De nieuwste generatie consoles is nu al een tijdje op de markt en stukje bij beetje komen oude bekenden in nieuwe jasjes de hoek om kijken. Elk spelgenre vindt zo zijn weg naar de nieuwste machines van Microsoft, Nintendo en Sony. Ook het traditionele vechtgenre kent een aantal klassiekers en de nieuwste iteratie van één daarvan ziet nu het levenslicht op de PlayStation 3 en de Xbox 360. We hebben het over Soul Calibur, deeltje vier welteverstaan.

Door Matthijs Hannink en Ron Vorstermans

Elke vechtgame heeft zo zijn bepalende eigenschappen. Daar waar Virtua Fighter draait om het extreem snelle en precieze reageren, is de Dead or Alive-serie bijvoorbeeld extremer en toegankelijker. Soul Calibur ligt daar ongeveer tussenin. Met zijn extreme aanvallen, de mogelijkheid om relatief grote verschillen tussen levensbalken weg te werken en de over-the-top personages heeft de Soul Calibur IV een geheel eigen stijl die zowel nieuwkomers als veteranen weet aan te spreken.

De verschillende personages in Soul Calibur IV hebben allen hun eigen vechtstijl en wapens. De logge bruten rammen er op los met megazwaarden of gigantische hamers, terwijl de meer wendbare types lichtere wapens hanteren. De gameplay is op deze manier uitermate dynamisch en onvoorspelbaar, omdat elk duel zich afhankelijk van de tegenstanders, anders ontvouwt. Zoals ook in eerdere Soul Calibur-games het geval was, kent ook dit deel 'gastpersonages'. Zo bevatten zowel de Xbox 360- als Playstation 3-versie enkele Japanse anime-personages die te vergelijken zijn met oldskool Soul Caliber-vechters. De meest opmerkelijke nieuwkomers zijn de Star Wars-personages. Waar de Xbox 360-bezitters mogen genieten van een snelle en wendbare Yoda, kunnen de Playstation 3-bezitters zich uitleven met de logge Darth Vader. De game bevat tevens een arena die duidelijk geïnspireerd is op het Star Wars-universum (inclusief het “daaada-tadadadaadaaaa-tadadadaadaaa-tada-dada-muziekje) en ook Starkiller, de leerling van Darth Vader uit de aankomende Star Wars: The Force Unleashed game, maakt zijn opwachting als speelbaar personage.

Het duidelijkste punt van verbetering is, natuurlijk, het grafische gedeelte. Het ziet er allemaal lekker uit, met gedetailleerde personages en omgevingen. Met name de aanraking tussen de vechters tijdens de gevechten, dus wanneer vechters elkaar meppen en heen en weer gooien, is zeer nauwkeurig uitgewerkt. ook de aanvalsbewegingen zelf zijn spectaculair. Zo is het weeral genieten wanneer Voldo met zijn messen over Nightmare heendanst. Een nieuwe toevoeging zijn de critical finishes en het verliezen van je bepantsering. Vooral de critical finishes zijn een ware lust voor het oog. Omdat je deze pas kunt toepassen wanneer je de bepantsering van de tegenstander helemaal wegslaat (wat pas kan als de tegenstander overmatig blokt), zijn de critical finishes bijzonder lastig om uit te voeren, maar wanneer het lukt word je getrakteerd op een hele vette aanvalssequentie. Zo gooit Yoda zijn lightsaber recht in iemand zijn strot, trapt er nog een keer tegenaan om vervolgens de groene staaf er met grof geweld uit te trekken. Thinking that is pretty epic, you must.

Het allersterkste punt van Soul Calibur IV is ongetwijfeld de gigantische herspeelbaarheid, in meerdere opzichten. Ten eerste kun je je vechters volledig aanpassen en in niveau laten stijgen. Je kunt namelijk geld en allerlei voorwerpen voor je personage verdienen met de verschillende speelmodi. Met dit geld kun je nieuwe wapens kopen en je personage aankleden met betere uitrusting en mogelijkheden. Ook kunnen je strijders stijgen in level door meer gevechten te voltooien. Dit geeft een RPG-tintje aan het geheel, maar op een zeer positieve wijze. Je kunt namelijk altijd kiezen om gewoon met een 'kale' vechter te strijden, als je van de klassieke stempel bent. De meeste spelers zullen echter blij zijn met deze lekkere toevoeging, waardoor meer en meer spelen wordt beloond.

Voldo; naakt is het nieuwe grijs

De herspeelbaarheid wordt bovendien bevorderd door het aantal speelmodi dat Soul Calibur IV bevat. Er is een enigszins suffe verhaalmodus, waarbij elk personage zijn eigen 'verhaal' heeft dat werkelijk niets voorstelt. Dan is er de arcade-modus, waarin je acht vechters op rij moet verslaan. Ook is er de Tower of Lost Souls, waarin je verdiepingen kunt stijgen of dalen en zodoende steeds sterkere vijanden tegenkomt. Deze modi staan uiteraard in het teken van het verdienen van beloningen om je personage te verbeteren. Bovendien voelen deze diverse modi wezenlijk verschillend aan. Dat is best een prestatie voor een game waarin je telkens met één mannetje het andere mannetje neer moet meppen. Naast de traditionele versus-modus is er ook een online modus, tegenwoordig toch wel een must. Hierdoor is Soul Calibur IV méér dan een compleet pakket. Het is een zeer goed uitgewerkte vechtgame die volgepropt is met, stuk voor stuk, goed uitgewerkte spelmogelijkheden en spelmodi. Soul Calibur IV is een absolute must voor de liefhebber, maar door zijn lage instapdrempel is het tevens een uitstekende kans voor nieuwkomers kennis te maken met de wereld rondom het vechtgenre.

Wij hebben echter maar één klein puntje van kritiek op dit deel in de Soul Calibur-serie, en dat is het buttonbashen. Soul Calibur IV is geen extreem diepe game zoals Virtua Fighter, maar het is daarentegen ook weer niet erg arcade. Je hoeft dus geen ervaring te hebben om ermee uit de voeten te kunnen. Het enige nadeel hiervan is dat een in principe betere Soul Calibur IV-speler het af zou kunnen leggen tegen iemand die in het wilde weg maar wat knoppen indrukt. Oefening baart kunst, maar oefening maakt je niet minder kwetsbaar voor buttonbashers. Iets wat dus ook opgaat voor dit deel in de serie.