Vijf jaar geleden zaten we nog te bidden om nieuwe old school, isometrische role-playing games, een genre dat bijna was uitgestorven. Ze keerden terug onder leiding van Torchlight en Diablo 3, games die bewezen dat er nog een enorm publiek was voor de klassieke hack-and-slash-formule. Sindsdien worden we bedolven onder soortgelijke RPG's, die allemaal het geliefde speldesign hergebruiken en bijkans ook wat nieuwe invalshoeken introduceren. Sacred 3 doet vooral dat laatste absoluut niet.

Is de game gezelliger online met vrienden? Dieper qua tactische mogelijkheden? Zijn er meer opties om je personages mee aan te kleden? Heeft het een betere formule voor random gegenereerde wapens? Is de game gratis? Nee, niets van dat. Keen Games is een van de weinige ontwikkelaars die een stap terúg weet te doen in het genre door een zeer ongepolijste game af te leveren. Met zoveel betere alternatieven op de markt, is het eigenlijk belachelijk om hier vijftig euro voor te vragen.

Boeiend, vertel

Sacred 3 heeft een verhaal, maar dit is door de warrige presentatie moeilijk te volgen: iets met een slechterik die de wereld wil vernietigen met behulp van een of ander artefact. Een team van engelen en barbaren moet hem stoppen; je held is er een van hen. Het verhaal wordt verteld via artwork dat voorbij zweeft als een Power Point-presentatie, ondersteund door amateuristische stemacteurs die hun teksten overduidelijk van papier oplezen.

Humor is een zeer belangrijk onderdeel bij deze voice-overs, die ook gedurende de hack-and-slash gameplay tussendoor kwetteren. Opvallend is hoe verschrikkelijk slap de grappen zijn. Keen Games wil bijvoorbeeld met Unreal Tournament-achtige superlatieven de combo's kracht bijzetten, maar de schouderklopjes klinken vaker seksistisch dan stoer. Duke Nukem Forever lijkt wel Monty Python in verhouding tot de doodslaande komedie van Sacred 3.

Je kent het wel

De game ziet er op het eerste gezicht goed uit, maar dit is slechts een mooi, leeg omhulsel. Inhoudelijk prik je al snel door de ballon heen. Spelers kunnen slechts kiezen uit een Paladin, een boogschutter, een barbaar en een dame die met stafwapens vecht. Voor een paar euro kun je er nog een melêe-vechter bij kopen als DLC. Alle helden hebben een uitgebreide set speciale aanvallen om uit te kiezen, maar mogelijkheden om het keurkorps aan te kleden en bewapenen zijn beperkt. Er is namelijk geen loot-systeem aanwezig in Sacred 3, wat nogal een gemis is voor een role-playing game als deze.

De levels zijn mooi gedetailleerd en hebben meer afwisseling qua vormgeving dan Diablo 3. Ze zijn daarentegen ook veel kleiner en je raast er veel sneller doorheen. Sacred 3 doet wel véél meer met actiemomenten, een van Diablo's grootste zwakke plekken. Regelmatig komen er vuurballen uit de hemel die je moet ontwijken, zijn er schuilpuzzels in het donker of moeten er insta-kill valstrikken worden ontweken. Maar deze trucs blijken vaak te worden gerecycled en als je ze eenmaal door hebt, is er niet veel meer aan.

De eindbazen vereisen meestal ook dat je goed oplet en veel beweegt. Maar in hun moeilijkheidsgraad zit vaak weinig balans, iets waar het spel van begin tot eind sowieso last van heeft. Je kunt Sacred 3 namelijk in je eentje spelen, maar je komt dan regelmatig voor situaties te staan die plots te moeilijk blijken voor een einzelgänger. Vooral eindbazen en momenten waarin je iets moet opladen terwijl vijanden oneindig blijven spawnen zijn vrijwel alleen in online teamvorm te doen.

Slecht polijstwerk

Spelen met vreemden en vrienden is gelukkig zo te doen. Je ziet de levels en locaties van alle online spelers in een lijstje en met één druk op de knop spring je in hun spel. Simpel en snel. Door het wegvallen van de balansfrustraties is de game direct een stuk leuker wanneer je als groep speelt. Online loopt je echter meteen tegen een probleem aan. Sacred 3, oorsponkelijk een pc-serie, is overduidelijk ontwikkeld voor de consoles en slordig geport naar de pc. Dit betekent bijvoorbeeld dat je geen berichtjes naar je teammaten kunt sturen. Er is wel voice-chat, maar enkel het soort waarbij alle microfoons constant open blijven staan en je gedurende de game álle huiskamerherrie van álle spelers tegelijk aan moet horen. Geen push-to-talk, filter of mogelijkheid om het volume aanpassen.

Sacred 3 zit vol met dit soort slordigheden. Zodra je op alt+tab drukt, schakelt de game fullscreen uit en zet het ongevraagd je resolutie omlaag (waarna bovendien de muis vaak verdwijnt). De loop- en rolanimaties voelen niet alleen onprettig aan op WASD, maar je ziet ze letterlijk met een korte flikkering verspringen van animatie naar animatie. En de bekende ‘Exit-knop is geen echte Exit-to-Desktop-knop’-irritatie zit er ook weer in. Zo gaat het maar door. Het moge duidelijk zijn: zelfs voor de meest verstokte Sacred- of RPG-fans is dit vast niet de game waar ze op hoopten.