Rockstar heeft met Grand Theft Auto een nieuw genre geschapen dat gretig aftrek vindt bij andere developers. Zo zagen we Mafia en The Getaway langskomen, die zich net als GTA in een grote stad afspeelden waarin je kon doen en laten wat je wilde. Activision's antwoord op deze succesformule heet True Crime: Streets of LA, maar in tegenstelling tot de eerder genoemde games speel je in deze game aan de goede zijde van de wet. Althans, je speelt een politieagent, maar je bent nog steeds vrij om te doen en laten wat je wilt.

Deze politieagent luistert naar de naam Nick Kang en de arme jongen heeft een nogal moeilijke jeugd gehad. Toen hij jong was overleed zijn moeder, en zijn vader - die uiteraard ook bij de politie zat - was op een dag spoorloos verdwenen. Zoontje Nick heeft hier natuurlijk de nodige trauma's aan overgehouden en is nogal een badboy geworden. Hij werkt het liefst alleen en maakt constant bijdehante opmerkingen. Hierin schuilt het eerste probleem van True Crime. Het plot is flinterdun en doet denken aan een slechte B-film. Daarnaast is hoofdrolspeler Nick is op z'n zachtst gezegd oervervelend. De clichématige oneliners vliegen je om de oren en worden na verloop van tijd erg repetitief.

Het spel is onderverdeeld is episodes, bestaande uit enkele missie's die variëren van achtervolgingen per auto en knokpartijen in kroegen, tot schietfestijnen in warenhuizen en ware stealthmissie's. Net als bij GTA begin je meestal ergens in de stad en kun je op je eigen tempo naar de volgende plek van bestemming rijden. Onderweg wordt je geconfronteerd met random crimes, die je kunt negeren of op kunt lossen. Zo krijg je te maken met ruziënde echtparen, illegale straatraces en wilde schietpartijen. Kom je met loeiende sirenes aanrijden dan zullen veel criminelen hun handjes braaf in de lucht steken en kun je ze gemakkelijk inrekenen. Sommige misdadigers laten zich echter niet zo makkelijk pakken en gaan op de vlucht. Deze kun je proberen te overtuigen door waarschuwingschoten te lossen, al kan dat soms ook resulteren in een vuurgevecht. Hoe je deze crimes afhandelt is van invloed op je good/bad cop rating. Schiet je de crimineeltjes in de arm dan krijg je good points. Schiet je ze door het hoofd: bad points. Ook wil het bij wilde achtervolgingen wel eens voorkomen dat je een paar ongelukkige voetgangers aanrijdt, wat bad points oplevert. Of je een good of bad cop bent is van invloed op het verhaal. Zo zien ze je op het politiebureau ook niet meer zo zitten wanneer je het wat te bont maakt. Ben je heel erg slecht, dan zal de politie zelfs achter je aan komen. Een ander aardig idee is dat je door kunt gaan met het verhaal wanneer een missie faalt. Het verhaal neemt hierdoor een iets andere wending maar komt uiteindelijk toch weer bij hetzelfde punt terecht. De afzonderlijke missie's kun je later opnieuw spelen zodat je ze alsnog kunt halen, of bijvoorbeeld je good/bad cop rating wilt verbeteren.

In theorie zit True Crime dus heel aardig in elkaar, maar helaas laat de uitwerking te wensen over. En dan met name de gameplay zelf, zoals het rijden, schieten en vechten. Allereerst het rijden, dit is nog het sterkste gedeelte van het spel. Het voelt niet subliem aan maar kan ermee door. Wat het vooral de moeite waard maakt is het gigantische Los Angeles waar je doorheen rijdt. De stad is vele malen groter dan Liberty City of Vice City en ziet er goed uit. Mensen die in Los Angeles geweest zijn zullen het één en ander herkennen, want de stad is compleet nagebouwd. Waar True Crime de plank echter misslaat is de drukte op straat, want auto's zie je niet zoveel in deze City of Angels. Elke auto is natuurlijk in beslag te nemen (lees: te stelen) en het schademodel zit goed in elkaar. Zo kun je banden lek schieten en heeft een schot op de benzinetank een mooie explosie tot gevolg.

Het schieten en vechten is echter zeer matig. Het schiet gebeuren doet denken aan Dead to Rights, met dezelfde verschrikkelijke target crosshairs. Mikken doet Nick helemaal zelf, zelfs wanneer er een vijand achter je tevoorschijn komt draait hij zich helemaal zelf om. Het enige dat jij als speler hoeft te doen is dus zoveel mogelijk op de schiet knop drukken. Behalve de twee pistolen die voorzien zijn van ongelimiteerde ammunitie kun je ook andere wapens oppakken om de saaie schietlevels wat sneller te doorlopen. Net als in Max Payne kun je een beetje duiken, geheel voorzien van bullet time, maar veel vermakelijker maken deze moves het niet. Het vechten is misschien nog slechter, omdat je de helft van de tijd door de tegenstander heen slaat. Je kunt slaan, schoppen en springend schoppen, maar combineren van deze moves heeft geen nut, dus je bent vooral zo snel mogelijk op de knopjes aan het drukken. Wat dan wel leuk is, zijn de levels waar de vechtmissie's zich afspelen. Hierin kan namelijk alles kapot, waardoor de omgeving na de vechtpartij veranderd is in een grote ravage.

Waar Grand Theft Auto aanvoelt als één geheel, lijkt True Crime meer op een samenraapsel van drie verschillende games, waarvan twee matige. Hetzelfde lijkt het geval te zijn met het verhaal, waar op een gegeven moment zelfs zombies in voor komen. Ja je leest het goed: zombies. Bovendien heb je de game ook nog eens vrij vlug uitgespeeld, waarna er niets meer te doen is in de stad. De random crimes zijn in het begin leuk, maar na een tijdje merk je dat het steeds dezelfde crimes zijn die terugkeren. Goh, alweer een truck met Activision games die gestolen is? Om het geheel nog eens goed te verpesten haalt Nick Kang het bloed onder je nagels vandaan met zijn verschrikkelijke voice-acting. Geen slecht woord overigens over de voice-acting van de andere personages. Deze personages worden onder andere vertolkt door Christopher Walken, Michelle Rodriquez en Michael Madsen, en dit is één van de weinige facetten waarin True Crime echt uitblinkt.

Toch kan ik niet alleen maar negatief over de game zijn. De graphics zien er heel redelijk uit, en dan in het bijzonder de gigantische stad en de belangrijke personages. Het rijden is best vermakelijk en sommige mensen zullen de game wellicht zowel als good cop en bad cop uit willen spelen, wat de levensduur weer langer maakt. Ook is de soundtrack erg goed, met vele bekende artiesten als Ice-T en Snoop Dogg, maar ook bands als Deftones en Megadeth.

Het is echter jammer om te zien dat er zoveel meer in deze game had gezeten als de developers wat meer op de details hadden gelet of simpelweg meer tijd hadden gekregen. In elk geval is er genoeg voor verbetering vatbaar aan de game, dus hopelijk weet het reeds aangekondigde vervolg beter te overtuigen.

Gameplay: 6.5 Graphics: 7.5 Geluid: 8.5 Totaal: 7.2