Kapitein Blackbeard, het roemruchtige Tortuga, een zwoele chick, een te gladde piraat die alles verloren is, Spaanse troepen en veel zwaardengekletter: Tortuga Two Treasures bevat alle standaardelementen die je van een piratengame mag verwachten. Zelfs het hoesje van de game vertoont overeenkomsten met Holywood’s schoolvoorbeeld Pirates of the Caribbean. Toch zetten we de papegaai opnieuw op de schouder, schroefden we de houten poot onder en doken we met ooglap op de piratenwereld in. Arr, ofzo.

Tortuga: Two Treasures vertelt het verhaal van kapitein Blackbeard en de piraat Thomas “Hawk” Blythe. Hawk, dat klinkt wat stoerder dan Thomas, is een onderdaan die hoog op de ladder staat van de groteske Blackbeard. Op een dag wordt hij op pad gestuurd door Blackbeard. Zijn opdracht is om met een soort fop de Engelse blokes te misleiden, waarna Blackbeard zijn slag kan slaan. Hawk wordt na een mislukte diefstal opgepakt en in de gevangenis gestopt, dit alles als afleidingsmanoeuvre. Het plan lijkt te slagen. Echter, de dagen verstrijken en Blackbeard komt maar niet terug om Hawk uit de gevangenis te bevrijden. Iets is niet pluis, en je krijgt het gevoel alsof Hawk verraden is. En ja hoor, het is weer zover.

 

Na met enige hulp toch nog uit de gevangenis te ontsnappen, gaat Hawk vol woede, op hol geslagen hormonen (je rondborstige vriendinnetje is ook zoek) en een gigantische honger naar wraak op pad om Blackbeard een kopje kleiner te maken. Je begint de game helemaal blanco, zonder crew, zonder schip en zonder enige vaardigheden. Langzaamaan krijg je de eerste opdrachten en mag je met een geleend schip wat klusjes gaan klaren. De game is echter zo lineair als het maar kan, zowel in de volgorde van de missies die je voorgeschoteld krijgt als in de uitwerking van deze missies.

Wanneer een nederzetting bijvoorbeeld van een stel Spanjaarden ontdaan moet worden, betekent dit dat er een tunnelachtig level doorlopen moet worden, waarbij iedere schavuit die op je pad komt het leven ontnomen moet worden. Vervolgens loop je naar het einde van de ‘gang’, leg je de eindbaas (een sterkere tegenstander) om of pik je een artefact op, om daarna terug naar je bootje te waggelen en bericht te brengen aan je opdrachtgever. De rechtlijnigheid is echt verschrikkelijk en laat je wat betreft de gameplay terug in de tijd gaan. Dit geldt ook voor de interactie die de levels bieden. Geen enkele krat of ander omgevingsobject is onderhevig aan physics of andere interessante technieken om de immersie te verhogen: alles voelt dood aan waardoor de steden en andere pittoreske plaatsjes nooit tot leven komen.

Dit komt mede door het feit dat de actie op het land totaal niet interessant is. Er zijn naarmate de game vordert combo’s te verdienen die je activeert door de linkermuisknop met één van de WASD-toetsen te combineren, maar zeker in het begin van de game is er werkelijk niets aan. Je ramt wat op de muis, blokt zo af en toe met de rechtermuisknop een aanval en legt zo vijand na vijand om. De vijanden hebben daarbij een bijzonder laag IQ en kunnen enkel slaan en blokken, slaan en blokken. Oh ja, en slaan en blokken. Niets intensiteit, niets spanning, niets leuke gameplay.

Op zee wordt het geheel gelukkig een stuk interessanter. Je kunt ‘gas geven’ door de zeilen te hijsen en bestuurt de boot door simpel naar links of rechts te sturen. Met de Shift-knop ingedrukt kun je de tijd versnellen, om zo niet een paar minuten te doen om van A naar B te varen, maar de tocht in luttele seconden te voltooien. Op je weg kun je ervoor kiezen, of het is onvermijdelijk, om vijandelijke schepen aan te vallen. Afhankelijk van het type boot moet je dichtbij schepen zien te komen, of kun je van een afstandje toeslaan. Daarnaast speelt ook de snelheid waarmee herladen wordt een rol.

De zeeslagen zijn het meest meeslepende gedeelte van het spel en zitten over het algemeen best leuk in elkaar. Zeker als er meerdere schepen op je in komen varen moet je tactisch te werk gaan en keuzes maken over hoe en welk schip je aanvalt. Hierbij maak je gebruik van een arsenaaltje aan extra’s, zoals drijvende bommen die je in het water kunt mieteren om tegenstanders van je af te schudden en repareerpakketten om je schip in het heetst van de strijd mee boven water te houden.

Een rare eigenschap van Tortuga: Two Treasures is dat het spel ondanks z’n knulligheid, de gladde piraat die de hoofdrol speelt en de tussenfilmpjes gaan nergens over en ook van het leveldesign moet je soms echt huilen, toch wel ergens z’n charme heeft. Als trotse piraat over zee varen in een omgeving die er met de waterreflecties ’s nachts best aardig uitziet, heeft wel wat. Ook de muziek weet de sfeer goed te pakken en is absoluut een aanvulling voor de game. Je waant je echter nooit lang in je Piet Piraat-vibe, want voor je het weet staat er weer zo’n domper op je te wachten.

Wat dacht je van de camera tijdens de actie op het land. Ontwikkelaar Ascaron is blijkbaar niet op het idee gekomen dat wanneer je vecht in ‘gangen’ die omgeven worden door bossen of varens, je de camera soms ook in deze gebieden moet hangen om overzicht te bewaren. En wat gebeurt er dan als je niet door de bladeren heen kunt kijken, maar ze levensgroot op je beeldscherm geprojecteerd worden. Ja, dan zie je niets. Zie onderstaand screenshot voor het resultaat.

Naast de verhalende singleplayer mode heeft Tortuga: Two Treasures geen extra functionaliteiten. Een multiplayer mode was de moeite waard geweest, zeker als je bedenkt dat de het schieten met bootjes zo’n beetje het enige interessante aan de game is. Na de singleplayer houdt het echter op en een tweede maal de kaarsrechte game spelen heeft ook weinig zin.

De korte, maar krachtige conclusie is dat Tortuga: Two Treasures maar een weinig opzienbarende, toch redelijk slecht uitgewerkte piratengame is, die niet lang weet te boeien. De standaardingrediënten van de piratengame worden als een lauwe soep geserveerd, waarbij de actie op land belabberd is, het verhaal niet echt weet te trekken en eigenlijk alleen de zeeslagen de moeite waard zijn. De zeeslagen alleen zijn echter te weinig om Tortuga te redden, ondanks de schappelijke prijs van €19,95.