Wij gamers (nu generaliseren we even voor het gemak) klagen altijd dat spellen tegenwoordig te simpel zijn. Een overdadig checkpointsysteem, niet-subtiele hints om de weg te vinden wanneer je verdwaald bent en oneindig veel levens. Er is altijd wel iets dat je doet terugverlangen naar titels van weleer. Games die je tot het uiterste wisten uit te dagen en waarbij het na drie levens einde verhaal was. De ontwikkelaar achter The War of the Worlds wil met zijn filmische platformer dat oude gevoel weer een beetje terughalen, maar weet in het proces voornamelijk frustrerende gevoelens op te roepen.

Prince of the Worlds

Het spel is gebaseerd op de gelijknamige sciencefictionroman van H.G. Wells en speelt zich net als het boek af in het Londen van de twintigste eeuw. Je neemt de controle over Arthur Clark, een simpele ziel die middenin de chaos van een buitenaardse invasie belandt en als enige doel heeft zijn vrouw en broer te bereiken. Hiervoor moet hij echter wel dwars door het rampgebied.

De gameplay vertoont nog de meeste overeenkomsten met het klassieke Prince of Persia. Hoewel de animaties van het personage voor die tijd enorm soepel waren, is de technologie inmiddels redelijk achterhaald. Hierdoor beweegt Arthur bij het lopen, rennen en springen vrij houterig. Nu is dat meestal slechts een kwestie van gewenning, maar het spel verlangt regelmatig snelle reflexen van je en precieze sprongen die op de pixel aan komen. Omdat de game je snelle bewegingen meestal niet goed kan verwerken, zul je vaak doodgaan. Daar komt nog eens bij dat grote delen van het spel vol zitten met trial-and-error-gameplay. Nergens wordt ook maar een minuscule hint gegeven hoe je bepaalde situaties aan moet pakken. Het komt allemaal aan op proberen totdat je de oplossing vindt. Soms moet je zelfs tegen je (hardhandig geleerde) natuurlijke spelprincipes indruisen om tot een uitweg te komen. Hiermee zaait de game onnodig verwarring over wat je nu precies moet doen in welke situatie.

Beklemmend

Vooral in het begin van het spel voert het filmische effect de boventoon. Op de voorgrond vluchten zwarte schimmen van mensen in paniek weg van de buitenaardse machines (tripods) die op de achtergrond de gebouwen van Londen tot stof doen vergaan. Het zorgt voor een beklemmende sfeer, die kenbaar maakt dat vluchten de enige optie is. Terwijl je rent voor je leven hoor je de stem van sir Patrick Stewart vertellen over wat er precies aan de hand is, alsof het zich allemaal al heeft voorgedaan. Het wordt alleen pijnlijk duidelijk dat Stewart zijn zinnen inspiratieloos heeft opgelezen, waardoor zijn stem niet de kracht heeft die deze in zijn films en series wel heeft.

Ongeveer halverwege de game maakt het filmische effect ruimte voor meer traditioneel georiënteerde platformactie. Er gebeurt veel minder op je scherm. Alleen jij en je obstakels zijn nog in beeld. Het spel is hierdoor jammer genoeg visueel meteen een stuk minder sfeervol. Aan de andere kant heb je meer tijd en ruimte om situaties in te schatten, wat je algemene gemoedstoestand sterk verbetert. Er is tevens meer variatie in de gevaren die op de loer liggen. Zo moet je het ene moment een verstikkende buitenaardse zwarte rook voorblijven, terwijl je even later al rollend en springend elektriciteitsstromen moet ontwijken.

Testers gezocht

Wat het gevaar ook is, je zult regelmatig dood blijven gaan en dat betekent dat je wordt teruggezet naar het laatste checkpoint. Die checkpoints zijn een raar fenomeen in deze game. Dat komt vooral door de inconsistentie ervan. Het ene moment moet je meerdere gevaarlijke situaties overleven om een checkpoint te activeren, die door de brakke besturing nog eens moeilijker gemaakt worden. Dit terwijl je op andere momenten slechts een paar meter teruggezet wordt na je dood. Het maakt de ene sectie een enorm frustrerende aangelegenheid en de andere overdreven makkelijk.

De vele rare foutjes doen vermoeden dat het spel niet grondig genoeg getest is voordat het is uitgebracht. Een groot deel van de kritieken had voor de release nog weggewerkt kunnen worden. Misschien was de deadline voor de ontwikkelaar te krap, wie zal het zeggen. Het product zoals het nu te koop is, voldoet misschien aan de standaarden van vroeger, maar absoluut niet aan die van nu.

The War of the Worlds is getest op de Xbox 360 en verkrijgbaar via Xbox Live Arcade voor 800 Microsoft-punten. Een releasedatum voor PlayStation Network is nog onbekend.