Het klinkt als zo'n geweldig concept: een verwoestende tornado besturen en alles om je heen de vernietiging in helpen. Hoe meer destructie je aanricht, hoe hoger je score. Door de jaren heen zijn er al meerdere pogingen gedaan tot natuurrampengames, maar eigenlijk nooit met succes. Het blijkt toch lastiger om achter die destructie een interessante en vooral uitdagende spelformule te verwerken. Daarnaast moet de totale vernietiging die je aanricht ook wel enigszins geloofwaardig overkomen. Tornado, een nieuw DS-spelletje dat door Ignition op de markt wordt gebracht, slaagt in geen van beide opzichten.

Het spelconcept van Tornado lijkt nog het meest op een versimpelde versie van Katamari Damacy. Je begint met een kleine tornado en naarmate je meer voorwerpen zoals boompjes en mensen opzuigt, groeit je tornado uit tot een verwoestende storm. Uiteindelijk kun je zelfs de Arc de Triomphe moeiteloos opzuigen. Helaas ontbreekt de schaalvergroting die Katamari zo interessant maakt en is het spel vrij inconsistent in de groottes die je mag opzuigen, waardoor je steeds tegen objecten aanbotst die wel klein lijken, maar blijkbaar toch nog te zwaar zijn voor je tornado.

Het vergroten van je tornado is echter maar bijzaak in de verhaalmodus. Je hoofddoel bestaat uit het vinden van een bepaald personage of een aantal voorwerpen binnen een krap tijdslimiet. Je focust je eigenlijk alleen op dat doel, waarbij de destructie en de grootte van je tornado je weinig kunnen schelen. In de arcademodus komt het spelconcept iets meer tot zijn recht. Daar zijn de vervelende opdrachten afwezig en kun je je volledig concentreren op het aanrichten van zoveel mogelijk destructie. Er zijn echter nog wat andere problemen die roet in het eten gooien.

Het opbouwen van je tornado is overigens niet helemaal weggecijferd in de verhaalmodus. Personages zitten bijvoorbeeld in gebouwen verstopt waarvoor je tornado eerst een bepaald niveau moet hebben. In andere missies moet je echter tien losliggende voorwerpen oprapen, waarbij de tornado eigenlijk geen enkele rol speelt. Gewoon zoeken en oprapen. De kans dat je in één poging meteen alles vindt is klein. Hierdoor zul je moeten onthouden waar alles ligt en bij een tweede poging hopen dat je nu de overige dingen wel zult vinden. Wanneer je een missie niet in één keer haalt, dan stuurt het spel je terug naar het beginscherm. Je mag opnieuw de logo's bekijken en daarna via het menu naar 'Load Game' navigeren. Wat bezielt ontwikkelaars om een spel anno 2008 nog niet uit te rusten met een normale retry-functie?

Het zoeken wordt bemoeilijkt doordat de camera wel heel dicht op je tornado staat. De helft van het scherm wordt met het natuurgeweld gevuld, de andere helft wordt afgedekt door je hand met de stylus. Hierdoor is het lastig om te zien waar je heen gaat en zie je makkelijk voorwerpen over het hoofd. Wat je nog wel kunt zien, ziet er alleraardigst uit door een DS-game. De omgevingen zijn in 3D opgebouwd en kennen gevarieerde, zij het wat afgezaagde thema's, zoals Londen, Irak of Antarctica.

De besturing stemt ook niet echt vrolijk. Om te zorgen dat je tornado in kracht toeneemt wanneer je daarvoor genoeg hebt opgezogen, zul je tot vervelens toe rondjes moeten draaien met je stylus. Ook het activeren van de (vrijwel nutteloze) bonussen gaat met het plastic pennetje. Voor de ene speciale kracht moet je eerst een horizontale beweging maken en dan klikken, voor de andere hoef je alleen te dubbelklikken, weer een ander vereist een verticale beweging, voor de ander moet je blazen in de microfoon; het is haast niet bij te houden. Daarbij vonden de makers het leuk om de werking van de bonussen niet in de handleiding te zetten maar je door te verwijzen naar het spel zelf, waar je alleen voor aanvang van een level wat tekst en uitleg krijgt – die je uiteraard vergeet. Eén standaard manier om de bonussen te activeren had prima gekund, maar Tornado lijdt aan het vervelende 'we willen alle gekke dingen van de DS gebruiken'-syndroom, waardoor het door het touchscreen alleen maar onpraktischer wordt in plaats van intuïtiever.