Het concept van stealth en sneak is alom bekend, maar wordt lang niet door iedereen gewaardeerd. Vaak zijn deze spellen te lastig of stellen ze het geduld van de gemiddelde gamer te veel op de proef. Hoe zit dat bij Rogue Ops? Zul je hiermee stilletjes achter je Xbox zitten, hopend dat niemand je hoort en proberen onopgemerkt de verschillende levels te doorlopen? We zullen het zien.

Het personage waar het verhaal om draait is Nikki: een pittige dame met een iets te kort shirtje, schietgraag en vlug met gadgets. Na een tijd in het leger gezeten te hebben keert ze terug naar haar familieleventje, maar dat loopt helemaal fout. Haar man en dochter worden van kant gemaakt en nu is zij op wraak uit. Omega 19, een ongure criminele organisatie, zal boeten voor het rommelen met de verkeerde vrouw. Ze wordt opgenomen door de groep “Phoenix” en van daaruit wordt ze opgeleid tot terroristen bestrijder. Ik kreeg hier een beetje het Rambo meets Nikita gevoel, met rare organisaties en één persoon die de hele zaak oprolt met de nodige bloedbaden.

Maar goed, we hebben de trainingsmissie nog niet eens doorlopen en we trekken al conclusies. Hoe de gameplay in elkaar steekt is in één oog opslag te zien. Zo heb je een klein mapje tot je beschikking waarop je vijandelijke eenheden kunt identificeren en ontwijken; elke eenheid heeft een gezichtsveld dat heen en weer beweegt en als je een correcte timing hebt kun je daar perfect langs lopen (denk aan Metal Gear Solid). Natuurlijk zijn er ook de standaard opties van verschillende wapens en interessante attributen die tot je beschikking staan. So far so good: er niets nieuws op of aan te merken aan Rogue Ops, maar dan komen we bij het volgende punt: actie buttons.

Het hele spel wordt gedomineerd door de A-knop, ofwel de actie knop. Je kunt hier deurtjes en kastjes mee open maken, maar ook bepaalde functies van Nikki mee bedienen. Zo is het mogelijk om op kleine randjes te balanceren of aan pijpen te hangen als die mogelijkheid door het spel gespecificeerd is. Dit kan vaak de oplossing van een missie betekenen of een uitweg leveren naar een nieuw onderdeel van een level. Klinkt het allemaal een beetje wazig? Laten we een voorbeeld nemen: het beklimmen van een trap. 'Normaal' gesproken zou je naar een trap toelopen en door een opwaartse beweging jezelf omhoog stuwen. Rogue Ops heeft wat anders: als er een beklimbaar object is en je kijkt daar naar, zie je een oranje tekentje. Dit betekend dat je te ver bent van het object om actie te ondernemen, maar er is wel degelijk actie mogelijk. Als je dan dichterbij beweegt krijg je een groen tekentje: go go go! Je kunt nu op de actie knop drukken om het item te beklimmen. Dit is aan de ene kant handig, maar aan de andere kant ook erg frustrerend. Als je in een kamertje vast zit en niet precíes op object X richt met je cursor, zul je je nooit realiseren dat je daar gebruik van had kunnen maken.

Aangezien de missies die je moet uitvoeren niet altijd even veel detail bevatten zul je hierom de nodige tijd besteden aan het uitvinden van een level. Dit is op zich niet erg als je de tijd hebt, maar bij missies waar een tijdklok nerveus weg tikt, zal je geduldmetertje ook snel een nulpunt bereiken.

Verder valt er weinig aan te merken op de gameplay. Het wisselen van wapens gaat net zo gemakkelijk als het kiezen van verschillende gadgets. Misschien is het even wennen, maar zoals voor elk spel geldt krijg je het vanzelf onder de knie. Er zitten overigens de nodige 007-achtige spulletjes in je gadget doos: een kijker waarmee je in het donker kunt zien en de hitte van verschillende objecten kunt onderscheiden (zelfs door de muren heen, kan handig zijn) en een apparaat waarmee je iemands gezicht kunt scannen om later te gebruiken voor valse identiteiten. In dit opzicht vereist Rogue Ops wel wat eigen inzicht, maar uiteindelijk is het wel duidelijk welke gadget je voor welk doel moet gebruiken.