Samen met Square Enix is Nippon Ichi waarschijnlijk een van de meest populaire RPG-ontwikkelaars van het moment, zeker als we rekening houden met de preferenties van de Japanse gamers. Met titels als La Pucelle: Tactics, Phantom Brave en natuurlijk Disgaea heeft de ontwikkelaar een solide achterban weten op te bouwen die telkens weer staat te trappelen om een nieuwe strategische RPG te mogen spelen. Nippon Ichi is dan ook niet bij de pakken blijven zitten en lanceert een gloednieuwe reeks: Soul Nomad & The World Eaters. De gemiddelde Japanner houdt ontzettend veel van traditie. Niet enkel op cultureel of culinair vlak, maar ook games en films die in het land van de reizende zon gemaakt worden vertonen vaak steeds terugkerende elementen. Die filosofie zie je ook opduiken in Soul Nomad & The World Eaters, het spel lijkt namelijk ontzettend veel op alle andere titels die Nippon Ichi tot nu toe heeft uitgebracht. Erg is dat niet, zo gaan de zaakjes er nu eenmaal aan toe bij deze ontwikkelaar, maar de manier waarop ze haar games steeds weer aan de man brengt, begint zo stilaan te vervelen.

Het is duidelijk dat men er tijdens de productie van Soul Nomad & The World Eaters geen prioriteit van heeft gemaakt om prachtige graphics op je beeldscherm tevoorschijn te toveren, maar in een tijdperk waarin steeds meer mensen monsters van televisieschermen in hun huiskamer hebben staan begint de bekende stijl zijn charme wat te verliezen. Personages zien er wazig uit, effecten missen de nodige afwerking en in het geval van Soul Nomad & The World Eaters begint zelfs de kwaliteit van de normaal gesproken knap getekende achtergronden erop achteruit te gaan. Gelukkig is een spel niet volledig afhankelijk van de nodige grafische toeters en bellen en heeft deze titel nog enkele ander troeven achter de hand. Zo is Soul Nomad & The World Eaters voorzien van een degelijk script, zoals we dat ondertussen wel gewend zijn van Nippon Ichi. Omdat het verloop van het verhaal één van de grootste drijfveren is om steeds verder te blijven spelen, gaan we niet te veel verklappen, maar het komt erop neer dat het hoofdpersonage bezeten is door de geest van de meester van de onderwereld. Het resultaat is dat je als speler op pad gaat met twee personages in één die qua karakter volledig complementair zijn. Wat volgt zijn enkele leuke (en soms zelfs genante) situaties die ervoor zullen zorgen dat liefhebbers van Japanse RPG's vaak met een glimlach achter hun PlayStation 2 zullen zitten.   Ondanks een leuk verhaal is het jammer dat de vertaling van het Japans naar het Engels nogal slap verlopen is. Nou ja, slap is misschien het verkeerde woord, er vliegen namelijk genoeg typisch Amerikaanse scheldwoorden in het rond. Het spel krijgt daardoor een wat meer volwassen ondertoon, maar het team dat verantwoordelijk is voor de vertaling heeft wel erg kwistig met provocerende taal zitten strooien. Vooral je duivelse alter ego kan er wat van en laat zijn ongezouten mening soms tot vervelens toe gelden, en dat op een nogal pover geacteerde manier. Alle belangrijke personages zijn namelijk voorzien van middelmatig uit de verf komende Engelse stemmen, zeker als we het geleverde werk gaan vergelijken met het stemmenwerk uit titels als Final Fantasy XII of zelfs Jeanne D'arc. Gelukkig heeft Nippon Ichi de optie in het spel gestopt om Soul Nomad & The World Eaters te voorzien van de originele Japanse stemmen, wat hetgeen je te horen krijgt meteen wat draaglijker maakt. Toch wegen al de genoemde minpunten minder zwaar dan je zou denken, de games van Nippon Ichi draaien namelijk voor tachtig procent rond de diepgaande strategische gameplay die altijd weer aanwezig is. Ook Soul Nomad & The World Eaters stelt op dat vlak niet teleur, maar het is wel even wennen aan het hele systeem. In tegenstelling tot alle voorgaande sRPG's van de Japanse ontwikkelaar bestuur je in Soul Nomad namelijk niet rechtstreeks elk lid van je kleurrijke groep aan vechtersbazen, maar moet je met rooms leren werken.   Elke room bestaat uit een bepaald aantal vakjes die samen de voorste, middelste en achterste sectie van de kamer voorstellen. Het is aan de speler om manschappen op een tactische manier binnen de kamer te positioneren zodat ze de gepaste aanval kunnen uitvoeren. Zo is het een goede strategie om personages die helende krachten bezitten op de achterste rij te plaatsen, omdat ze weinig bepantsering dragen en dus een makkelijk doelwit voor de tegenstander zijn. Toch is het soms nodig om, gezien de situatie, personages binnen je room van plaats te laten veranderen doordat bepaalde posities andere aanvallen activeren met een wijziging van heel de spelsituatie als gevolg.

Eens je alle rooms met de nodige krijgers hebt uitgerust, is het nodig om per kamer een leider aan te duiden, zeg maar het belangrijkste personage uit de groep. Op het slagveld zal die leider fungeren als een soort van vertegenwoordiger voor zijn manschappen. Als de tegenstander de groepsleider weet te bereiken, dan gaat het gevecht van start. Nadat je ervoor hebt gekozen of je gewoon gaat aanvallen of bijvoorbeeld een combo laat uitvoeren, is het toekijken geblazen. Alle manschappen die je in de zojuist aangevallen room hebt geplaatst doen nu hun ding, nadat eerst de vijand met zijn troepen een aanval heeft mogen lanceren. Daarna is het weer de beurt aan de speler om zijn leiders over het speelveld te laten bewegen, totdat er uiteindelijk maar één zijde overblijft en het gevecht tot zijn einde komt. 

Het vechtsysteem uit Soul Nomad & The World Eaters heeft als gevolg dat de speler zich een volledig nieuwe speelstijl moet aanmeten die niet te vergelijken valt met de manier waarop je andere titels van Nippon Ichi speelt. Of het werken met rooms nu leuker of minder vermakelijk is dan op de 'normale' manier elk individu apart besturen hangt af van je eigen preferentie, maar de ontwikkelaar verdient het nodige respect om het sRPG-genre alweer nieuw leven in te blazen. 

Toegegeven, het klinkt misschien allemaal wat ingewikkeld, en dat is het tijdens het eerste half uur van Soul Nomad & The World Eaters ook wel, vooral door het feit dat Nippon Ichi een nogal povere tutorial in het spel heeft gestopt. Bezit je echter over een gezonde dosis doorzettingsvermogen, dan merk je al snel dat je te maken hebt met een spel dat door de uitstekende gameplay ontzettend verslavend kan gaan werken, mits je door de wat mindere audiovisuele presentatie heenkijkt.