Robots, explosies, laserstralen en transformaties. Je hoeft geen helderziende te zijn om aan te voelen dat de Autobots en Decepticons het weer aan de stok hebben met elkaar. De Transformers willen met hun ganse hebben en houden naar een nieuwe thuishaven, gezien thuisplaneet Cybertron uit elkaar aan het vallen is. De Decepticons denken hier anders over en modderen ondertussen nog aan met interne machtsproblematiek. In plaats van dat de leider van beide partijen, de saaie Optimus Prime en de megalomane Megatron, hun geschillen bijleggen aan de onderhandelingstafel, wordt al het groot geschut van stal gehaald. Van torenhoge robots tot kleine mechanische insecten. Dat wordt schieten dus.

De campaign-modus, die de hoofdmoot van het spel vormt, mag op zijn zachtst gezegd bombastisch genoemd worden. Ontwikkelaar High Moon Studios verwelkomt spelers met adrenalinestoot na adrenalinestoot. De campaign die afhankelijk van jouw game-kunsten binnen 6 tot 10 uur uit te spelen is, kan dan ook omschreven worden als een achtbaanrit, maar dan doe je het avontuur eigenlijk iets te kort. Zo is het ook een draaimolen, piratenschip, wildwaterbaan en monorail in één. Transformers: Fall of Cybertron is een pretpark met variatie, al is niet elke attractie even spannend.

Lassogooien en stealth-actie

In tegenstelling tot het vorige Transformers-spel is het niet mogelijk om zelf een personage te kiezen. Het spel bepaalt met wie je speelt. Zo start je met Bumblebee en speel je later onder andere met Jazz en Optimus Prime. Ook neem je af en toe de leiding over de Decepticons, waardoor je de strijd van beide kanten ervaart. Omdat de makers voor jou een personage kiezen, zijn de levels ook volledig afgestemd op de speciale vaardigheden van die transformer. Jazz beschikt bijvoorbeeld over een lasso met grijphaak, dus kom je met hem in een level terecht waar deze uitstekend gebruikt kan worden. Transformers: Fall of Cybertron is hiermee een overduidelijk gescripte ervaring, waarbij maar weinig aan het toeval overgelaten wordt.

Je wisselt overigens vaak tussen de personages, waardoor het verhaal interessant blijft. Het nadeel daarvan is dat de gameplay hier soms onder te lijden heeft. Hoewel de spelvariatie zeer welkom is, gaat het ten koste van de diepte en kwaliteit. Cliffjumper is bijvoorbeeld een Transformer die tijdelijk onzichtbaar kan worden en een stealth-gedeelte in het spel introduceert. Dit werkt goed, maar zodra je in een schietgevecht terechtkomt, is er niet echt een optie om goed dekking te zoeken. Aangezien je als Transformer vrij kwetsbaar bent (wat overigens raar is voor een robot) en de tegenstanders dit over het algemeen niet zijn, moet je dus constant heen en weer springen. Dit haalt het fijne sluipwerk er gelijk onderuit, waarna het spel vervalt in de welbekende schietactie.

Andere spelgedeeltes werken door de constante actie wel weer enorm goed. Het slingeren met Jazz in een level waar je van alle kanten aangevallen wordt door Snipers en andere Decepticons is een absoluut hoogepunt in het spel. Dat dit onderdeel niet een veel groter deel van het spel in beslag neemt, is jammer. De makers hadden er goed aan gedaan om kritischer te zijn in de montage. Zo is het hack ’n slash-onderdeel tegen het einde van de game wat simpel, terwijl het rijden met de voertuigen over de gehele linie ook niet echt overtuigt. Deze onderdelen hadden gerust ingekort of er uitgesloopt mogen worden. Het vlieggedeelte, waarbij je in een enorm level constant wisselt tussen lopen en vliegen is daarentegen weer fantastisch en had wat meer speeltijd mogen krijgen.

Technische mankementen

Wat overigens ironisch is voor een high-tech game vol geavanceerde robots, is dat de PlayStation 3-versie van het spel nog wel eens last heeft van vervelende vertragingen. Soms moet het spel midden in de actie laden, terwijl de game sporadisch compleet vastloopt. Hoewel er door het constante auto-saven geen man overboord is, mag dit eigenlijk niet voorkomen. Verder mixt het spel prachtige explosies en vergezichten af met slordige textures in een lage resolutie. Hoewel bij dit laatste af en toe een oogje dichtgeknepen kan worden, zijn de vertragingen eigenlijk niet te verdedigen.

Gelukkig stemt de multiplayer-modus vrolijker. Dit gedeelte van de game bestaat onder andere uit de Escalation-modus, waarin je met z’n vieren constant hordes vijanden moet verslaan om in leven te blijven. Het leuke aspect schuilt in dat je constant punten verdient die uitgegeven kunnen worden aan wapen-upgrades, ammunitie of extra speelruimte in een arena. In een team is het wel verstandig om het uitgavepatroon op elkaar af te stemmen om zo goed voorbereid te zijn op de ladingen aan vijanden. Het competitieve gedeelte is redelijk standaard en profiteert nauwelijks van het feit dat Transformers daadwerkelijk kunnen transformeren. Nu is er weinig reden toe om te wisselen tussen de twee gedaantes. Het zorgt voor fijne chaos, maar er had meer ingezeten.

Dat laatste is eigenlijk treffend voor de gehele game. Uit de redelijk solide multiplayer-component en een gevarieerd, maar ongebalanceerd singleplayer-avontuur blijkt vooral dat de third-person shooter uiteindelijk nog zoveel meer in zijn mars heeft. Dat ontwikkelaar High Moon Studios het hart op de goede plaats heeft, is overigens wel het vermelden waard. Het verhaal wordt duidelijk met liefde voor de serie gebracht en wekt ook zeker de interesse van mensen die onbekend zijn met de Transformers. Uit sympathie zou je het spel bijna een punt hoger willen geven, maar hier storen vooral de technische mankementen en verkeerde montage-keuzes te veel voor.