Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord
Review
None

Styx: Shards of Darkness

In de schaduw van Thief

Geschreven door Wilbert Meetsma op

Conclusie

  • Styx: Shards of Darkness is een ouderwets goede sluipgame zoals we ze graag zien. De game is genadeloos, onderhoudend en geeft je de ruimte om je eigen weg te vinden. Een irritante hoofdpersoon, wisselvallige platformelementen en een afgeraffeld verhaal laten Styx: Shards of Darkness echter in de schaduw staan van zijn inspiratiebron.
    Score: 70 Goed
    • Grote, gevarieerde en open omgevingen, veel manieren om van A naar B te gaan, grotendeels geslaagd verhaal, ouderwets uitdagend
    • Styx werkt op de zenuwen, onevenwichtige platformsecties, abrupt einde, zinloze coöp
Styx is niet zomaar een Goblin; hij is de eerste en meest intelligente van zijn soort. Zijn hele bestaan heeft hij te danken – of te wijten, afhankelijk van aan wie je het vraagt – aan het magische Amber. Het gele spul stroomt door zijn aderen en Styx kan er geen genoeg van krijgen. Geen wonder, dus, dat hij geen ‘nee’ kan zeggen tegen een aanbod uit dubieuze hoek om een scepter te stelen voor een grote voorraad van het magische goedje. Vanzelfsprekend blijkt de klus te mooi om waar te zijn en raakt de immer humeurige Goblin verzeild in een complot van Dark Elves, die in hun donkere stad Korrangar iets schimmigs van plan zijn.

Old School

Styx’ lust naar Amber slaat om naar een zucht in wraak, maar het geelgroene monstertje is geen vechter. Sluipen is juist zijn forte en hierin is Shards of Darkness duidelijk van de oude stempel. Waar de meeste sluipgeoriënteerde games van vandaag, zoals Dishonored of Metal Gear Solid, je altijd een uitweg bieden als je wordt ontdekt, is vechten absoluut de laatste toevlucht voor Styx. Twee klappen en het is gedaan, dus ongezien blijven is het devies. De game haalt zijn inspiratie wat dat betreft uit oudere sluipgames als Thief: The Dark Project. Bestudeer de routes van patrouillerende wachters, blijf in de schaduwen en zoek naar alternatieve routes om het gevaar in zijn geheel te ontwijken. En dergelijke routes zijn er genoeg in Shards of Darkness.

None

Het levelontwerp verdient een pluim. De meeste omgevingen bieden een buffet van kruipruimtes, balkons en richels om van te smullen. In combinatie met Styx’ vele talenten en snufjes biedt de game in elke situatie daardoor meerdere oplossingen om langs een oplettende en bepantserde wachter te sluipen. Styx kan bijvoorbeeld een kloon van zichzelf ophoesten, om daarmee zijn achtervolgers af te leiden. Of hij besluipt zijn slachtoffers van achteren voor een intiem moment met zijn dolk, om de lichamen op te lossen met een flesje snelwerkend zuur. Of Styx gebruikt de omgeving zelf, door boobytraps op alarmen te plaatsen en kroonluchters op nietsvermoedende wandelaars te laten kletteren.

Bijt niet de hand die je voedt

Styx is echter ook een van de grootste problemen van Shards of Darkness, want de Goblin spuwt zijn gal niet alleen over Dark Elves, mensen, dwergen en de keverachtige Roaches, ook jou geeft hij er van langs. Elke keer dat Styx het onderspit delft, doet hij zijn beklag bij de schuldige partij. Aangezien de kunstmatige intelligentie naar genremaatstaven nog best slim is – met uitzondering van de klassieke “Ik zal het me wel verbeeld hebben” bij de ontdekking van een lijk – en de bovengemiddelde platformbesturing nog steeds meer dan een paar “Waarom grijp je die rand niet gewoon?”-momenten kent, ga je het ‘game over’-scherm tientallen keren zien. En voordat je de helft hebt bereikt van Styx’ om en nabij de twintig uur durende avontuur, gaat zijn vierde muur brekende repertoire van popcultuurreferenties irriteren.

None

Ontwikkelaar Cyanide Studio lijkt dit concept te hebben afgekeken van de Batman-games van Rocksteady, waarbij de schurken je smalend toespreken bij elke mislukking. Dit werkt zo goed omdat alle frustratie wordt omgezet in een brandende motivatie om die grijns van de Jokers gezicht te meppen. De fout die Shards of Darkness maakt is om alle frustratie te kanaliseren richting Styx, die al meer ‘anti’ is dan ‘held’. Dat is jammer, want buiten de tenenkrommende ‘game over’-schermen heeft de cynische gluiperd wel degelijk een paar mooie ingevingen. Vroeg in de game ontmoet Styx bijvoorbeeld een van gedaante veranderende Dark Elf en de eerste vraag die in hem opkomt is “Kun je ook in een sandwich veranderen?”.

Stukje game over aan het eind van het budget

De humor die zijn doel voorbijschiet daargelaten kent Styx: Shards of Darkness zelfs een behoorlijk goed verhaal. Er is duidelijk zorg besteed aan het hinten naar komende gebeurtenissen en de game weet de aandacht goed vast te houden met zijn twists en onthullingen. Daarentegen blijft er overduidelijk aan het eind van het budget een stukje game over. Aan het eind van de rit wacht je een abrupt einde en een paar intrigerende plotlijnen lopen op niets uit.

None

Ook de omgevingen lijden onder het schijnbare gebrek aan budget. Bijna elke omgeving wordt gerecycled, maar het is gezien de complexiteit van de levels geen straf om deze vanuit een andere hoek te benaderen. Minder geslaagd zijn de omgevingen die zijn opgebouwd als die van een puzzelplatformer. Los van de besturing – “Serieus, grijp die stomme richel dan! Ik… Mond houden, Styx. Deze keer is het jouw fout!” – missen deze lineaire secties het detail en de creativiteit die de grotere omgevingen zo’n plezier maken om te verkennen.

Tot slot kent Styx: Shards of Darkness een coöp-modus, maar daar hoef je niet veel van te verwachten. Het aantal spelers dat de moeite neemt om te zoeken naar een partner om het verhaal mee te doorlopen neigt al richting het nulpunt en zonder enige mogelijkheid tot communicatie is samenwerken op z’n zachtst gezegd een uitdaging.

None

Met zo’n waslijst aan kritiek lijkt het moeilijk om Styx: Shards of Darkness aan te raden. Maar toch, ondanks de duidelijk zichtbare gebreken die de game op plaatsen opbreken, blijft Shards of Darkness een onderhoudende en uitdagende sluipgame zoals je die niet vaak meer ziet. Ook al wekt de hoofdpersoon meer irritatie dan lachsalvo’s op, Styx’ ruime selectie aan oplossingen voor de gevarieerde omgevingen vol met uitdagingen maken van Styx: Shards of Darkness een bescheiden lichtpuntje voor het sluipgenre.

Styx: Shards of Darkness is nu beschikbaar voor pc, PlayStation 4 en Xbox One. Voor deze review speelden wij de pc-versie.

Dit artikel delen:

Lees meer

Ontwikkelaars kijken terug op hun favoriete aspecten uit Zelda: Breath of the Wild Eerste officiële foto's nieuwe Tomb Raider-film
3

Reacties op: Styx: Shards of Darkness

  • Om te reageren moet je ingelogd zijn. Nog geen account? Registreer je dan en praat mee!
  • vladimirr

    • 1 maand, 3 weken geleden
    wanneer krijgen we de mass effect review?

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
    met onze voorwaarden voor reacties.
  • None

    Swieb

    • 1 maand, 3 weken geleden
    @vladimirr

    Binnenkort! :D

    We hebben de pech dat onze review codes heel laat binnenkwamen en het is natuurlijk geen game die je even in een avondje uitspeelt.

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
    met onze voorwaarden voor reacties.
  • vladimirr

    • 1 maand, 3 weken geleden
    @swieb nee snap ik, jammer dat die codes laat kwamen.

    heb zelf de loot crate uit amerika gekocht krijg hem in juni binnen en heb de digital deluxe edition gekocht en man ik heb nog nooit zo'n fricking mooie rpg/sf game op pc gezien ( alles op max zetten). krijgt van mij een 8.8

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
    met onze voorwaarden voor reacties.

 

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.