De jongens achter het Zweedse Skygoblin kwamen in 2010 met een point-and-click adventure in de oude LucasArts-stijl genaamd The Journey Down. Parallel aan de creatieve keuze van LucasArts om het Mexicaanse Día de Muertos in een moderne, film-noir wereld te steken voor Grim Fandango, liet Skygoblin zich inspireren door traditionele Afrikaanse maskers te mengen met moderne film-noir. En daar bleef het niet bij in overeenkomsten.

The Journey Down

Wereld tussen de wolken

Net als in de klassiekers van LucasArts, belandt een slungelige, naïeve held (Bwana) door een mooie, dappere dame te helpen in een duister complot van corruptie en wereldheerschappij. Chapter One eindigde met een letterlijke cliffhanger, waarna het wachten op Chapter Two begon. In 2012 werd de eerste game nogmaals uitgebracht met een flinke grafische upgrade, maar uiteindelijk heeft het dus zo'n vier jaar geduurd voor we echt verder kunnen met het verhaal. Poeh, duurde even.

De makers hebben toegegeven tussendoor de weg een beetje te zijn kwijtgeraakt (de foto's hiervan zitten bij de game inbegrepen), maar je merkt er gelukkig niets van in het verhaal. Sterker nog; Chapter Two lijkt de unieke spelwereld, met zijn zwevende jaren 50 steden en wolkenschepen, een stuk verder uit te diepen dan voorheen. En bijna alle vragen waarmee spelers zaten in Chapter One, zelfs over het grote mysterie van The Underland, worden in dit deel beantwoordt.

The Journey Down

Hey, Rubacava

Goed, The Underland dus. In Chapter One leken we daarheen te vliegen/neer te storten, maar Bwana belandt eerst in de sfeervolle stad Port Artue. Als je zoekt naar een regenachtige, eenzame plek die in iedere hoek jazz lijkt uit te stralen, dan is dit waar je wilt zijn. Chapter Two is niet groot, maar weet het rokerige film-noir genre in een paar levels te distilleren tot perfectie. Bwana staat alleen tegen de wereld, zonder geld, zonder geweer en zonder plan, maar de slechteriken mogen van ons al inpakken. Het voelt heerlijk.

Eigenlijk deed Port Artue ons de hele tijd denken aan het Rubacava-level uit Grim Fandango, waar deze perfectie ook werd bereikt. Waar in Chapter One de vergelijkingen met de LucasArts-klassiekers al redelijk opvielen, gaan de makers in Chapter Two compleet los met Grim Fandango-parallellen en Monkey Island-referenties. Het is zó erg, dat we in ons hoofd standaard personages met hun LucasArts-equivalent aanspraken: "Hey secretaresse Eva met de sigaret, dag corrupte Chief Bogen, goedenavond worker bees bij de vuurkorf!"

Ga alsjeblieft geen drank-spelletje van de referenties maken, want aan het einde van de avond ben je ladderzat. Hoewel dit erg leuk is voor de fans van die games, kleeft er ook een groot nadeel aan. De oplossingen van de puzzels zijn erg voorspelbaar geworden. "Is de vuurtoren kapot? Geen probleem, daar zijn we sinds Monkey Island experts in." Hele stukken van de game zagen we hierdoor helaas al aankomen. Wat we er precies van moeten vinden blijft lastig, want het is een beetje een gevecht tussen warme nostalgie en de zucht naar verrassingen.

The Journey Down

Dat moet sneller

Uiteindelijk duurt Chapter Two maar een paar uurtjes, die nét wat leuker zijn dan die van Chapter One. Hoewel de game wederom eindigt met een cliffhanger, zijn we blij dat we nu aardig wat verhaal meekrijgen van Skygoblin en je dus niet op Chapter Three hoeft te wachten voor antwoorden. Wel hopen we dat de makers dit keer veel, véél sneller met het vervolg komen. Want een paar jaar wachten voor een paar uur gameplay vinden we net iets te veel van het goede, zelfs als we er wederom een grafische upgrade voor terugkrijgen. Vaart erachter dit keer jongens!