in Beestje Kart, Beestje Golf en Beestje Tycoon. Om een dergelijk succesvol beestje te creëren, moet je beestje natuurlijk wel een succesvol spel hebben met zijn naam in de titel. EA hoopt allicht met Ty: The Tasmanian Tiger een potentiële mascotte voor het bedrijf in handen te hebben. Onlangs verscheen Ty's tweede avontuur en wij gingen na of Ty nu wel genoeg kwaliteit heeft om EA's beestje te worden.

Ty 2 heet voluit Ty: The Tasmanian Tiger 2: Bush Rescue. Bush Rescue slaat op de organisatie waar Ty deel van uit maakt. Deze organisatie schiet te hulp bij beesten die zichzelf in de nesten gewerkt hebben en zorgt ervoor dat Ty zich, met een lading onzinnige missies, zelden hoeft te vervelen. Een groot deel van de tijd zal je je in Ty 2 namelijk bezig houden met het volbrengen van missies voor Bush Rescue. Naast deze Bush Rescue missies zijn er ook nog missies waarin je Evil Boss Cass moet stoppen de wereld over te nemen met zijn reptielenleger.

Je hebt in Ty 2 meestal de keuze uit een aantal missies van uiteenlopende prioriteit en moeilijkheidsgraad. De missies liggen verspreid door de gigantische spelwereld en je dient een terreinwagen te gebruiken om naar de missies toe te rijden. Hierdoor zou enigszins het idee gewekt moeten worden dat je te maken hebt met een grote, levende spelwereld. Helaas is het niet mogelijk van de uitgestippelde paden af te wijken, waardoor deze illusie vakkundig de kop in gedrukt wordt. Het heen en weer karren tussen de verschillende locaties draagt dan ook niet veel bij aan de 'immersion', maar voelt vooral als kunstmatig rekmiddel van een kort spelletje.

De meeste missies worden gespeeld in pure platformstijl, waarbij je kunt rekenen op je twee boemerangs als wapentuig. Ty kan springen, langs muren en ladders klimmen en bijten in tegenstanders en speciale bijt-opbjecten. Via een bijtcombo kun je daarnaast op hoger gelegen locaties komen. Verder kan Ty door met z'n boemerangs te wapperen, zijn val breken en iets grotere springafstanden overbruggen. Helaas schort het flink aan de besturing in het platformgedeelte. Ty beweegt erg onnauwkeurig en sprongen zijn moeilijk te mikken. Het schieten met je boemerangs biedt nauwelijks uitdaging en je projectielen zijn amper zichtbaar, waardoor je meestal maar op goed gelukt wat boemerangs wegschiet. Vaak raken ze toch hun doel wel.

Er zit ook een heuse kartgame in Ty 2, echt goed is deze helaas niet.

Naast de platformmissies mag je zo nu en dan ook een helikopter besturen of in een robotpak kruipen. De helikoptermissies staan volledig op zich en worden vanuit bovenaanzicht gespeeld. Je dient meestal objecten op te pakken en deze ergens anders te droppen. Krokodillen uit de vijver vissen, schaapjes op het droge zetten, je zou betere bezigheden kunnen verzinnen om je vrije tijd mee te vullen. De missies in het robotpak zijn iets leuker en zijn op zich vergelijkbaar met de platformmissies, al heb je de beschikking over een paar nieuwe moves. Je kunt trouwens te allen tijde uit je robotpak stappen en te voet verder gaan. Ook mag je zo nu en dan binnen de tijd tussen locaties op de wereldmap heen en weer racen. Helaas is de besturing van de terreinwagen verschrikkelijk nep en biedt het totaal geen uitdaging. Snelheid heeft het ding ook niet en wanneer je het gas los laat, sta je bijna direct stil. De enige uitdaging van het racen over de wereldmap, is dat je op het priegelige kaartje in de hoek van het scherm, de juiste weg moet zien te vinden.

Met Ty 2 probeer Electronic Arts vooral jonge kinderen, wij gokken tot een jaar of 12, aan te spreken. Om onduidelijke reden heeft men echter geen Nederlandse taalkeuze in het spel verwerkt. Daarnaast is de missiestructuur volgens mij iets te onduidelijk voor de jongste gamers, waardoor ze geen idee hebben wat ze precies moeten doen. Wat jongere gamers wel aan zal spreken zijn de schattige karakters. Echt grappig zijn deze karakters echter niet en wat ze te zeggen hebben, is al evenmin humoristisch. Wie na platformers als Ratchet & Clank en Jak & Daxter gehoopt had opnieuw in een deuk te liggen, zal bedrogen uit komen. Geen enkele poging tot humor komt aan in Ty 2, mede doordat de stemmetjes erg inspiratieloos ingesproken zijn.

Grafisch komt Ty 2 enigszins gedateerd over. De camera staat standaard vrij ver van Ty af, waardoor deze nogal klein en onduidelijk wordt. De karakters zijn wat hoekig, wat vooral opvalt in de tussenfilmpjes. De omgeving bevat redelijk wat detail, maar is vaak erg druk en onoverzichtelijk en ook de resolutie van de textures laat te wensen over. Daarnaast is ook het geluid niet echt overtuigend. Het kapot slaan van houten kratten klinkt erg blikkerig, je terreinwagen klinkt als een scheerapparaat en van de achtergrondmuziek zie je me ook niet snel een soundtrack kopen.

Met alle top platformers van de laatste tijd, waaronder Ratchet & Clank 3, Jak 3 en Sly 2, is er helaas weinig plaats voor games als Ty: The Tasmanian Tiger 2. Het spel doet geen dingen grandioos fout, maar mist de uitdaging, de soepele besturing en de humor, die we in een goede platformgame verwachten. Ty 2 wordt trouwens wel voor een vrij zachte prijs verkocht, maar de voorlopers van bovengenoemde games kosten inmiddels evenveel en zijn vele malen beter. Ben je een platformfan in de onfortuinlijke positie alleen een GameCube of Xbox te bezitten, dan kun je Ty 2 misschien nog overwegen. Maar zelfs dan lijkt ons Scaler van Take 2, dat ook voor een lage prijs te koop is, een beter alternatief.

Gameplay: 6.0 Graphics: 6.5 Geluid: 6.5 Totaal: 6,2