Het is haast niet voor te stellen dat hier op aarde, daar waar nu steden zijn verrezen en wegen zijn aangelegd, dinosauriërs hebben rondgebanjerd.  Veel mensen verlangen er dan ook naar om de gigantische reptielen eens in het echt te zien, zij het van een veilige afstand. Maar zo lang ons het nog niet lukt een dino uit te broeden met behulp van de resten die we gevonden hebben, zullen we het met de fictieve exemplaren moeten doen.  En er is toch niets leukers dan zulke fictieve exemplaren zelf te mogen bevechten als bad-ass Indiaan voorzien van pijl en boog, een vlijmscherp mes en een flink wapenarsenaal? “I am Turok!” Dino's afknallen is leuk, maar je moet wel een reden hebben om het te doen. Turok kent daarom een flinterdun verhaaltje over een slechterik genaamd Roland Kane die zich op een planeet vol met dino's schuilhoudt. Deze slechterik is hoofd van de huurlingenbende Wolfpack, waarvoor Joseph Turok, de hoofdpersoon, in het verleden voor gewerkt heeft. Dit levert spanningen op met zijn teamgenoot Slade, wiens broer is overleden door een actie van Wolfpack en Turok als een mededader ziet. Joseph Turok wordt er samen met een legertje gespierde kerels, die louter grootspraak uit kunnen kramen, op uitgestuurd om die slechterik in te rekenen. Maar de missie loopt uit op een fiasco. Al bij aankomst wordt hun ruimteschip neergeknald en zijn de gespierde kereltjes over de planeet verspreid. Voordat ze de slechterik in kunnen rekenen zullen ze dus eerst elkaar maar eens terug moeten vinden en uiteindelijk zal er ook nog een plan bedacht moeten worden over hoe ze weer van de planeet af moeten komen. Turok is een rechttoe-rechtaan first-person shooter zonder al te veel fratsen. Het spel is strikt rechtlijnig en ondanks dat het zich voor een groot deel in de jungle afspeelt, hoef je ook op het rechte pad zelf niet al te veel bewegingsvrijheid te verwachten. Je krijgt onderweg te maken met twee type vijanden, de reeds genoemde dino's en de leden van Wolfpack, de organisatie waarvan je de leider in hoopt te rekenen. Alle leden van Wolfpack hebben overigens een helm op, waardoor ze er geheel identiek uit zien. Dino's zijn er wel in verschillende soorten en maten, van kleine en grotere plantenetertjes tot Raptors en zelfs een enkele Tyrannosaurus-Rex. De wapens

Je kunt in Turok vier wapens tegelijk bij je dragen. Je pijl en boog en je mes heb je vrijwel altijd op zak, de andere twee wapens kun je omruilen met wapens die op de grond liggen. Dit zijn stuk voor stuk vuurwapens, van machinegeweren en shotguns tot raketwerpers en een krachtige minigun. Ook kun je altijd een drietal granaten meenemen. Leuk is dat de meeste wapens een secundaire vuurmode hebben, die behoorlijk verschilt van de normale vuurmode van het wapen. Zo kan een high-tech machinegeweer ook een soort granaat afschieten die niet zozeer je tegenstanders verwondt, maar ze wel een heel eind de lucht in slingert. Ideaal voor tegenstanders die zich achter een muurtje schuilhouden. Ook leuk is dat je je minigun op de grond kunt neerzetten, waarna hij als volautomatisch afweergeschut fungeert. De secundaire vuurmode van je shotgun schiet flares af. Deze zijn niet bedoeld om donkere plekken mee op te lichten, maar om tegenstanders mee te markeren. De flares trekken namelijk dino's aan. Tegenstanders met een flare op hun buik, zijn daarom een gewilde prooi voor een toevallig langslopende Raptor. Doordat je je eigen vijanden tegen elkaar opzet, ben je zo lang ze in gevecht zijn van twee potentiële tegenstanders verlost. Een ideaal hulpmiddel dus die de nodige tactiek toevoegt aan het spel, ware het niet dat het spel zelf het gebruik van deze flares niet echt aanmoedigt. Zo kom je niet heel vaak in de situatie dat je ongezien flares op de Wolfpack-leden kunt schieten en er tegelijk geen dino's in de beurt zijn. Je kunt weliswaar ook flares op dino's schieten, zodat ze soortgenoten aanvallen, maar die ga je liever met een mes te lijf. Ook heb je meestal geen shotgun op zak, het enige wapen dat de flares kan afvuren. Vooral later in het spel is het wapen namelijk niet bijzonder krachtig in verhouding tot het overige wapentuig. Jammer, want het samenspel tussen de verschillende vijanden had in potentie erg leuke gameplay opgeleverd. Je pijl en boog wordt gepresenteerd als een zeer belangrijk wapen voor Turok, maar in de praktijk valt zijn effectiviteit tegen. Wanneer je nog niet gezien bent werkt de pijl en boog wel om langzaam bewegende vijanden meer neer te schieten, maar wanneer ze van hot naar her rennen lukt het niet om ze nauwkeurig in het vizier te krijgen. Ook zijn de projectielen dan vaak te langzaam. Wel handig zijn de TEK-pijlen, die enorme explosies veroorzaken en in één keer een Raptor verandert in hompen vlees. Het mikken in Turok voelt overigens sowieso niet zo natuurlijk aan als in andere shooters. Meer dan normaal had ik er moeite mee tegenstanders goed in het vizier te krijgen. Het mikken voelt wat losjes en inaccuraat aan. In games als Resistance en Halo werkt het bijvoorbeeld een stuk intuïtiever.

Ook een zeer belangrijk wapen is je mes. Je kunt hier niet echt mee inhakken op tegenstanders. Wanneer je dicht bij een tegenstander bent verschijnt onder in beeld een icoon waarmee je een animatie kunt starten waarin te zien is hoe Turok op sierlijke wijze je tegenstander om zeep helpt. Vooral bij de dino's levert dit spectaculaire plaatjes op. Omdat de reptielen niet gezegend zijn met een stel vuurwapens, blijkt het mes al snel het beste middel om de wat kleinere dino's mee om zeep te helpen. Je wacht tot ze op je af komen rennen, drukt de trigger in en je ziet opnieuw hoe Turok zijn tegenstander neersabelt. En dat gaat zo door tot de vloer werkelijk bezaaid ligt met dino's. Met een mes werkt je eenvoudig twintig dino's tegen de vlakte, terwijl je op één dino een heel wapenarsenaal leeg moet schieten. Wanneer je te laat je mes trekt en een dino weet je te pakken, dan krijg je een korte sequentie waarin je door button bashen alsnog aan je dino kunt ontkomen. Dit is even leuk, maar wordt op den duur vooral irritant en om goed op de triggers te kunnen bashen, moet je eerst je controller anders vastpakken of je krijgt geheid kramp in je wijsvingers.  Turok verzandt al snel in een repetitief schietfestijn dat bij momenten ronduit frustrerend wordt, maar nooit echt verfrissend of leuk. De situaties waarin je belandt zijn keer op keer hetzelfde en ook de omgevingen worden nauwelijks gevarieerd. Je vecht in de jungle, in grotten en in saaie betonnen complexen, maar dat is ook letterlijk alles wat je in Turok tegen zult komen. Daar komt bij dat elk stukje grot, elk stukje jungle en elk stukje beton enorm op elkaar lijkt, want van recyclen zijn de makers van Turok niet vies. Hele stukken lijken twee druppels water op elkaar en door ook nog eens bijzonder veel gelijksoortige tegenstanders op je los te laten, weet men er een behoorlijk langdradige en eentonige aangelegenheid van te maken. De frustratie komt voort uit de sporadisch geplaatste checkpoints, waardoor je soms behoorlijke stukken opnieuw moet spelen, en het healthsysteem. Turok werkt met eenzelfde systeem als bijvoorbeeld Call of Duty 4 en Blacksite, waarbij je gezondheid automatisch hergenereert en het scherm troebel wordt wanneer je dood nadert. Alleen is de gameplay van Turok hier niet altijd voor geschikt. Je hoeft namelijk maar twee keer kort achtereen geraakt te worden om een heel stuk opnieuw te moeten doen, ongeacht dat je het stuk ervoor nu heel goed speelde. Tegenstanders hebben daarbij een overdreven scherp oog en kunnen je van meters ver raken wanneer alleen je elleboog voorbij een muurtje steekt. Ook bij eindbazen kan het healthsysteem frustrerend werken. Zo kom je een gigantische slang tegen die stalactieten naar je gooit. Als je er twee weet te koppen, kun je weer helemaal opnieuw beginnen, ondanks dat je al drie vierde van zijn onzichtbare 'healthbalk' af hebt weten te snoepen. En dat koppen gebeurt vaak niet met opzet. Je loopt bijvoorbeeld tegen een van de onzichtbare muren in de omgeving, de wegduikbeweging wordt niet goed herkend of het is onduidelijk wanneer je moet springen. Wanneer je dood in een game niet jou schuld is, maar die van een slecht ontworpen game, dan werkt dat je frustratie enorm in de hand.  Soms sympathiek

Toch zijn er momenten dat Turok eventjes best sympathiek weet te zijn. Zo is de transitie tussen de tussenfilmpjes en de gameplay erg leuk gedaan. Net als in Doom 3 zoomt de camera namelijk weer terug door het achterhoofd van Turok zodat er een mooie, naadloze overgang is tussen het filmpje en de actie zelf. Ook leuk is dat je door granaten niet alleen veel gezondheid verliest, maar ook een heel stuk door de lucht vliegt en ergens anders weer neerkomt. Het ziet er niet alleen spectaculair uit, je raakt ook behoorlijk gedesoriënteerd. Dit laatste kan wel vervelend zijn, want wanneer je door je desoriëntatie niet snel genoeg een schuilplek vindt en je wordt beschoten voordat je van de granaatinslag bent hersteld, dan kun je weer dertig seconden naar een sober laadscherm kijken. Wat ook leuk gedaan is, is dat je weg kunt duiken voor tegenstanders, een actie die we niet zo vaak tegen komen in first-person shooters. Helaas werkt ook dit wat desoriënterend en is het uitvoeren ervan niet altijd even makkelijk. En dan moet nog gezegd worden dat Turok bij vlagen erg sfeervol kan zijn. Tussen de nauwe junglepaden en saaie grotten door, betreed je soms een wat opener omgeving waar vegetarische dino's rondgrazen en Wolfpack-leden patrouilleren. De muziek, hoewel wat eentonig, weet zeker bij te dragen aan de beklemmende sfeer. Toch zijn er ook te veel punten waarop de sfeer behoorlijk in zakt, bijvoorbeeld wanneer je eenvoudig tientallen dino's aan je mes rijgt. De dreiging die van deze wezens uit gaat, wordt zo een stuk minder. En dit terwijl de beesten er vaak best imposant uitzien en zolang ze niet in de buurt van obstakels komen, best natuurlijk bewegen. Jammer is trouwens dat men tegen het einde naast de dino's ook met gigantische insecten op de proppen komt. Je weet wel, bugs die uit een gat in de grond kruipen en groene substantie uitscheiden. Die beesten die in praktisch elke alienshooter weer opduiken. Zoals zo vaak bij dit soort shooters kan ook een multiplayeronderdeel niet ontbreken. En zoals zo vaak zal ook bij Turok dit onderdeel geen potten gaan breken. Een leuke vondst is dat willekeurige dino's ook in de multiplayer het speelveld betreden, maar dat kan ons niet aan de indruk onttrekken dat de maps vaak slecht ontworpen zijn en de wapens duidelijk zijn bedoeld voor de singleplayer. Het leukst is dan nog de coöperatieve spelmode, maar daarin mag je helaas niet de singleplayercampagne dunnetjes over doen. Tot je beschikking staan drie speciaal ontworpen maps die je met een aantal teamgenoten van vijanden, zowel menselijk als prehistorisch, mag ontdoen. Een flinke klus, want er staat je flink wat tegenstand te wachten. Toch is de mode te summier om Turok nu meteen als 'coöp- shooter'  te bestempelen, maar het is zeker een leuk extraatje.

Turok heeft ons niet weten te overtuigen. Het spel is daarvoor te doorsnee en te eentonig. De paar leuke ideeën die het aan het licht brengt, komen stuk voor stuk niet goed tot hun recht. Dino's opzetten tegen de Wolfpack is bijvoorbeeld leuk, maar dan moet je daar wel de mogelijkheid toe krijgen. Wat overblijft is een spel dat van de eerste tot de laatste minuut in herhaling valt, zelden verrast en regelmatig frustreert. De vuurgevechten zijn niet heel bijzonder, al zijn enkele secundaire vuurmodes van je wapens leuk bedacht. Maar daarmee red je het niet in een shootermarkt die zijn verzadigingsniveau allang bereikt heeft. Was de wereld wat opener geweest en had je bijvoorbeeld een T-rex een vijandig kamp in kunnen lokken, dan had men tenminste begrepen wat de potentie van dit spel en van de franchise is. De huidige aanpak is zo pretentieloos, dat men een even pretentieloos cijfer kan verwachten.