Terwijl de titel Shin Megami Tensei in Europa nog relatief onbekend in de oren klinkt is menig Japanner laaiend enthousiast wanneer ontwikkelaar Altus steeds weer met een nieuw deel binnen deze RPG-serie op de proppen komt. Na Lucifer's Call en de Digital Devil Saga mogen we nu aan de slag met Devil Summorer, een spel waarin de speler een wereld mag betreden waarin demonen voor de verandering eens niet uitsluitend voor slechte doeleinden worden ingezet.

Devil Summoner gaat van start wanneer Raidou Kuzunoha, de hoofdrolspeler van het spel, te weten komt dat hij deel uitmaakt van een familie bestaande uit Devil Summoners. Dit zijn personen die door de eeuwen heen steeds in het bezit zijn geweest van speciale krachten waarmee ze met demonen kunnen communiceren en deze bovendien ook kunnen controleren. Raidou blijkt eveneens in het bezit te zijn van deze krachten, al is hij nog een groentje en moet hij de knepen van het vak nog onder de knie krijgen. Daarom ook krijgt Raidou een kompaan met zich mee, dit in de vorm van de eigenwijze kat Gauto die altijd wel een oplossing weet als de verse held met zijn rug tegen de muur komt te staan.   Een Devil Summoner is niet enkel in staat om leuke dingen met demonen uit te halen, hij moet ook de stad (de setting is Japan in de twintigste eeuw) beschermen tegen aanvallen van monsters en ander vreemd gespuis. Toch krijgt Raidou al snel te maken met een veel complexere taak dan dat: de jonge Devil Sumonner moet namelijk een mysterieuze verdwijning oplossen, een zaak waarvan de wortels dieper gaan dan op het eerste gezicht lijkt. Devil Summoner zit qua verhaal goed in elkaar. Het geheel gaat van start als een leuk avontuur, maar na een tijdje doorgebracht te hebben met het spel wordt het duidelijk dat de ontwikkelaar ondertussen weet hoe een verhaal dient te worden verteld. Toch is het zo dat, net zoals de andere delen in de Shin Megami Tensei-reeks, het spel propvol zit met absurde Japanse humor en plottwists waar je van kunt houden of niet. Seksueel getinte conversaties met een hoog pubergehalte kom je meer dan eens tegen. Gesprekken die ons als nuchtere Europeanen soms een ongemakkelijk gevoel kunnen geven. Zo verdenkt men op een gegeven moment bijvoorbeeld een bepaald iemand ervan dat hij graag aan het ondergoed van kleine meisjes snuift en mogen we met Raidou een vechtscène meemaken terwijl de slanke Devil Summoner geen kleren aanheeft. Toch voelt het spel niet compleet Japans aan, Altus heeft ervoor gekozen om het geheel lichtjes te overgieten met een wat meer Europees getinte saus. Het spel is namelijk opgesplitst in verschillede episodes, terwijl er voortdurend een Sherlock Holmes-achtige sfeer in de lucht hangt. Hierdoor lijkt het dikwijls net alsof je terecht bent gekomen in een Britse detectivereeks, iets wat ervoor zou kunnen zorgen dat westerse spelers zich wat meer thuis zullen voelen.   Naast een degelijk verhaal dat voor 'ons' soms wat vreemd in de oren klinkt, biedt dit deel in de Shin Megami Tensei-serie een uitgebreide gameplay waarin bovendien heel wat elementen uit andere spellen terug te vinden zijn. Zo bevat Devil Summoner een snuifje Devil May Cry, een geut Pokémon en dat alles wordt bij elkaar gehouden door een structuur die te vergelijken is met RPG's als Final Fantasy en Star Ocean. Het klinkt misschien allemaal nogal chaotisch, maar Altus is erin geslaagd om de beste kenmerken uit de genoemde games te plukken en deze te combineren tot een leuk, verfrissend geheel dat bovendien lekker speelt en verslavend is. Om te beginnen zijn de gevechten in Devil Summoner real-time, wat wil zeggen dat jij en de vijanden op hetzelfde moment kunnen aanvallen en handelen. Verder ben je als speler ook vrij om je te bewegen op het speelveld, waardoor alles wat dynamischer aanvoelt. Terwijl het in RPG's meestal draait rond magische spreuken moet Raidou het hier vooral hebben van zijn zwaard en geweer. Tussen deze twee wapens moet de speler voortdurend afwisselen, wat lichtjes doet denken aan de gevechtsdynamiek die we in Devil May Cry al te zien kregen, zij het wat minder spectaculair. Raidou zal nooit beginnen te springen en salto's gaan maken, maar het aanvallen met je zwaard en het leegknallen van je wapen doet wat denken aan de manier waarop Dante met zijn vijanden omging.   Het missen van magie maken de demonen dan weer goed, wezentjes die deel uitmaken van je team, dat deze keer dus niet bestaat uit personen die je tijdens het verloop van het spel leert kennen. Als Devil Summoner beschik je namelijk over de mogelijkheid om zowat alle monsters die je tegenkomt op te sluiten in kleine buisjes om ze daarna in te zetten tijdens gevechten, net zoals we dat kennen uit Pokémon. Ook heeft elk monster zijn eigen sterktes en zwaktes, leert hij of zij bij het stijgen in level steeds meer aanvallen en moet je ervoor zorgen dat ze gelukkig blijven door ze regelmatig in te zetten tijdens confrontaties met de vijand. Naast het feit dat je gebruik dient te maken van je demonen tijdens gevechten zijn de kleurrijke wezens ook buiten het slagveld bruikbaar op allerlei verschillende manieren. Bepaalde monsters bezitten namelijk unieke krachten waarvan Raidou gebruik kan maken tijdens zijn zoektocht. Zo zijn er demonen die je kunt gebruiken om gedachten van mensen te lezen, om zo geheime informatie te weten te komen. Een mogelijkheid die je veel onnodig speurwerk kan besparen. Andere beesten geven je weer de mogelijkheid om verborgen schatten te vinden of objecten in brand te steken. Nog leuker wordt het als je wat verder in het spel monsters met elkaar mag combineren om zo zelf met nog krachtigere demonen op de proppen te komen.   Toch is het niet allemaal rozengeur en mannenschijn. Het zelf op onderzoek uittrekken en het experimenteren met de krachten van je demonen binnen spelomgevingen is wat beperkt gebleven. Je handlanger Gauto laat namelijk vaak de oplossing op zo'n onsubtiele wijze vallen dat zelfs een blinde, doofstomme gamer het gros van de raadsels in een mum van tijd kan oplossen. Spijtig voor personen die graag op eigen houtje aanwijzingen opspeuren, maar het geeft de beginnende RPG-liefhebber ongetwijfeld de nodige duw in de rug om verder te spelen en maakt het spel wat meer toegankelijk. Grafisch ziet Devil Summoner er wel leuk uit, al weet de game nooit het niveau van dat laatste generatie PlayStation 2-games te halen. Personages zweven wat over het speelveld en de tussenfilmpjes zien er soms wat flets uit, iets wat na Final Fantasy XII een grote stap terug is. Verder maakt het spel gebruik van een vaste camera (net zoals in bijvoorbeeld God of War) waardoor de ontwikkelaar achtergronden met wat meer oog voor detail weer kan geven. Doordat je de camera echter niet zelf kunt aanpassen komen sommige dingen vaak niet duidelijk genoeg in beeld. Zo is het regelmatig nogal vaag waar Raidou naartoe kan gaan doordat bepaalde doorgangen niet duidelijk genoeg te zien zijn. Gelukkig kun je steeds een schematische weergave van de omgeving raadplegen. Toch voelt het alsof de ontwikkelaar met opzet dingen onduidelijk heeft gemaakt door te kiezen voor vaste camerastandpunten, iets wat zeker niet de bedoeling geweest kan zijn. Als we wat dieper ingaan op de soundtrack van het spel dan komen we al snel tot de vaststelling dat Devil Summoner voorzien is van een verzameling aan tracks die stuk voor stuk erg Japans klinken. Zelfs de clichématige en dus overbekende mysteriemuziek bij het vinden van een aanwijzing heeft Altus op de typische Japanse RPG-manier aangepast, waardoor je, opnieuw, een voorstander hiervan bent of een tegenstander. Sta je echter open voor een ietwat andere RPG dan wij hier gewoon zijn, dan zit je met Devil Summoner zeker goed.