Hoewel het snowboardspel Stoked een half jaar geleden al in de Amerikaanse schappen verscheen en de verbeterde Big Air Edition daar in november moet verschijnen, verschijnt het origineel nu pas in Europa. Beter laat dan nooit zullen we maar zeggen en tevens een goede gelegenheid om het wintersportgevoel op te roepen.

Je begint in Stoked met je zelfgemaakte, nog onbekende snowboarder onderaan de spreekwoordelijke berg op weg naar de wereldtop. Natuurlijk bereik je de top niet door de après-ski bar in te duiken, dus moeten verschillende uitdagingen zoals sponsorcontracten, speciale evenementen en video- en fotoshoots voltooid worden om bekendheid te verdienen. Met je verdiende 'fame' krijg je weer toegang tot meer uitdagingen en herhaalt het hele verhaal zich weer. Tot zover niks nieuws onder de zon dus.

Bergen

Alle uitdagingen liggen verspreid over de vijf enorme bergen die het spel bevat, waardoor er onder andere een stempeltje in je paspoort gezet kan worden in Zwitserland, Chili en Japan. De bergen zijn stuk voor stuk prachtig om te zien met uitgestrekte vergezichten, bossen en vervallen huisjes en andere soorten ruïnes die het besneeuwde, heuvelachtige landschap net wat extra's geven. Voeg daar een dynamisch weersysteem en een dag- en nachtcyclus aan toe en het wordt erg aantrekkelijk om op je dode gemakje de ruim zeventig vierkante kilometer te verkennen.

Hierbij zijn onzichtbare muren en andere onnatuurlijke beperkingen gelukkig achterwege gelaten en komen zelfs nieuwe paden vrij als het flink gesneeuwd heeft. Het sfeertje dat de game hiermee opbouwt wordt versterkt door de muziek van verschillende indielabel-artiesten uit verschillende muziekstijlen. Het past allemaal uitstekend bij elkaar en versterkt het wintersportgevoel dat je krijgt als je van de berg glijdt.

Natuurlijk zou het een onoverzichtelijk geheel worden als je gewoon vrij werd losgelaten in de vrije natuur op zoek naar een nieuwe uitdaging. Om dit op te vangen zijn er verschillende plekken op de berg waar je afgezet kan worden door een helikopter. Als je alle highscores verbetert, kun je zelfs een helikopterbrevet halen en overal uitstappen waar je maar wilt. Als je boven de berg hangt, valt pas echt op wat je allemaal gemist hebt tijdens je ritjes naar beneden. Het grootste voordeel van zelf met de helikopter kunnen vliegen is echter dat je eventueel gemiste uitdagingen gemakkelijk kan opsporen, iets dat de perfectionisten toe zullen juichen.

Variatie

Het is wel jammer dat deze uitdagingen door een groot gebrek aan variatie gekenmerkt worden. Het komt er of op neer dat je de hoogste score moet behalen, waarbij slechts gescoord wordt met bepaalde soorten tricks, of dat je één of meer specifieke trucjes moet voltooien tijdens een korte run. Het niveau van alle uitdagingen is helaas van een erg wisselvallig niveau: de ene keer voltooi je ze met twee vingers in de neus, de andere keer lijkt het bijna onmogelijk door een extreem hoge score die behaald moet worden of een beroerde plek waar ze uitgevoerd moeten worden. Bij het uitdagen van professionele snowboarders die je onderweg tegenkomt zijn deze twee soorten uitdagingen samengevoegd, waardoor een enorme bron van frustratie ontstaat. Er kan dan namelijk alleen gescoord worden met specifieke trucs, waarbij alleen de eerste keer dat je ze probeert punten uitgereikt worden. Hierdoor moeten erg grote risico's genomen worden om de uiteindelijke score te bereiken, terwijl je maar beperkt onderuit mag gaan op je snowboard. Vaak komt het er dus op neer dat je de score niet haalt of de halverwege van de berg wordt geschopt. Het punt waarop de controller door de kamer gaat vliegen komt hierdoor erg regelmatig dichtbij.

Tricks

De trucjes die in je arsenaal zitten zijn, in tegenstelling tot de uitdagingen, erg uitgebreid en gebruiksvriendelijk om uit de Xbox 360-controller te toveren. Alles zit weggestopt onder de rechter analoge pook en beide triggers, waarbij de linkerstick alleen gebruikt wordt om een eventuele rotatie toe te voegen. Het systeem doet denken aan het skateboardspel Skate, maar dan gebruiksvriendelijker. Het grootste probleem bij Skate is dat het systeem zo uitgebreid is dat er een haast ongezonde hoeveelheid precisie komt kijken bij het uitvoeren van een specifieke sprong of grab. Bij Stoked is gekozen om de stick op te delen in acht sectoren, waardoor er nog wat speling zit in het kiezen van een hoek. Verwacht nu niet dat het systeem hierdoor oppervlakkig en simpel is geworden, want voordat de backflips, boardslides en stalefishes soepeltjes op het scherm verschijnen, moet je toch echt een paar uurtjes oefenen. Maar zodra je het in de vingers hebt, geeft het een groot gevoel van voldoening.

Bijna al deze trucjes zijn vanaf het begin al inzetbaar, op enkele na die je verdient door professionals te verslaan en degene die gekoppeld zijn aan je 'rijstijl'. Tijdens het spelen worden je uitgevoerde tricks namelijk beoordeeld op basis van één van de twee trucstijlen, genaamd Style en Huck, die ieder hun eigen manier van spelen hebben . Het beoordelen van je speelstijl gebeurt op de achtergrond en baseert zich op de hoeveelheid tricks die je op een bepaalde manier uitvoert. Vervolgens worden op basis hiervan bonussen uitgereikt.

Multiplayer

De multiplayer-modus van Stoked beperkt zich niet tot slechts een online leaderboard. Het is mogelijk om met maximaal zeven andere spelers de bergen onveilig te maken. Tijdens een multiplayer-potje wordt één startpunt vastgesteld waar naar teruggekeerd kan worden. Wil je ergens anders heen, dan zul je daar zelf op je snowboard naar toe moeten lopen omdat het vliegen is uitgeschakeld. Ondertussen kunnen gewoon uitdagingen voltooid worden, maar het is ook mogelijk om een uitnodiging te versturen om onderling uit te maken wie de koning van de berg is.

De multiplayer-modus kent wel één volledig nieuw type uitdaging, waarbij het de bedoeling is om als eerste onderaan de berg te staan. Het is jammer om te zien dat hierbij verplicht poortjes gepasseerd moeten worden, waardoor het gevoel van volledige vrijheid dat je over het algemeen krijgt in de game verloren gaat. Dit is echter niet het grootste probleem van de multiplayer, want hoe gezellig het ook is: het gevoel van echte uitdaging ontbreekt. Je wordt niet beloond voor je geleverde prestaties met 'fame' of wat dan ook, waardoor iedereen die verder wil komen in het spel terug zal moeten grijpen naar de singleplayer-uitdagingen. Een goede poging, maar toch ook een gemiste kans.