Ninja's zijn cool! Daar is zo'n beetje elke zichzelf respecterende gamer het wel over eens. Al jarenlang vechten piraten en ninja's het onderling uit, voor die felbegeerde alleenheerschappij over de zogenaamde coolheid-factor. Toch verschijnen er niet eens zo super veel games met ninja's of piraten in de hoofdrol. Eén van de bekende reeksen binnen het ninja-thema, is Tenchu. En daarvan is nu een nieuw deel voor de Nintendo DS verschenen. Het mag velen van jullie niet ontgaan zijn dat de Tenchu-franchise hard bergafwaarts gegaan is na het grote succes op de PS1. Men weet niet meer te vernieuwen, het technische aspect van de games blijft hopeloos achterlopen en de algehele kwaliteit is niet meer wat het geweest is. Toch is er bij het verschijnen van iedere nieuwe Tenchu-game weer hoop. Helemaal op de Nintendo DS, welke ontwikkelaars toch behoorlijk wat mogelijkheden biedt tot het verfrissen van een vastgeroest gameplay-concept. Bovendien zijn de technische eisen een stuk lager dan op een console.

Nouja, als je deze game opstart en met het verhaal begint, zul je misschien nog enigszins hoopvol zijn. Dat is echter niet van lange duur. De verhaallijn lijkt behoorlijk serieus opgezet en men heeft duidelijk aandacht aan het plot besteed, maar de presentatie ervan is echt zwaar ondermaats. Je blijft maar scrollen door saaie lappen tekst, die nog enigszins opgefleurt worden door stilstaande plaatjes op het bovenste scherm. Plaatjes die overigens constant weer hetzelfde zijn en weinig afwisseling laten zien. De ondersteunende muziek is ook vreselijk eentonig en compleet sfeerloos. Je zult dus al snel smachten naar de gameplay. Hopen dat de game daar boeiender wordt.

Niets is echter minder waar. Alle levels in de game zijn als blokkendozen opgebouwd. Je speelt vanuit een topdown view en rent over een vlakte die overal opgevuld is met vierkante en rechthoekige objecten die voor rotsen, bergen, huizen en bomen door moeten gaan. De al eerder aangehaalde muziek blijft ook hier doorbléren en herhaalt zich echt om de vijf seconden. Nog erger is het feit dat alle levels in de game constant gerecycled worden. Af en toe worden ze voorzien van een wat ander kleurenpalet, maar daar blijft het bij. De missies zijn ook steeds hetzelfde, met een enkele uitzondering hier en daar. Elke keer moet je alle vijanden doden, of een andersoortige missie uitvoeren wat uiteindelijk ook op het doden van iedereen neer komt.

Echte stealth gameplay kom je ook niet bepaald tegen. Vijanden hebben een vreselijk beperkt zichtsveld en zien je alleen wanneer je recht voor ze staat. Je kunt dus met gemak enkele metertjes bij ze langs rennen, zonder dat ze je opmerken. Later wordt men steeds alerter, maar veel stelt het nooit voor. Daar komt bij dat je belachelijk simpel kunt vluchten wanneer je ontdekt wordt. Na een aantal seconden is men je alweer compleet vergeten. Je kunt zelfs snel achter een muurtje gaan schuilen wat een paar meter verderop staat, en ze zijn je alweer kwijt. Ach, waarom zou je überhaupt vluchten? Het gros van de vijanden is namelijk in een direct man-tot-man gevecht met groot gemak te vellen. Lukt het je al niet om je aanvallen en afweringen goed te timen, dan kun je altijd zo een val plaatsen waar ze domweg overheen zullen rennen.

Je kunt trouwens kiezen tussen twee karakters, Rikimaru en Ayame, maar echt verschil tussen beide is er niet. Sterker nog, hoofdrolspeler Rikimaru heeft een langere en krachtigere aanval, waardoor Ayame eigenlijk alleen maar zwakker is. Je krijgt gedurende de game nog de beschikking over allerlei valstrikken en andere items, maar die zul je 9 van de 10 keer niet echt nodig hebben. Meestal volstaat een simpele aanval van achteren, of het plaatsen van een oneindig te gebruiken spiketrap. Daardoor blijft het nut van zogenaamde trap-combo's ook onbenut. Je kunt vijanden namelijk met een kettingreactie van opgezette valstrikken doden, maar zoals gezegd is dit totaal niet nodig. De moeite die je er voor moet doen weegt niet af tegen wat je er voor terug krijgt. Datzelfde geldt ook voor een zogenaamd tradingsysteem via WiFi. Daarmee kun je ingame items met andere spelers ruilen, maar de meerwaarde hiervan ontgaat me volledig.

De bewegingset van Rikimaru en Ayame is uitzonderlijk beperkt, zeker vergeleken met andere Tenchu-games. Je kunt in acht richtingen rondrennen, bij richels omhoog klimmen en tegen muren hangen. Daar houdt het meteen mee op en in combinatie met het volstrekt inspiratieloze leveldesign, het saaie verhaal, de eentonige muziek en matige graphics, zorgt dit er voor dat je totaal niet in de game opgezogen wordt. Integendeel zelfs, je wordt eerder afgestoten. De matige geluidseffecten heb ik dan nog niet eens opgemerkt. Die zijn niet alleen van matige kwaliteit, maar minstens zo eentonig als de muziek. Wat de game nog enigszins had kunnen redden, was een interessante multiplayer-mode. De gameplay is in de basis echter al zo matig, dat ook die multiplayer bitter weinig voorstelt.