De eerste indruk van Rise of Isengard zorgt niet voor een hallelujastemming. In tegenstelling tot Mines of Moria en Siege of Mirkwood zijn er geen nieuwe spelsystemen. Moria bood ons twee nieuwe 'classes' en de Legendary Items, wapens die zelf ervaringspunten opdeden en zo sterker werden. De Skirmishes in Mirkwood bleken zo succesvol dat Blizzard het systeem 'leent' voor Mists of Pandaria. Isengard ontbreekt het aan een dergelijke 'hook' om je tanden in te kunnen zetten.

De spelers krijgen dus slechts een reeks nieuwe gebieden en heel veel quests om te volbrengen, alsmede een nieuw boek in de 'epic questline'. Die epic quest is de rode draad van het spel, waarin spelers het verhaal van de Ring meebeleven. LOTRO is gebaseerd op de boeken van Tolkien en iedere uitbreiding voegt weer een paar hoofdstukken toe aan deze historie, waarbij spelers regelmatig belangrijke en minder belangrijke personages uit het verhaal ontmoeten, helpen of hinderen.

In de ban van de wereld

Al deze nieuwe quests, zowel de 'epic' als gewone, zijn stukken interessanter dan we van LOTRO gewend zijn. Waar we vroeger bij het betreden van een nieuw dorpje meteen tientallen quests konden oppikken, zijn het er nu steeds maar drie of vier. Dit betekent dat de verhalen rond deze quests veel meer tot leven komen. In plaats van een to do-lijstje afwerken, kun je nu echt volgen wat er in de wereld gebeurt.

Nog belangrijker is dat Turbine een groot deel van de quests in de spelwereld heeft verwerkt. Zo vind je regelmatig voorwerpen in het landschap waar weer een quest mee start. En op cruciale momenten krijg je metgezellen toegewezen: computergestuurde personages die je door de wereld volgen en waar je ter plekke nieuwe opdrachten van krijgt. Het gevolg is dat het spel veel meer vaart krijgt en haast de kwaliteit nadert van een singleplayer RPG.

De kwaliteit van de quests en de omgevingen nemen ook gaandeweg toe tijdens de reis. De eerste gebieden, waar je met je level 65-personage je eerste stappen zet, zijn niet bijzonder spannend en lijken erg op eerdere gebieden. Maar hoe dichter je de toren Orthanc nadert, hoe spannender het spel wordt. We willen niets verraden, maar laten we zeggen dat de makers een heel doeltreffende manier hebben gevonden om de spelers ook uitgebreid kennis te maken met de vijand en hun gebieden. Qua verhalen vertellen is LOTRO nog steeds een van de beste MMO's van het moment.

Niet voor nieuwkomers

Toch blijven we na enkele maanden intensief spelen met een wat teleurgesteld gevoel achter. De nieuwe gebieden en de veel betere quests zijn weliswaar van topkwaliteit, maar wegen niet op tegen de eerdere vernieuwingen in eerdere uitbreidingen. Wat we vooral jammer vinden is dat er geen enkele reden is voor nieuwe spelers om deze uitbreiding aan te schaffen. Alles is namelijk ontworpen voor spelers van level 65 en hoger.

Een andere teleurstelling was dat Isengard feitelijk nog niet af was bij verschijning. Pas deze week voegde Turbine de laatste ontbrekende puzzelstukjes toe, in de vorm van nieuwe instances en een 'instance finder', waar spelers automatisch met willekeurige andere spelers gematcht worden. Inderdaad: zoals in de Dungeon Finder van World of Warcraft. Op het moment van schrijven hebben we daar nog geen kennis mee kunnen maken, dus dat is voer voor een later artikel.

Rise of Isengard voegt een heleboel interessante quests toe, en weet zonder twijfel de echte fans te vermaken. Er is ook niet zo heel veel mis met 'meer van hetzelfde', als 'hetzelfde' van dit niveau is. Toch kunnen wij ons niet aan de indruk onttrekken dat LOTRO spelers meer verdienen.