Of je nou vijftig of vijf bent, Toy Story kijken is een genot. Voor jong en oud, noemen we dat, en een bedrijf zoals Pixar heeft er patent op. De kleuter ziet grappige poppetjes in rare situaties terecht komen en leeft met ze mee, de volwassene wordt geraakt door het verhaal, een dubbelzinnige verwijzing hier en daar en de ijzersterk neergezette humor. Het moet moeilijk zijn om die fijne lijn, waarbij je zowel de volwassenen als de jeugd bedient, te bewandelen. Ook voor ontwikkelaar Sanzaru Games, die na de HD-remakes van eerdere delen voor het eerst aan de slag mocht met een nieuwe Sly Cooper-game.

Heerlijk fantasierijk

Hoe je het ook wendt of keert: Sly Cooper is op z’n minst qua presentatie een feilloos afgewerkte game met bergen content. De dievende sluiper en zijn vriendjes (een rolstoelgebonden, geniale schildpad en een roze, rammend nijlpaard) hebben flink wat onrecht recht te zetten als langzaam maar zeker de pagina’s uit de Thievius Raccoonus verdwijnen – Sly’s eeuwenoude familieboek met daarin alle geheimen van zijn voorouderlijke meesterdieven. Even de eindjes aan elkaar knopen en hopla, de oplossing is duidelijk: ons trio moet de tijd doorreizen om recht te zetten wat ergens krom is gegaan. Kortom: tijd voor Sly om uit zijn pensioen te komen en zijn masker weer eens voor te binden.

Vanwege het tijdreisthema kan Sanzaru Games met het grootste gemak de ene na de andere iconische wereld voorschotelen, wat op verschillende fronten bijdraagt aan de heerlijk fantasierijke sfeer van de game. Het ene moment sluip je tussen de lelies en bamboestokken naar een groots Japans kasteel in de oudheid, terwijl grote samuraibiggen naar je zoeken met hun lantaarns, het andere moment zit je in het Wilde Westen. En daar zijn de biggen plotseling cowboys, krijg je het aan de stok met de plaatselijke sheriff en hebben de lelies en bamboestokken plaatsgemaakt voor treinrails en karakteristieke wanted-posters. De eerste wereld wordt tegen een achtergrond van idyllisch groene bergen geschetst, in de tweede wereld bevinden we ons in een set die in de Grand Canyon gebouwd zou kunnen zijn; en zo zijn er nog een paar innemende omgevingen, die je het beste op eigen houtje kunt ontdekken. Het is de helft van de kracht van Thieves in Time, die mooie werelden om jezelf keer op keer compleet in te verliezen.

 

Collect-a-thon

De andere helft van Thieves in Time’s kracht zit ‘m in de hoeveelheid content en de verspreiding daarvan. Zoals we gewend zijn van de serie zijn er (naast de hoofdmissies, die je oppikt door naar het bijbehorende icoontje op de map te lopen) talloze objecten te vinden in de verschillende sets: zoek alle verborgen flesjes, open de geheime kluis, verzamel de verborgen maskers, breng alle verborgen schatten binnen een gegeven tijd terug naar je hoofdkwartier. Wie dat wil doen, is uren zoet tussen de hoofdmissies door. Het is zo simpel als wat om bergen van dit soort content in een game te gooien, maar we zien het eigenlijk weinig terug vandaag de dag.

Wie zich toch op de hoofdmissies stort vindt voornamelijk een grote hoeveelheid variatie. Je kunt met Sly, schildpad Murray of nijlpaard Bentley op pad, die elk hun eigen missies en speelwijze hebben. Daarnaast is er per tijdperk nog een voorouder vrij te spelenmet eveneens eigen opdrachten en vaardigheden. De ene keer sluip je een goed bewaakt fort door, een andere keer duik je donkere grotten in om sushi te halen en weer ettelijke uren verder doorzoek je de spelwereld op zoek naar een bepaalde hoeveelheid posters. Aan variatie geen gebrek. Helaas geldt dat voor de spanning wel.

Standje Fyra

We zeggen het nog maar eens: Thieves in Time is toegespitst op de jongere gamer. Die plukt daar de vruchten van , met een fantastische wereld, toegankelijke gameplay waarbij je aan de hand genomen wordt en een chronisch gebrek aan uitdaging. Vergis je niet, voor die doelgroep is een titel als deze misschien wel ‘de game van het jaar’, want Thieves in Time bedient de kleintjes perfect. De afgrond in donderen? Geen probleem, een checkpoint lijkt immers nooit meer dan 1,5 seconde geleden. Gevechten te moeilijk? Kleine kans, maar als het toch zo blijkt te zijn, ben je binnen no time weer terug in actie. En dat gebrek aan uitdaging? Ach, ruimschoots goedgemaakt door die betoverende wereld, toch? Deels, misschien, maar bij lange na niet helemaal.

Sanzaru Games slaat namelijk te ver door in zijn poging om dit alles toegankelijk te houden. Er wordt continu op de rem getrapt en alleen in de eerste versnelling vooruit getuft, om maar zeker niet te snel te gaan. De missiestructuur en de vordering die je met Sly en zijn maatjes doormaakt verlopen echt op standje Fyra. De ene opdracht wordt nog langer uitgerekt dan de andere en belangrijke missies die je in het verhaal beloofd worden, blijken vaak na talloze trage tussenmissies pas echt beschikbaar te komen. Kortom: het verloopt allemaal een beetje als, eh... nou ja, hele dikke modder door een trechter. Als het nou ergens nog spannend zou worden, vooruit. Maar dat wordt het dus niet. Nooit. In ieder geval niet voor ons en dat proeft ook de jongere gamer op een gegeven moment.

In de schaduw

We zouden hier kunnen pretenderen in het hoofd van een jongere generatie te kunnen kijken. Dat we dit door de ogen van een 11-jarige zouden kunnen ervaren om te zien wat Sly Raccoon voor hen doet. Maar dat kunnen we niet. We kunnen wel zeggen dat we hier als volwassenen veel te weinig beloond worden voor een te traag verloop van de gameplay. Het valt Sly Raccoon aan te rekenen dat de game niet een diepere laag opzoekt om die moeilijk grijpbare ‘voor jong en oud’-status te bereiken. Zonde, want daardoor valt dit door miljoenen fans geliefde personage met zijn nieuwste titel kleurloos in de middenmoot, ver in de schaduwen van games die daar wel in slagen, zoals Skylanders en Pokémon.

Getest op PlayStation 3.