Toen de hoge heren van Midway weer een coole en stoere game nodig hadden om de jeugd van tegenwoordig mee aan te spreken, vond waarschijnlijk het volgende kortstondige overleg plaats: "Retro is best in tegenwoordig, dus laten we eens een oude franchise als Spy Hunter van stal halen!" "Ja goed idee, maar het moet wel hip zijn natuurlijk. Wacht, laten we rolmodel The Rock de hoofdrol verzorgen, in de film Doom was hij ook al zo goed!" "Perfect idee, en vergeet niet de slowmotion effecten en verplichte third-person gameplay! Dat is cruciaal tegenwoordig." Men stuurde dit idee vervolgens naar ontwikkelaar Terminal Reality, met Spy Hunter: Nowhere to Run als eindresultaat. Voor degenen die niet bekend zijn met Spy Hunter: je racet rond in een supersnel voertuig dat volgeladen is met wapens en probeert alle vijanden van je af te houden, terwijl je zelf belangrijke doelen probeert te vernietigen. Dit begon ooit lang geleden als een succesvolle arcadegame, maar tegenwoordig is de franchise nogal afgedwaald door een aantal gefaalde pogingen om de gameplay succesvol naar moderne consoles te vertalen. Ach ja, wie weet gaat het nu met Terminal Reality en The Rock wel goedkomen.

Nou okay, laat ik die hoop eigenlijk maar meteen teniet doen. Nowhere to Run ontstijgt namelijk bijna nergens de middenmoot en zal echt geen potten gaan breken. Dit begint al met de geforceerde coolheid die je vanaf het begin opgedrongen wordt. Je wordt voorgesteld aan de Interceptor, het zwaarbewapende voertuig waar je het tijdens de game mee zult moeten doen. Heel even mag je er mee racen en schieten, maar al snel daarna word je midden in het flinterdunne verhaaltje gesmeten met matige voice-overs, slecht geregiseerde cutscenes en een overmatig gebruik van slowmotion.

Die slowmotion is echt een fenomeen op zich. Al in de eerste cutscene krijg je een dramatische slowmo voorgeschoteld van een raket die op een pantserwagen afvliegt. Vervolgens zien we The Rock vluchten met een koffertje en wordt hij beschoten. Ook hier weer de nodige slowmotion. Vooral niet vergeten een extra lang slowmotion effect toe te passen wanneer er door een raam gesprongen wordt. Nu lijkt The Rock in de problemen te zijn en moet het vrouwtje in actie komen. Ze pakt een pistool en richt op de vijanden...maar, we moeten nog even wachten op wat er gaat gebeuren. De slowmotion is ook hier weer dubbel en dwars aanwezig namelijk. Zo gaat het werkelijk de hele game door. Het is alleen maar vervelend om naar te kijken en eigenlijk blijf je liever zelf spelen.

Dat zegt wel veel, want je kunt niet echt stellen dat de daadwerkelijke gameplay nou zo fantastisch is. Hoewel de Interceptor nogal zweverig reageert tijdens het racen en je daardoor al snel naar Burnout zult smachten, is dat niet eens het minste onderdeel van de game. Sterker nog, dat onderdeel kan nog redelijk leuk zijn op z'n tijd. Helaas moet men tegenwoordig in iedere game een third-person actiegedeelte verwerken en dus ook hier. Zoals te verwachten valt met zo'n hybride game, is dat third-person deel echter zeer matig uitgevoerd.

Vrijwel alle bekende issues passeren de revue: een slechte camera, domme AI, saai leveldesign, vreemde collision bugs, onnauwkeurig richtsysteem en een te oppervlakkig gevechtsysteem. Het scheelt dat de vuistslagen en grepen van The Rock de nodige impact hebben, maar het schieten is hier weer het compleet tegenovergestelde van. Speelbaar is het nog wel, maar daar is het verder wel mee gezegd. Die vlieger gaat ook op voor de grafische kwaliteiten. Ze zijn functioneel, maar dan heb je het wel gehad. Er zitten zelfs een paar behoorlijk lelijke gedeeltes in de game, die eigenlijk thuishoren op de PS1 of N64. Het is dan ook jammer dat dit third person-onderdeel zo prominent aanwezig is. Je mag het zelfs gedurende de levels met de Interceptor verwachten.

Eigenlijk had men het gewoon bij die gedeeltes met The Interceptor moeten houden, dan was dit nog een redelijke game geweest. Die stukjes zijn, zoals ik al eerder zei, op momenten nog best leuk. De Interceptor kan de vorm aannemen van een sportwagen, speedboot en racemotor. De sportwagen en racemotor voelen eigenlijk iets te zweverig en onnauwkeurig aan, maar de speedboot bestuurt nog redelijk fijn. De Interceptor is standaard uitgerust met allerlei wapens en afweringsmechanismen, welke je hard nodig zult hebben. Je wordt namelijk overspoelt met vijanden. Die zijn niet al te snugger, maar wel redelijk aggressief. Je blijft dus knallen en gassen, wat een lekker arcadegevoel op kan wekken.

Jammer alleen dat men hier ook overmatig gebruik maakt van slowmotion. Wellicht geïnspireerd door de Takedowns uit Burnout, maar ze zijn in deze Spy Hunter niet echt goed geïmplementeerd, waardoor het alleen maar storend is. Die storende slowmotion effecten zitten trouwens ook in het third person-gedeelte verwerkt, maar dat onderdeel van de game was toch al min of meer afgeschreven. Nee, dit is een typisch geval van een matig geproduceerde game. Men wil té graag cool over komen, wat uiteindelijk alleen maar lukt met de behoorlijk geslaagde geluidseffecten, en wil te graag meeliften op trends. Anders hadden we het third person-gebeuren nu niet gehad en had de ontwikkelaar zich volledig kunnen richten op het perfect uitwerken van de Interceptor-gedeeltes van de game. Jammer maar helaas.