Je moet van goede huize komen als je het voor elkaar krijgt dat je game ergens verboden wordt. Het is de makers van Splatterhouse in ieder geval gelukt: het spel mag in Duitsland niet verkocht worden. Er zouden te veel verwijzingen naar seks in zitten en het geweld zou te expliciet zijn. Dat maakt natuurlijk nieuwsgierig. Splatterhouse is een remake van de arcadegame uit de jaren negentig. En in die oude versie gingen de makers grof geweld ook niet uit de weg. Ledematen vlogen in het rond en hoofdpersoon Rick Taylor greep alles wat los en vast zat om monsters bruut uit elkaar te scheuren.

De games waren duidelijk geïnspireerd door horrorfilms uit die tijd, maar daarom hadden ze ook iets en waren ze duidelijk gemaakt met een knipoog. Daarnaast was de grafische kwaliteit van games op zo'n niveau dat er vooral veel grote rode pixels rondvlogen. Je moest de rest er feitelijk bij fantaseren en dus lag niemand er wakker van. Dat kun je van de gore 3D-beelden in HD in deze remake niet zeggen. In dit spel worden kills in detail getoond en tot kunst verheven.

Toch moet je ook deze game niet serieus nemen. Sowieso is het verhaal al behoorlijk absurd. Je bent Rick Taylor en je wordt wakker op een vloer met een gapend gat in je buik. De niet-zo-vriendelijke Dr. West heeft je vriendin Jennifer ontvoerd en het enige dat is achtergelaten is een mysterieus masker. Maar als je het masker opzet, verander je in een gigantische beul, die de hordes monsters die West op je afstuurt op gruwelijke wijze aan stukken hakt.

Feitelijk is dat dan ook het enige dat je doet in de game en daardoor is dit spel trouw aan de vroegere versies. Net als een ouderwets 'hack 'n slash'-game ploeg je je door levels waarbij je wapens van verschillende orde gebruikt om je tegenstanders om te leggen. Kettingzagen, loden pijpen, ledematen van verslagen vijanden: alles kun je gebruiken.

Daarnaast heeft Taylor een aantal speciale moves, die af en toe te goor voor woorden zijn. Zo kun je wat ingewanden verwijderen via 'de achteruitgang' of bij een monster letterlijk de kop, inclusief ruggengraat, van de romp scheiden. Ook neemt de Terror Mask het af en toe even van Taylor over en stampt hij als een ware Hulk alles tot moes. Voor liefhebbers van splatterfilms is het één groot bloedfestijn die je zeker laat glimlachen.

Het jammere van het spel is echter dat het zich al heel snel gaat herhalen. Er zijn slechts een stuk of acht speciale moves dus als je die eenmaal allemaal hebt gezien, weet je het wel. Daarnaast word je ook niet aangespoord om door te spelen. Je krijgt soms wel wat extra moves en power-ups en je kunt naaktfoto's van de vriendin 'verdienen' maar de toegevoegde waarde is te verwaarlozen.