De Wii maakt het mogelijk om acties die we normaal met een druk op de knop uitvoeren, daadwerkelijk na te bootsen. Zo kun je een katana hanteren, met een tennisracket slaan, boksen, hakken en snijden, koken en ga zo maar door. Na een start op de Nintendo DS verplaatste ook de virtuele operatietafel zich in augustus 2007 naar de Nintendo Wii met Trauma Center: Second Opinion. Toen deze game vol enthousiasme door de pers ontvangen werd en bij ons een acht kreeg, leek het vanzelfsprekend dat er een opvolger aan zat te komen. Nu is Trauma Center: New Blood gearriveerd en is de vraag of de game de verwachtingen na het vorige deel waar kan maken.

In Trauma Center op de DS was het de bedoeling om met je stylus precieze handelingen uit te voeren en de patiënt op de operatietafel in leven te houden. De combinatie van tijdslimiet, het tactisch gebruik van instrumenten en de verslechterende toestand van de patiënten maakte Trauma Center een uitdagende game. Met de komst van de Wii bleek de Wii-remote net zo geschikt om virtuele operaties uit te voeren als de stylus van de Nintendo DS. Trauma Center: Second Opinion verscheen en bleek in veel opzichten een nog betere ervaring dan de Nintendo DS-versie.

Net als in Second Opinion speelt Trauma Center: New Blood zich af in een wereld in Japanse tekenstijl. Hoewel er in beide games een grote nadruk ligt op het verhaal, gaat het voornamelijk om de momenten wanneer operaties uitgevoerd moeten worden. Op deze momenten krijg je namelijk volledige controle over alle instrumenten die je nodig acht om de operatie tot een succes te brengen. Natuurlijk sta je niet alleen en heb je een lieftallige assistente die je aanwijzingen geeft over wat er van je verwacht wordt. Desondanks is ook je assistente geen helderziende en zul je snel in moeten grijpen op het moment dat er complicaties optreden.

Ondanks dat Trauma Center: New Blood vrij realistisch klinkt, valt dit erg mee. Omdat je altijd opereert op strak vormgegeven mensen ontbreken de details waardoor de game als misselijkmakend ervaren zou kunnen worden. De game heeft grotendeels dezelfde grafische kwaliteit als zijn voorganger, wat betekent dat het verhaal zich bijna volledig afspeelt door middel van conversaties tussen de verschillende personages. Het enige moment dat er daadwerkelijk meer bij komt kijken dan de Japanse tekenstijl is wanneer je opereert. Hoewel dit misschien als een minpunt klinkt, vult de grafische stijl de game goed aan. Grafisch heeft de game niet meer toeters en bellen nodig om te overtuigen. De graphics kunnen zelfs beschouwd worden als hetgeen dat de sfeer compleet maakt.

De gameplay is echter het belangrijkste in New Blood. De operaties kunnen in detail uitgevoerd worden. Wanneer je met de laser een aantal kleinere tumoren weg brandt, moet je oppassen dat je niet het gezonde weefsel raakt. Doe je dit wel dan zal de hartslag van de patiënt flink zakken, waardoor de kans op een mislukte operatie groter wordt. Gelukkig heb je aan de andere kant wel een middel tot je beschikking dat de hartslag van je patiënt weer op niveau kan brengen. Waar de gameplay tevens tot z´n recht komt, is op de manier waarop scherven bijvoorbeeld in een deel van het lichaam zitten. Als je deze probeert te verwijderen met een tang en je trekt hem langs de rand van de wond, dan zal het glas terug in de wond schieten met alle gevolgen van dien. De combinatie van tijdsdruk en precies werken, maakt het vaak een uitdaging om de operatie te voltooien, laat staan een hoge score te halen.

Hoewel het bovenstaande één van de sterkere punten is van de game, is het tegelijkertijd ook een negatief punt wat voornamelijk in New Blood aan de orde is. In Second Opinion was het al een hele uitdaging om alle operaties op de normale moeilijkheidsgraad succesvol af te ronden. Goed nieuws voor degenen die van een uitdaging houden: New Blood is namelijk nog moeilijk en uitdagender gemaakt. Hoewel dit voor sommige ervaren spelers leuk is, is het soms zo moeilijk om een operatie te voltooien dat het kan frustreren. Bij het vorderen in de game op de normale moeilijkheidsgraad kwam ik op een gegeven moment vast te zitten en wist ik pas na vijftien pogingen verder te komen. Later bleek ik nog maar net op de helft van de gehele game te zijn, terwijl operaties al bijna onmogelijk leken. Hoewel de uitdaging enerzijds positief is, frustreert het op moment zo dat het tevens als minpunt gezien kan worden.

Vergeleken met Second Opinion op de Wii is er in principe weinig veranderd. Op gebied van gameplay is New Blood ongeveer vergelijkbaar met zijn voorganger, hoewel er enkele toevoegingen zijn op gebied van instrumenten en technieken tijdens de operatie. Eén van de meest belangrijke toevoegingen is de co-op modus, waarbij je samen met een medespeler een operatie uit kunt voeren. Op een gegeven moment zul je handen tekort komen, waarbij het extra leuk wordt om samen te werken aan een operatie. Je bent volledig afhankelijk van de actie van de ander, wat soms voor lachwekkende of frustrerende momenten zorgt. Los hiervan heeft New Blood een compleet nieuwe verhaallijn met twee nieuwe hoofdpersonages. Gezien je de keuze hebt welk personage je wilt gebruiken, zul je er snel achter komen dat elk personage zijn voordeel heeft in cruciale situaties. Er is dus ook meer tactiek vereist dan in de eerste versie op de Wii.

New Blood is op zich geen vernieuwende game, maar zet een aantal van de misstappen van het vorige deel recht. Daarnaast voegt het genoeg toe om weer velen uren plezier aan te hebben. New Blood vindt het wiel niet opnieuw uit, maar perfectioneert de gameplay van zijn voorganger. De nieuwe verhaallijn laat de game wel degelijk voelen als een opvolger en geen uitbreiding. De kwaliteit is zo hoogstaand dat elke Wii-bezitter deze game op zijn minst moet proberen. Wees wel op je hoede voor de ontzettend hoge moeilijkheidsgraad, wat voor de wat mindere doorzetters misschien teveel van het goede kan zijn.