Een spel dat gebaseerd is op een film van een dikke 25 jaar oud, zeg nou zelf, hoe spannend klinkt je dat in de oren? Het leek mij niet erg opwindend, om eerlijk te zijn. Toch blijkt al na korte tijd dat dit absoluut geen duf spel is. Drugsdealers, tientallen bendes en héél erg veel geweld; dit is ongeveer het leven van een Warrior (een lid van de bende The Warriors) in een notendop. Dat klinkt al een stuk interessanter, hè?

Natuurlijk klinkt dat interessanter. We kicken tegenwoordig immers allemaal op geweld in videogames, dat blijkt wel uit de verkoopcijfers. Rockstar, mede bekend door zijn controversiële games – denk aan Grand Theft Auto en bijvoorbeeld Bully – jaagt met The Warriors ongetwijfeld weer een hele hoop ouders tegen zich in het harnas. Die willen namelijk vast niet dat hun kindertjes een spel spelen waarin je mensen kunt toetakelen met houten planken, bakstenen, lampen, honkbalknuppels, messen, vuilnisbakken en nog 1001 andere voorwerpen. Om nog maar niet te spreken over de manier waarop je de levensmeter van je personage aanvult. Een beetje flash gebruiken, hoe verzinnen ze het toch… Oh ja, ik vergat nog te zeggen dat je alleen aan geld kunt komen door middel van het beroven van winkels, het stelen van autoradio's of het beroven van brave burgers. Ja, The Warriors is zonder meer een gewaagde game.

En een verdomd goede. Het spel begint met een grote meeting alwaar alle bendes uit New York City bij aanwezig zijn. Tijdens deze meeting wordt de spreker neergeschoten, en in de film krijgen The Warriors de schuld. Na dit introductiefilmpje begin je echter enkele maanden eerder, op het moment dat Rembrandt toetreedt tot de bende uit Coney Island.

Op het eerste gezicht dacht ik dat Rembrandt het hoofdpersonage zou zijn. Later bleek echter dat je met alle leden van de bende speelt, waaronder Cleon, Snow en Ajax (die stiekem mijn favoriet is, hihi). In de 18 missies leer je deze vechtersbazen vanzelf waarderen vanwege hun uiteenlopende kwaliteiten. De een jat sneller een autoradio terwijl de ander meer schade aanricht tijdens het knokken. Wisselen tussen de vechters is echter niet mogelijk, aan het begin van een missie krijg je een Warrior toegewezen en met deze dien je dan ook de missie te voltooien. Gelukkig heb je negen van de tien keer wel flink wat mannen achter je staan, die je opdrachten kunt geven met de sticks. Zo kun je ze vertellen dat ze jou moeten verdedigen, de omgeving moeten slopen of iedereen die hun pad kruist aan te vallen. Dit systeem werkt simpel en doeltreffend.

Vechten is het belangrijkste onderdeel van de gameplay, en vanzelfsprekend is hier dan ook veel tijd aan besteed door het ontwikkelteam. Er zijn slechts twee knoppen om mee te slaan en te schoppen, maar doordat je hiermee vele combo's mee kunt uitvoeren heb je toch een behoorlijk aantal aanvallen tot je beschikking. Ook is er nog een knop om vijanden mee weg te gooien, bijvoorbeeld tegen de muur of door een raam heen (vooral dat laatste geeft erg veel voldoening). Al met al is het vechtsysteem gewoon behóórlijk goed uitgewerkt. Het enige minpuntje is dat de camera af en toe in wat benarde posities terecht komt, waardoor het moeilijk is om het overzicht te houden.

Coney Island

Alle missies spelen zich af in New York City, en alhoewel de graphics niet van een extreem hoog niveau zijn – ze zijn in orde, maar excelleren niet – zien alle omgevingen er fantastisch uit. Het hele sfeertje is schitterend neergezet en straalt uit wat het uit díent te stralen; een gevaarlijk deel van een drukke stad, een kwart eeuw geleden.

Je zou denken dat na een tijdje al dat knokken maar saai wordt. Dit is niet het geval, door de uitstekende afwisseling die het spel biedt. Op het ene moment ben je aanwezig bij een intense veldslag tussen twee bendes, terwijl je even later weer doodleuk autoradio's aan het jatten bent, op de vlucht bent voor de politie of winkeliers overhaalt je geld te doneren (mochten ze niet luisteren, dan verbouw je eventjes hun winkel). Daarnaast dient er op sommige moment zelfs geslopen te worden – al mocht dat van mij wel weggelaten worden – en kun je een buurt, het liefst die van een andere bende, onderkalken met de tag van The Warriors.

Ik noemde eerder al dat het spel bestaat uit een achttiental missies. Dit is niet geheel waar, aangezien je spelenderwijs ook achtergrondmissies vrijspeelt. Deze verlengen niet alleen de speelduur maar geven je ook de nodige achtergrondinformatie. Zo kom je te weten waarom Cleon de bende ooit oprichtte en hoe de andere bendeleden erin verzeild zijn geraakt.

De complete verhaallijn kan ook gespeeld worden samen met een maatje. Er zijn hiervoor geen aparte levels gemaakt, je speelt gewoon de missies die je anders alleen dient te doen met z'n tweeën. En dat is altijd welkom, een extra paar vuisten en voeten. Het is niks revolutionairs, maar dat neemt niet weg dat het erg leuk is om NYC als duo te doorkruisen. Als je dicht bij elkaar loopt speel je op hetzelfde scherm, en pas zodra de spelers gescheiden worden, wordt het scherm gehalveerd.

Conclusie

The Warriors is een game geworden die een groot publiek zal aanspreken. Het is sfeervol, afwisselend en lang houdbaar. Toch had ik liever gezien dat de graphics wat beter waren en dat de camera wat beter werkte, maar aan het visuele aspect heb ik me niet veel geïrriteerd en ook de camera is slechts een klein irritatiepunt. Fans van de film zullen verheugd zijn om wat meer achtergrondinformatie te verkrijgen over de bende én de andere bendes waartegen je knokt. Ikzelf heb de film nooit gezien, maar ik ga deze op z'n minst een keer huren, al is het alleen maar om te kijken of het heerlijke sfeertje dat van het spel afdruipt ook in de film zo sterk aanwezig is.

Gameplay: 8,5 Graphics: 7,0 Geluid: 8,0 Totaal: 8,4