Sam Stone is inmiddels een begrip onder gamers. De zwartharige variant van Duke Nukem brak in 2001 door met de hit Serious Sam: The First Encounter. Geheel tegen alle geldende normen in maakte de Kroatische ontwikkelaar Croteam een shooter waarbij het alleen om het schieten draaide. Hersenloos knallen zoals we dat 10 jaar eerder gewend waren was weer helemaal terug. Dankzij de lage prijs (in Amerika), fantastische co-op optie en toch wel verfrissende gameplay en humor werd Sam Stone een bekende game held die de harten van talloze gamers veroverde. Na de eerste Encounter verscheen er nog een tweede en maakte Sam ook zijn debuut op de Xbox. We zijn inmiddels zo'n 4 jaar verder en Croteam heeft hard gewerkt aan een echt vervolg. Dit keer geen budgettitel, maar een full priced avontuur dat ook de speelduur van een volledig spel moet bieden. De vraag is echter of Croteam het succes van het eerste deel weet te evenaren en of hersenloos schieten anno 2005 nog steeds zo leuk is als aan het begin van dit nieuwe millenium.

Dat onze Kroatische vrienden en vriendinnen nog altijd geen ster zijn in het schrijven van een verhaal blijkt ook weer in deel 2. Zelfs de gemiddelde bouquetreeks die je bij de supermarkt kunt scoren heeft meer diepgang en zeker meer tekst. Mental, de snoodaard die je ook al in de vorige delen het leven zuur maakte, is weer op oorlogspad. Gelukkig kun je hem dit keer vernietigen, althans, als je een amulet weet te vinden. Dit sierraad is echter in een aantal stukken uit elkaar gevallen, stukken die de speler mag zoeken.

Mental is niet de enige oude bekende die opduikt, ook Netricsa, het informatie systeem dat je in eerdere encounters nog van allerlei informatie voorzag, is terug, en met een eigen, frisse vrouwenstem. Helaas is ze dit keer minder informatief, maar is ze zeker niet op haar tong gevallen en komt ze regelmatig grappig uit de hoek. Humor is tenslotte een belangrijk onderdeel van Sam's arsenaal en het spel op zichzelf. Ook nu zijn de grappen en grollen niet van de lucht, alleen zijn ze minder spontaan. Het lijkt erop dat Croteam teveel met het verzinnen van de grappen bezig is geweest, waardoor veel opmerkingen niet goed of krampachtig overkomen. Natuurlijk heb ik genoeg keren moeten lachen, maar opvallend vaak sloeg men de plank in mijn optiek volledig mis. Vooral het continu grappen maken over Duke Nukem Forever, of "that blondy guy", begon op den duur vervelend te worden.

Gelukkig valt er niets te lachen als het op de gameplay aankomt, die is namelijk even "serieus" als altijd en bestaat uit het verpulveren van honderden vijanden, vaak tegelijkertijd. Om dit te doen beschikt Sam over een arsenaal van bekende en nieuwe wapens. Zo zijn de shotgun, pistolen, motorzaag, rocketlauncher, kannon en sniperrifle, zij het in sommige gevallen iets aangepast, weer van de partij. Het eerste wat me tijdens het schietfestijn opviel is dat de wapens veel lekkerder schieten. Als je een shotgun op een of andere groene "blob" leegt, heb je echt het idee dat je hem met hagel penetreert. De eerste encounters voelden nogal "plastic" aan, maar dit deel heeft meer de "feel" van een titel als Medal of Honor.

Naast het standaard speeldgoed zijn er ook nieuwe wapens, zoals UZI's en mijn favoriet, de handgranaat. Deze kun je heerlijk tussen het schieten werpen, waardoor de chaos van explosies en geweervuur compleet is. Verder zijn de levels opgefleurd met allerlei verschillende turrets waar je ook goed mee kunt huishouden. Red je het niet op eigen kracht, dan krijg je soms hulp van vriendelijke wezens die minder vriendelijk bewapend zijn en er rustig met Sam op los knallen. Om het wapenfestijn compleet te maken zijn er nu ook voertuigen. Een dino, een bal met spikes of een vliegende schotel-achtige grasmaaier, het helpt je allemaal bij het vernietigen van de volgende golf van tegenstanders.