Het originele Star Ocean zag in Europa nooit het levenslicht. Het tweede deel verscheen pas twee jaar na de oorspronkelijke release op ons continent en ná het onovertroffen Final Fantasy VII. Deel drie mocht net als zijn voorgangers terecht op fantastische kritieken rekenen, maar verscheen ook ongunstig laat op de PlayStation 2 nadat de meest indrukwekkende RPG's allang naam gemaakt hadden. Nee, echt in de spotlights heeft deze franchise nooit gestaan. Tot nu dan. Zelden was er zo'n structureel gebrek aan sterke RPG's met klassieke inslag als tijdens deze generatie consoles. Terwijl de mensheid de ogen in deze game richt op de ruimte, richten wij RPG-liefhebbers onze blik op – bijna letterlijk – The Last Hope.

Om dit vierde deel van Star Ocean wat extra onder de aandacht te brengen, heeft uitgever Square-Enix het laatste jaar in ieder geval voldoende voorspel verzorgd. Deel één kwam als fantastische remake uit op de PSP in de vorm van Star Ocean: First Departure, terwijl een port van het redelijk tijdloze tweede deel een paar maanden geleden nog eens verscheen. Geen zorgen echter als je die gemist hebt, Star Ocean: The Last Hope mag qua thema en gameplay dan wel veel overeenkomsten vertonen, het verhaal staat in principe volledig op zichzelf.

Glazen bier op een schuurfeest

In dat verhaal heeft de mensheid zichzelf in recordtijd naar de maan geholpen – letterlijk. De Derde Wereldoorlog breekt uit en voordat iemand 'vrede' kan roepen vliegen de atoombommen al in de rondte als glazen bier op een schuurfeest. Niemand wordt hier echt veel beter van; de mensheid is gedecimeerd, overleven op ons aardoppervlakte is amper mogelijk en dus besluiten de strijdende partijen zich allemaal te verenigen in de Greater United Nations. Nu 'we' eindelijk de handen ineen geslagen hebben, richten we onze blik naar boven. Daar ergens in die eindeloze zee van sterren zal vast en zeker een veilig nieuw thuis te vinden zijn. Als eerste stap worden er drie verkenningsschepen op uitgestuurd, op weg naar de planeet Aeos. En natuurlijk gaat dat helemaal mis.

Op weg naar Aeos gooit een passerende komeet roet in het eten van onze warp. Het resultaat: één schip helemaal kwijt, eentje stort kilometers naast de beoogde landingplaats neer en het derde schip met hoofdpersonage Edge Maverick aan boord komt met veel geluk veilig terecht op Aeos. Met Edge heeft deze Star Ocean overigens een aardig sympathiek hoofdfiguur te pakken. Vooral in het begin en aan het einde van de game konden we de overmoedige en levendige opmerkingen van Edge wel waarderen. De weg daartussen maakt misschien wel ietsje té veel uitstapjes naar emo en drama in het karakter van onze vriend. Het tweede personage dat we onder handen mogen nemen is jeugdvriendinnetje Reimi. Aardig dametje, maar net zoals veel van de speelbare personages, ontbreekt het haar aan een echt uitgesproken karakter en scherp randje.  

Knoppenrammen

Op Aeos maken we ook voor het eerst kennis met de gameplay en het vechtsysteem van deze Star Ocean, dat traditiegetrouw in real-time is. Monsters zwerven vrij over de grote vlakten en binnen de kerkers. Loop er tegenaan en je komt binnen een seconde terecht in een apart gevechtsscherm waar je mag knoppenrammen. Noemenswaardig en verschrikkelijk fijn is dat er hierbij zeker niet langer dan een seconde laadtijd nodig is, zo blijft het tempo er goed in. Eenmaal in het gevecht kun je rammen met je zwaard voor wat combo's, zit er onder elke schouderknoppen een speciale aanval die later uitgebreid kan worden en heb je nog de mogelijkheid om te verdedigen en vrij rond te rennen. Je hebt tijdens een gevecht altijd slechts één personage onder je directe besturing, maar voor de overige drie personages in je team zijn tot op degelijk niveau tactieken in te stellen. Ofwel: alles precies zoals in de voorgaande delen.

The Last Hope brengt echter wel wat nieuwe accenten aan binnen het beproefde systeem. Zo is er nu de blindside, een aanval die het mogelijk maakt om een vijand van achter aan te vallen. Houd een knop ingedrukt om je focus op te laden en laat deze los, precies op het moment dat de vijand die jij in je vizier hebt jou aan wil vallen. Time je dit correct, dan schiet je in slow motion achter 'm om vernietigend uit te halen. Time het verkeerd en de vijand krijgt zijn eigen kans op een critical hit.

De broodnodige twist

Het is een simpele toevoeging, maar wel eentje die verantwoordelijk is voor een prettige flow. Zonder deze blindside vervallen de gevechten al snel in het rammen op de aanvalsknop, afgewisseld met af en toe een schouderknop. Mét de blindside namen we echter vaak een meer doordachte rol aan, waarbij we wachtten op de aanvallen van de vijand voordat de counter ingezet kon worden. Het is simpelweg een klein beetje extra betrokkenheid dat een anders redelijk rechtdoorzee vechtsysteem z'n broodnodige twist geeft.

Een andere belangrijke toevoeging is het bonus board. Door handig te vechten vul je de veertien vakjes van dit bord op met verschillende kleurtjes. Een blauw blokje levert je aan het einde van een gevecht meer ervaring op, een geel blokje meer geld, terwijl een groen blokje weer voor extra ervaringspunten staat. Het ene kleurtje krijg je bij elke critical hit die je maakt, terwijl een andere kleur weer verschijnt op het moment dat je twee vijanden in één combo vermoordt. Pas wel op dat je geen critical hits tegen krijgt echter, want dat breekt weer een stuk van je bonus board af. In de praktijk doet dit strategische systeem eigenlijk alles goed. Het zorgt niet alleen voor een extra dieptelaag, het kan ook nog eens tot ontzettend spannende momenten leiden. Stel je eens voor dat je een belangrijk baasgevecht ingaat met 120% extra ervaring op je bonus board; geloof ons maar dat je nog nooit zo voorzichtig was met het uit de weg gaan van critical hits.

Planeethoppen

Naast al het vechtgeweld – dat toch wel een zeer belangrijke rol opeist in deze RPG – zit Star Ocean nog barstensvol met minder verplichte gameplay. Zo kun je tientallen vaardigheden uitbouwen om items te creëren. Groepsleden kunnen zich toeleggen op het bereiden van gerechten, het schilderen van speciale bonussen, het smeden van wapens, het gebruik van planten, het verbergen voor vijanden, en ga zo maar door. Wie hier gebruik van wil maken heeft een wereld aan uiteenlopende mogelijkheden voor zich klaarstaan, al wordt het nooit echt noodzakelijk. Zonder die vele vaardigheden echt intensief te gebruiken, liepen we alsnog vlotjes door de game heen. Erg jammer, want nergens wordt de speler gestimuleerd of fatsoenlijk beloond om dit uitgebreide systeem eens lekker in te duiken.

Als we aan het einde van de lange rit de balans opmaken is het voornamelijk de insteek die van deze Star Ocean toch echt wel iets moois weet te maken. Het reizen langs verschillende planeten zorgt ervoor dat het avontuur al snel epische vormen aan kan nemen, terwijl het planeethoppen de ontwikkelaar ook genoeg mogelijkheden geeft om af te wisselen in omgevingen en de verhaallijnen. Het is een tegenslag dat de vele ingesproken dialogen op den duur ontzettend gaan irriteren – vooral de traag pratende en zeurende vrouwen uit het team deden onze oren bloeden – maar het neemt niet weg dat deze game veel mooie verhalen voor je in petto heeft. Vooral spelers van het eerste deel worden verwend met herkenbaarheid op het moment dat dit nieuwe team belandt op de bekende planeet Roak. Geen zorgen overigens voor de andere gamers, op de andere planeten zijn voldoende mooie momenten te beleven die er bij vlagen ook nog eens fenomenaal uitzien – voornamelijk op de uitgestrekte vlaktes van de meer begroeide planeten.